Wat veel vrouwen met schoenen hebben, heb ik met pannen. Ik zweer het, er zijn dagen waarop ik naar mijn pannenkast kijk en oprecht meen dat ik niets heb om in te koken.
Zo bezat ik tot voor kort bijvoorbeeld twee stoere stoofpannen van de firma Creuset – een waarin je voor acht personen kunt stoven en een waarmee je de hele straat kunt bedienen – maar een lief klein Creusetje, zo eentje met de ideale maat voor een lief klein gezin, dat ontbrak er node aan. Vond ik dan hè.
Deze zomer gaan wij voor het eerst sinds jaren niet op kampeervakantie naar de Veluwe. De afgelopen weken heb ik mezelf -als er weer een herfstig buitje viel- regelmatig gefeliciteerd met deze beslissing. Toch mis ik de dennenlucht van het bos waar we altijd staan ook een beetje. En het geklooi rond de tent. En het karretje bij de ingang van de camping waar zoon en dochter iedere ochtend van die oer-Hollandse croissantjes en stokbrood gingen halen.
Dat stokbrood zit sinds jaar en dag verpakt in dezelfde papieren zak. Er staat een tekeningetje op van twee wijnglazen en een brandend kaarsje en daarnaast staat een ‘serveersuggestie’ (een van mijn lievelingswoorden). ‘Snij het brood in de lengte door, bestrijk beide helften met leverworst en verwarm het in de oven. Garneer eventueel met augurken’. Ik genoot ieder jaar zeer van die zak. lees verder›
Maandag werd het officieel lente en dit weekend gaat de klok een uur vooruit. De zomer is in zicht, dus ik ben een gelukkig mens. De afgelopen dagen was het dusdanig mooi weer dat ik een keer heb gepicknickt en mezelf al drie keer heb gestationeerd op een terras.
Omdat ik sinds kort beschik over een eigen kleine tuin, besloot ik om van de gelegenheid gebruik te maken en me eens te verdiepen in terrasvoedsel. Zodat ik op de dagen dat er moet worden gevochten om een plekje, ook gewoon lekker thuis kan genieten van glas wijn en een kleine versnapering.
Terrasbezoeken gaan bij mij namelijk altijd gepaard met een goede snack. In het begin van de middag wil ik mezelf nog wel eens trakteren op een tosti. Lekker dik brood met een goede kaas, wat groente, en een smakelijk sausje. Helaas hebben niet alle terrashouders kaas gegeten van de kunst van het tostibakken.
lees verder›
Vorig weekend kreeg ik van mijn moeder een pasteivorm die nog van mijn oma is geweest en daar was ik helemaal niet blij mee. Er geldt namelijk een verscherpt toelatingsbeleid in mijn keuken en op de naleving daarvan wordt streng toegekeken door mijn echtgenoot. Er komt geen enkel stuk overbodig huisraad meer in. Alle kasten puilen uit van de gebarsten theekopjes en ontroerende bordjes die ik uit kringloopwinkels heb gered en hij vindt het hoog tijd dat ik onder ogen zie dat er een grens is aan wat een mens allemaal kan bewaren en verstouwen. De afspraak is dat alleen spullen die werkelijk functioneel en onmisbaar zijn een verblijfsvergunning krijgen. Vol is vol. lees verder›
In de supermarkt zijn weer verse studenten te vinden. Onbekend met passerende klanten en karretjesverkeer, staan ze vaak een beetje in de weg – hun moeder deed waarschijnlijk de inkopen. De blik schiet heen en weer tussen muntjes in de handpalm en het schap met afgeprijsde macaroni. Dat wordt weer smullen – bord op schoot, lauw biertje, aan de gipsmuur een Monet met punaises.
Maar wacht eens even. Het zou verkeerd zijn om daar misprijzend over te doen. Het is alweer even terug, maar de herinnering aan het extreem beperkte studentenbudget en de limiet die dit stelde aan de creativiteit in de van muizen vergeven Utrechtse studentenkeuken, is nog levendig. En de afkeurende blikken in de winkel van de, op hun beurt, stakkers die zich in de kille maatschappij bevonden, zijn zó oproepbaar.
Geldgebrek was trouwens niet de enige rem op fatsoenlijk koken. Het ontmoedigende culinaire benul onder de, uitsluitend mannelijke, huisgenoten hielp evenmin. Een van hen was gek op friet waarop pindasaus én komkommersalade was gestort, een ander ontbeet, lunchte en dineerde met kleine flesjes cola en eentje zwoer zelfs bij, dit is niet verzonnen, banaan met slayonaise – no further questions your honor.
Zouden de Grieken dankbaar zijn voor de 14,5 miljard euro die de EU vorige week op hun staatsrekening stortte? Enerzijds wel waarschijnlijk, want de nood is hoog. Anderzijds, fijn is het natuurlijk niet om je hand te moeten ophouden en dankbaar te zijn. Zoiets krenkt de nationale trots.
Maar je zou het ook om kunnen draaien. Wij – de rest van Europa, of, eigenlijk, de rest van de wereld – hebben op onze beurt veel aan de Grieken te danken. Ik noem hier maar even, in willekeurige volgorde en zeker niet uitputtend: het begrip democratie, het theater, de Olympische Spelen, de stelling van Pythagoras en het broodje gyros. Eigenlijk zouden wíj de Grieken dus dankbaar moeten zijn, en blij dat we nu eindelijk iets terug kunnen doen.
lees verder›
Wat fijn! Het wordt warmer en zonniger. Nog bepaald geen hittegolf, maar er kan tenminste weer geluncht worden in de tuin. Omdat ik hier toch bezig ben met een serie over de Griekse keuken, vandaag een recept voor choriatiki, een salade die gemaakt lijkt voor zomerse dagen. (Sterker: ik zou nooit of te nimmer choriatiki eten op een koude, bewolkte dag.)
Er wordt nog wel eens laatdunkend over gesproken, maar een Griekse salade verdient heus het nodige respect. Mits bereid van met zorg gekozen ingrediënten, is er niets sleets aan. Doe je ogen eens dicht en denk aan de knapperige frisheid van komkommer, de prikkelende smaak van groene paprika’s, het zoete sap van rijpe tomaten, pittige rauwe ui, vlezige olijven. Daarbovenop het zoute, het mildzure en het romige van schapenfeta. En dat alles gul overgoten met romige olijfolie. Niks om nuffig over te doen, toch?
Arme Grieken. Geen euro te makken, en dat niet effe, maar nog jaren en jaren in het verschiet. Nog een geluk dat de Griekse keuken van oudsher gebaseerd is op lokale en dus goedkope producten, en dat er, nu de broekriem zo stevig moet worden aangehaald, in elk geval niet minder smakelijk om hoeft te worden gegeten.
Granen, bonen, bladgroenten, kruiden, olijven, olijfolie, vijgen, druiven, wijn en kaas, ziehier het traditionele Griekse dieet in een notendop. Tot halverwege de vorige eeuw werd er in de Helleense Republiek maar weinig vlees gegeten en zelfs vis, hoewel royaal voorradig in de Middellandse, Egeïsche en Ionische zee, was geen dagelijkse kost. (Het woord ‘dieet’ is trouwens ontleend aan het Oudgriekse ‘dieta’, wat ‘manier van leven’ betekent.)
Voor dit recept kun je behalve wilde spinazie ook snijbiet gebruiken. De omelet wordt luchtiger wanneer je hem de laatste paar minuten onder een hete grill zet. Serveer hem met brood, zwarte olijven en eventueel een salade van tomaat met fijn geraspte ui. Koud smaakt ie trouwens ook prima, dus neem hem gerust mee in je picknickmand.
Voor 2 personen:
Deze week aandacht voor de nieuwste kook- en wijnboeken. Gisteren en eergisteren besprak ik de winnaars van de Kookboek van het Jaar-verkiezing. Vandaag de overige genomineerden.
Chic (Uitgeverij Minestrone) is de opvolger van Snel en het tweede deel in een culinaire reeks genaamd Kook ze! De bookazines worden gemaakt door de Belgische fotograaf Tony le Duc, die in 2007 de Kookboek van het Jaar-verkiezing won met De keuken van ons moeder. Chic is sjiek chic en niet ordi chic. De kaft is van prettig donkerbruin velours, de fotografie mooi ingetogen. De recepten zijn van het genre ‘weinig moeite groot effect’. Als ik hem nog niet had, ging-ie op mijn Sinterklaasverlanglijstje.
