De voormalige Beatle Paul McCartney heeft getekend voor de muzikale hoofdact tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen, volgend jaar in Londen. Dat is aardig van hem, want voor het geld hoeft hij het vast niet meer te doen: zijn vermogen wordt geschat op een miljard.
Calvinisten voegen daar dan vaak zuinigjes aan toe, dat je toch maar één maal per dag biefstuk kunt eten. Maar zelfs dat doet Paul McCartney niet, want hij is zo vegetarisch als een courgette. lees verder›
Toen ik zeven jaar geleden verhuisde naar IJburg, een vinexwijk bij Amsterdam, waren er nog geen trams, geen geldautomaten en geen winkels. Dat had aanvankelijk een zekere charme, maar na een half jaar werd het toch vervelend dat je voor elk pak luiers een half uur moest rijden. Uiteindelijk vestigde een dappere ondernemer zich op het nieuw opgespoten land. In een klapperende tent opende hij een supermarkt, waar acht soorten diksap en ligakoek te koop waren, maar waar de sla er altijd wat sneu bij lag. Inmiddels heeft IJburg een heus winkelcentrum, met een visboer en een biowinkel, maar toch verlang ik nog vaak naar de groenteman waar ik de broccoli haalde toen ik nog in De Grote Stad woonde. Zo’n norsige Amsterdammer was het, die goed wist te verbergen hoe aardig hij eigenlijk was. Zijn sperziebonen smaakten naar sperziebonen en hij verkocht verse, ongekookte krieltjes die hij ter plekke voor me in de schrapmachine wierp. Heerlijke aardappeltjes waren dat, die helemaal niets te maken hadden met die geel geverfde, rubberen balletjes die in de supermarktschappen liggen.
lees verder›
Om iets te weten te komen over de keuken van Zuid-Afrika, een land waar ik nog nooit ben geweest maar dat nu, tijdens het WK-voetbal, dichterbij lijkt dan ooit, bestudeerde ik een aantal Zuid-Afrikaanse kookboeken. Een van de meest bijzondere daarvan is Hunger for Freedom, geschreven door Anna Trapido.
Hunger for Freedom is geen gewoon kookboek. Het is een biografie van Nelson Mandela, welk zijn veelbewogen leven beschrijft aan de hand van gerechten die van betekenis voor hem zijn of zijn geweest. De recepten vormen slechts een illustratie bij de verhalen, de brieven van Mandela’s hand die in het boek zijn opgenomen en de vele foto’s. lees verder›
Op dit moment zijn twee stoere mannen mijn tuin aan het aanleggen. Behalve de gebruikelijke tuintegels heb ik ze ook gevraagd om twee bakken te metselen van oude stenen. Daarin wil ik groente gaan telen. Wat er precies komt te staan is nog niet besloten, maar ik zou heel graag doperwten willen kweken.
Er gaat weinig boven doperwten die a la minute geplukt, gedopt en gestoofd zijn. Zoals bij alle peulvruchten zetten de suikers in doperwten zich na het plukken om in zetmeel. Hoe verser, hoe zoeter ze dus smaken. Net geplukte erwtjes zijn een soort snoepgoed; ik eet ze zo uit de peul. Dat moet je niet overdrijven, want je kunt er buikpijn van krijgen, maar lekker is het wel.
Vandaag is Wereldboekendag, reden voor het CPNB om een lintjesregen te laten neerdalen op de beste non-fictieboeken van het afgelopen jaar. Het Lintje van de Boekverkoper; er worden er tien van uitgedeeld, waaronder maar liefst drie aan auteurs van kookboeken. Als kookboekengek (en vooruit, ook een beetje als kookboekenauteur) vind ik dat natuurlijk een mooie zaak. Vandaar dat ik het vandaag over die drie boeken wil hebben.
Eén lintje gaat naar De Soepkalender van Anya Wetering (uitgeverij Snor). Terecht, want het is een van de origineelste kookboeken van vorig jaar. Een supersimpel idee, zo’n bundeling van soeprecepten aangedragen door vrienden, maar stoer en buitengewoon vrolijkmakend vormgegeven. Ideaal boek om aan vrienden kado te geven. lees verder›
Achter mijn beeldscherm bevindt zich de wereld. En de wereld is groen. Drie kastanjebomen net voorbij de bloei. Een halfvolle fles Spa Marie Henriette in de vensterbank. Een doos tissues. Het startknopje van de printer.
Groen, denk ik. Verder denk ik niks. Behalve dan dat ik hier niet wil zitten, vóór mijn beeldscherm, terwijl me niets te binnen schiet dat de moeite waard lijkt om op te schrijven. Behalve dus het woord groen. Ik wil naar buiten.
Risi e bisi is een van de heerlijkste voorjaarsgerechten uit de Italiaanse streek Veneto. Het is een soepige risotto of een dikke rijstsoep, net hoe je het noemen wilt. Vegetarisch bovendien. Essentieel zijn verse doperwten, bij ons meer een vroege zomergroente. Gebruik liefst onbespoten doperwten, want van de peulen trekken we een bouillon.
Voor 2 personen:
600 g verse, onbespoten doperwten, gedopt
½ bosje platte peterselie
1 ui
1 eetlepel olijfolie
100 g risottorijst (liefst vialone nano of carnaroli)
Nog maar twee dagen te gaan, deze supermarktsouvenirweek, en nog zoveel landen. Weet je wat ik doe? Ik reserveer morgen voor Spanje en Italië en gooi vandaag alle Engels- en Duitstalige landen op een hoop.
Carina sleept uit Engeland telkens zoveel mogelijk crumpets (broodjes met gaatjes erin) mee naar het continent. Renske woont in Engeland en schrijft: „Hoewel het land niet bepaald bekend staat om zijn verfijnde keuken (chips ’n cheese ’n gravy for lunch, anyone?), valt er toch culinair heel wat te genieten. The usual suspects zijn natuurlijk thee en alles wat daarbij komt, maar interessant zijn ook de farmer’s markets die gehouden worden.” Renske’s favorieten zijn wildworstjes (als in ‘wild boar and cranberry-sausage’ en ‘smoked venison sausage’). Misschien een idee voor Maaike, die het tot nu toe hield op kant-en-klare spullen zoals custardpoeder (merk Birdie), pickles voor bij de kaas en treacle pie (strooptaart).
Om juni te proeven, fietste ik naar de biologische markt. Geen betere plek om de rijke glans van deze vroegzomerse maand tot je te nemen. De groentekramen leken wel in bloei te staan, zo bulkten ze van kleur en geur. Zoals altijd te zwaar beladen trapte ik terug.
Op links piepte het groen-rood van bietenloof mijn mand uit, op rechts enkele dwarse tuinbonen. Tijdens het fietsen snoepte ik uit het zakje met kersen. Hoe zou die zomertruffel smaken, zong het door mijn hoofd, en wat zal ik met die doperwten doen?
Flansmomenten bij mij thuis worden vaak veroorzaakt door wilde borrels aan het einde van de middag. Buurman komt zoontje ophalen en drinkt ‘vooruit, één wijntje’, verre vrienden zijn toevallig in de buurt en wippen ‘even langs’. Voor je het weet vergeet je de geplande gezinsmaaltijd en geef je jezelf geheel over aan de drank en gezelligheid. Totdat de kinderen hartverscheurend beginnen te zeuren om een derde zak chips, het vierde glas wijn wat minder op de lege magen valt, en het voor draadjesvlees met rode kool en gekookte aardappelen te laat is. Afijn. Dan is er dus de Chinees, de snackbar en de flanspasta.
