Berichten met de tag Courgette

Omdat ik volgende maand jarig ben, was ik deze week al druk op zoek naar een taartrecept om enorm veel indruk te maken op mijn familie en vrienden. Het plan was oorspronkelijk ook om het daarom in dit stukje over taart en icing en kaarsjes enzovoorts te hebben. Maar toen ik de taartliteratuur en boeken over de perfecte mierzoete prinsessen-cupcakes er op nasloeg, stuitte ik geheel per ongeluk op het fenomeen hartige muffins.

Ik kon er natuurlijk voor kiezen om stug verder te zoeken naar briljante verjaardagstaarten, maar ik schuif dingen vaker op de lange baan, dus dat fantastische recept houden jullie nog van mij te goed. Nu ga ik het even over muffins hebben. In mijn beleving horen deze kleine cakejes zoet te zijn en versierd met bosbossen en stukjes witte chocolade, maar met deze recente ontdekking ging er voor mij een nieuwe wereld open. lees verder

Jaren geleden had ik mijn eigen cateringbedrijf. Dat klinkt stukken indrukwekkender dan wat het was: een eenvrouwsoperatie waarbij ik wekelijks voor zo’n 15 mensen kookte en op de fiets tassen vol met plastic bakjes (in mijn herinnering altijd door slecht weer en harde wind) in heel Amsterdam bezorgde. De klanten betaalden 12,50 p.p., wat in euro’s al een koopje zou zijn, maar dit was in het Gulden tijdperk – mijn zakeninstinct was nog niet erg ontwikkeld. Elke week vond ik het een enorme klus om iets geschikts te verzinnen. Lekker, gezond, makkelijk op te warmen, en niet te duur qua inkoop zodat ik er tenminste nog een páár guldens aan overhield. En dan wilde ik ook nog rekening houden met allerlei dieetwensen en voorkeuren (zwanger/vegetariër/lust geen kaas, enzovoorts). Alleen van de herinnering word ik al moe. Ik was voor de horeca duidelijk niet geschikt.
lees verder

Ik had me echt voorgenomen het tijdens deze week van het onbekende graan niet steeds te hebben over hoe gezond en verstandig het allemaal is. Een onwillige darmflora? Glutenallergie, overgewicht? Worstelingen met je ecologische voetafdruk? Mooi meegenomen als het eten van graan een steentje bijdraagt aan de oplossing van dat soort problemen – het mag de aandacht niet afleiden van wat echt belangrijk is: de smaak.

Maar bij quinoa (spreek uit: kien-wah) kun je er niet omheen. Dat is gewoon ontzettend, onwaarschijnlijk goed voor je. Een torenhoog eiwitgehalte, vezelrijk, en met indrukwekkende percentages ijzer, calcium en vitamine B. Quinoa heeft alles mee om het nieuwe, hippe supergraan te worden.

lees verder

Een van de heerlijkste, geurigste gerechten uit de Provence is ratatouille. Vier jaar geleden plaatste ik hier in de krant een klassiek recept voor deze stoofpot van aubergines, courgettes, paprika’s, ui en tomaten. Nu we het deze week over de Provençaalse keuken hebben, vond ik dat een ratatouille niet mocht ontbreken. Maar ja, om nou mijn eigen recepten te gaan herhalen.
Daarom bedacht ik een nieuwe methode om ratatouille te maken: in de oven. En nu ik deze manier ontdekt heb, sluit ik niet uit dat ik het gerecht voortaan altijd zo ga maken. Het is namelijk zoveel makkelijker dan al die groenten één voor één te stoven, en om eerlijk te zijn, minstens zo lekker op deze manier. Omdat ze losjes in zo’n ovenschaal liggen – in plaats van door elkaar gehusseld in een pan – blijft de structuur van elke individuele groente beter overeind.
lees verder

Geen idee waar het vandaan kwam, op een ochtend werd ik wakker en het eerste waaraan ik dacht was soupe au pistou. Rond lunchtijd had ik al drie keer aan soupe au pistou gedacht, en toen ik die soep halverwege de middag met geen mogelijkheid meer uit mijn hoofd kon krijgen, fietste ik naar de groenteboer, waar alles wat je voor soupe au pistou nodig hebt lag uitgestald, alsof de boontjes, de tomaten, de courgettes en de basilicum wisten dat ik eraan kwam, dat ik niet vergeten was dat ze juist nu, in juli, op hun hoogtepunt zijn.
Die avond maakte ik soupe au pistou, en het was zo heerlijk dat ik mijzelf op vakantie in de Provence waande, terwijl ik toch echt gewoon in mijn eigen achtertuin zat en de hele dag hard gewerkt had. Kijk, dat zijn nog eens fijne gerechten. Vakantiegevoel in een pan soep. Vandaag het recept, en de rest van de week blijven we in Provençaalse sferen.
lees verder

Het was de week van de makkelijke maaltijdsalades. Lekker zomers en licht eten, waarvoor je niet al te lang in de keuken hoeft te staan. Dat laatste geldt niet helemaal voor de salade van vandaag. Met het bereiden van de couscous en het roosteren van courgettes, aubergines, tomaten en halloumi ben je toch al snel een half uur, drie kwartier kwijt. Maar het resultaat is de moeite waard.

De receptuur luistert overigens niet heel nauw. Wie wil vervangt een van de groentes door een andere. Geroosterde en ontvelde paprika’s bijvoorbeeld, zijn ook lekker in deze salade. Net als gegrilde groene asperges. En koriander in plaats van, of naast peterselie en munt, het kan allemaal.

lees verder

Waarom, zo vraag ik mij al jaren af, verkopen groenteboeren en supermarkten in ons land alleen maar grote courgettes? Is dat omdat wij dat willen? Of is dat omdat ze er meer winst op kunnen maken?

Als je ’s zomers in Italië of Frankrijk naar de markt gaat zie
je overal van die kleintjes liggen. Courgettes van 10, hooguit 12 centmeter lang. Kleinere exemplaren hebben meer veel meer smaak dan grote. Ze zijn ook steviger en verliezen minder vocht tijdens het bereiden. lees verder

Waarom, zo vraag ik mij al jaren af, verkopen groenteboeren en supermarkten in ons land alleen maar grote courgettes? Is dat omdat wij dat willen? Of is dat omdat ze er meer winst op kunnen maken? Als je ’s zomers in Italië of Frankrijk naar de markt gaat zie je overal van die kleintjes liggen. Courgettes van 10, hooguit 12 centmeter lang. Kleinere exemplaren hebben meer veel meer smaak dan grote. Ze zijn ook steviger en verliezen minder vocht tijdens het bereiden.

Toegegeven, voor courgettesoep maakt het weinig uit, en als je gevulde courgettes wilt maken zijn die Westlandse jongens van een centimeter of 20, 25 ook wel zo handig. Maar voor gebakken courgettes en voor een rauwe courgettesalade geldt: hoe kleiner hoe smakelijker.

lees verder

Met de route van de Ronde van Spanje als kompas toeren we door de Spaanse keuken. We fietsen sneller dan de Vuelta-renners en arriveren vandaag al, twee weken voor het peloton, in Castilla-La Mancha. Hier, in het onherbergzame hart van Spanje, ruikt het indringend naar knoflook.
Dit is het land van Cervantes. Het land ook van Federico Bahamontes, de Adelaar van Toledo.
In 1957 werd hij tweede in het eindklassement van de Vuelta. In 1959 won hij de Tour de France. Een wielerlegende wil dat de Spaanse klimmer tijdens de Tour van 1954 bovenop de Col de la Romeyere van zijn fiets stapte en doodgemoedereerd een ijsje ging zitten eten in de berm. Het peloton haalde hij moeiteloos weer in.

lees verder