Berichten met de tag Druiven

Toen ik hier op IJburg kwam wonen verwachtte ik niet dat er veel zou groeien in mijn achtertuin. Onze eengezinswoning was immers gebouwd op opgespoten zand. De tuin werd dan wel opgeleverd inclusief een laag aarde, maar die was slechts een halve meter diep. Alles met lange wortels zou het hier – leek me – niet volhouden.
Maar de flora doet het verrassend goed op het schrale zand. De sering  moet regelmatig worden gesnoeid wil ik mijn schuur kunnen blijven bereiken en aan de klimroos bloeien ieder voorjaar wel honderd sneeuwwitte bloemen. De enige plant die het maar niet wil doen, is de druif.  Drie pogingen strandden al. Aan de zandgrond kan het niet liggen want bij de buren groeien tot mijn grote irritatie weelderige ranken langs  pui en schuur. Ach ja. Het gras is altijd groener aan de andere kant van de schutting. Ook in de vinex.
lees verder

‘My girlfriend is a vegetarian, which pretty much makes me a vegetarian’, zegt Samuel L. Jackson in Pulp Fiction. Afgaand op de reacties op het kookblog deze week, is hij niet de enige. Bij de meeste vega/vlees-stellen blijkt de carnivoor de meest flexibele te zijn. Binnenshuis wordt nauwelijks of geen vlees geconsumeerd.
Maar heel ver zat ik er ook weer niet naast toen ik me afgelopen dinsdag hardop voorstelde hoe een relatie kan worden ontwricht door verschil in eetgewoonten. Lees het hartverscheurende verhaal van Joost, een jongeman die, als we zijn enthousiaste verslagen op het kookblog mogen geloven, zo’n beetje alle vlees- en visloze recepten van het afgelopen jaar gekookt heeft voor zijn vegetarische sinds-kort-ex-vriendin (alias de prinses).
Hij maakte nooit vlees voor zichzelf, mede omdat zijn vriendin vlees wél lekker vond rúiken, „en dan vond ik het weer zielig voor haar.” Intussen had de prinses zelf minder scrupules. Bij ruzie was ze zelfs ronduit radicaal, en vond Joost „na een aanvaring  mijn schaarse vleeswaren uit wraak in de prullenbak gedeponeerd.”

lees verder

Tegen de achterkant van mijn huis groeit een druivenstruik die ondanks ernstige verwaarlozing en zelfs incidentele mishandeling (door mijn zonen hoor; zo’n natuurbarbaar ben ik ook weer niet) vrucht draagt alsof ze dagelijks door Demeter zelf wordt vertroeteld. De druiven, kleine blauwe met tamelijk zoet vruchtvlees en per druif maar een enkel zaadje, zijn verrukkelijk. Maar het zijn er zoooo veel.
Voordat je nu met adviezen komt (want dat is inderdaad waarop ik hoop); de meest voor de hand liggende oplossingen zijn al geprobeerd en afgekeurd. We deelden uit aan buren en familie. Maar de meeste van onze buren en familie hebben zelf eveneens last van een druiveninfarct. We hebben de druiven uitgeperst in een sapcentrifuge. Maar niemand in mijn gezin blijkt van vers geperst druivensap te houden.

lees verder

Heb je kaas uit de Pyreneeën? vroeg ik mijn kaasboer vorige week. Ed – ik mag Ed zeggen, hoewel ik dat natuurlijk nooit doe – veerde onmiddellijk op. „Ik heb fantastische kaasjes uit Le Moulis”, zei hij. „Een chèvre, een brebis en een vache, maar die koeienkaas is zonder twijfel de lekkerste.” Hij hield me een terracotta schaaltje met blokjes kaas voor, strogele kaas met langwerpige ‘gaatjes’, alsof een neuroot er met een puntig mesje in had zitten prikken. „Ik ben de enige die hem verkoopt in Nederland. Niemand die het wil importeren, dus ik haal ze een paar keer per jaar zelf uit Frankrijk.”

lees verder