Berichten met de tag Champignons

Toen ik aankondigde dat ik een paar weken in Thailand zou verblijven, leek het mijn omgeving een goed idee om mij vol te proppen met goedbedoelde adviezen en wijze raad.

Volgens vriendinnen kon ik het beste naar eiland zus en eiland zo, want daar waren de mooiste stranden. Via via hoorde ik dat ik op zoek moest naar dat ene kleine dorpje waar de toeristen nog niet in de meerderheid zijn. Mijn moeder drukte me op het hart niet met vreemden mee te gaan, en de vrouw die mijn vaccinaties in mijn arm spoot waarschuwde me om vooral niet in binnenlandse wateren te zwemmen en dat ik absoluut geen kraanwater mocht drinken. lees verder

Als ik later groot ben, wordt ik niet alleen een bekroond journalist, maar ook een keukenprinses. Aan beide dromen wordt momenteel hard gewerkt. Met de journalistiek zit het wel snor, maar mijn transformatie tot keukenprinses gaat niet helemaal zonder slag of stoot; sommige van mijn keukenavonturen eindigen desastreus.

Mijn ergste mislukking ooit was een cake met bosbessen. Ik had al eens succesvol bosbessenmuffins gebakken en besloot samen met een vriendin een cakevariant te produceren. Wat we twee uur later uit onze oven toverden is het best te omschrijven als  smurfencake: een zompig, blauwgroen uitgeslagen stuk gebak. Achteraf bleek dat we veel te veel bosbessen door het beslag hadden gedaan. We beloofden elkaar  nooit meer een poging te wagen. lees verder

De precieze toedracht zou hier te veel tekst kosten, maar vorige week donderdag bevond de kok-van-dienst zich in een auto van het ministerie van Informatie van Oman, in de hoofdstad Muskat. Voorin, chauffeur Salim, naast hem gids Saïd. Bestemming: het Nationale Instituut voor Gastvrijheid om hét nationale gerecht van de Golfstaat te bereiden – en kennis te maken met de Arabische ‘cuisine’ in het algemeen.

Achter bijna elke zin van Salim en Saïd klonk inshallah,maar het is inderdaad Gods wil geweest om hét Omaanse gerecht klaar te maken.

Wat ís eigenlijk het nationale gerecht? Dat moet biryani zijn, zegt de chauffeur. Maar dat is toch een Indiaas gerecht? Jawel, zegt Saïd, maar de keuken van Oman heeft veel Indiase invloeden, net als uit Iran, Pakistan,Jemen  en zelfs Oost-Afrika – Zanzibar was een kolonie van Oman.

lees verder

‘Misschien zien we wel otters. Of herten!” Ik probeer de interesse van mijn zoon te wekken voor een een korte vakantie in Schotland. Geen reactie. „We gaan met het vliegtuig.” „Piegtuig!”, krijt hij blij, en pakt zijn trein – ja, hij kent het verschil, maar Thomas moet altijd mee.
De eerste herten leiden in het reisgezelschap tot groot enthousiasme. Op fluistertoon worden we naar de ramen gewenkt, er zijn camera’s en verrekijkers. Het is ook indrukwekkend, de sierlijke achteloosheid waarmee ze langs het huis lopen. De gedachte er een op te eten is dan nog ver weg. lees verder

Gort. Dat klinkt niet erg sexy, ik weet het. Helpt het als ik zeg dat Nigella Lawson, toch nog steeds met stip de meest verleidelijke keukenprinses, er dol op is? Of dat het (in de vorm van gerstemout) het belangrijkste ingrediënt vormt voor de alcohol die nodig is om whisky te stoken en bier te brouwen? Waarschijnlijk niet. Zo droog als gort, daar denk je aan. Iets aan gort slaan. Karnemelkse pap met gortjes bij oma.

Dwars door alle vooroordelen heen wil ik een pleidooi houden voor gort. Zacht van smaak, interessant ‘anders’, en bovendien gezegend met de mooie eigenschap dat het niet snel te gaar kan worden. Ideaal als je, zoals ik, wel eens een pan op het vuur vergeet omdat je ‘even’ je mail gaat lezen. Bij gort maakt dat niks uit. De korrels worden bij het koken een soort wolkige kussentjes – zacht en romig van buiten, maar de kern houdt altijd een lekkere, beetje taaiige bite. lees verder

‘Welke wil je hebben?” Vierenveertig dode hazen hingen aan vierenveertig spijkers en ik mocht er één mee naar huis nemen. „De eerste die vandaag geschoten werd,” zei ik tegen de jachtmeester. „Doe mij maar de haas om wiens dood ik heb gehuild.”

Van mijn ouders leerde ik te bidden voor de maaltijd. Dat doe ik allang niet meer. Maar ergens tussen het plichtmatige ‘herezegendezespijzeamen’ uit mijn jeugd en de nonchalance waarmee mijn zonen hun avondeten aanvallen, lijkt het respect voor ons dagelijks voedsel behoorlijk vervaagd.

lees verder

Koken is leuk. Je schilt, je snijdt, je raspt, je roert en daarna zet je een pan dampende soep op tafel. Je maakt dus iets van niets en daarmee maak je ook nog eens anderen blij. Er is weinig te verzinnen dat meer voldoening geeft dan het bereiden van een maaltijd.

En het was precies dit gevoel, het bevredigende gevoel dat je iets leuks én zinvols doet, dat ik herkende bij Thijs en Gerry, bij Bas, Kevin, Sya en Jefferson, bij Henk en bij Bart. Vorige week, tijdens een zwerftocht kriskras door Amsterdam, had ik het voorrecht hen te leren kennen. De komende dagen stel ik ze aan je voor.

lees verder

In de serie courgetterecepten mogen gevulde courgettes niet ontbreken. Vegetariërs vervangen de ham door champignons.

Voor 2 personen:

2 middelgrote courgettes

1 sjalot

150 g achterham, in plakjes

2–3 takjes verse dragon

1 eetlepel olijfolie

125 ml zure room

1 flinke theelepel grove mosterd

50 g geraspte oude kaas

Verwarm de oven voor op 200 graden. Snijd de steelaanzet van de courgettes weg en halveer de courgettes in de lengte. Schep met een theelepel de zaadlijsten eruit. Bestrooi de courgettes met wat zout en versgemalen peper en leg ze naast elkaar in een passende ovenschaal. Hak de zaadlijsten van de courgette fijn. Pel en snipper de sjalot. Snijd de plakjes ham in reepjes. Pluk de blaadjes van de takjes dragon en hak ze fijn. Verhit de olijfolie in een koeken- of hapjespan en fruit hierin de sjalot. Voeg de fijngehakte courgette toe en fruit een paar minuten mee. Voeg nu ook de ham toe en bak alles nog 2 minuten. Roer de dragon, de zure room en mosterd erdoor en haal de pan van het vuur. Proef of er nog zout of peper bij moet en vul de courgettehelften met het mengsel. Strooi er de geraspte kaas over. Schenk 200 ml water op de bodem van de ovenschaal en bak de courgettes in ongeveer 40 minuten gaar.

lees verder

Florent is bij lange na niet de enige plek in het New Yorkse Meatpacking District waar je een goede steakfrites kunt eten. Maar wat mij meteen voor juist deze zaak innam, is de ontspannen uitstraling van zowel de ruimte, de bediening als de clientèle.

Waar de concurrentie bestaat uit übergedesignde, loungy restaurants zou je Florent eerder underdesigned kunnen noemen. De tent ziet eruit als een doorsnee Amerikaanse diner. Ze zijn 24 per dag open, draaien Bowie en Blondie, en serveren onvervalst Frans bistrovoer.

lees verder

Je werkt als voedingsdeskundige in een ziekenhuis. Je moet een operatie ondergaan. Tijdens de operatie krijg je een hersenbloeding. Je raakt in coma. Na maanden word je wakker. In je eigen ziekenhuis. Je bent halfzijdig verlamd. Wat doe je dan?

Dan schakel je de hulp in van een aantal chef-koks, waaronder Cas Spijkers en Nico Boreas en schrijf je Eén handig kookboek, een kookboek voor mensen met één hand en anderen die niet zo handig in de keuken zijn. Je bestemt de volledige opbrengst van het boek voor Stichting Vrienden van de Tolbrug (een revalidatiecentrum) en voor gehandicaptenvereniging De Zonnebloem. Tenminste, dat deed Anita van Gelder.

lees verder