Berichten met de tag Gehakt

 Je zult op een dag maar besluiten geen vlees van zielige dieren meer te willen eten. En je zult tegelijkertijd maar een stiekeme passie hebben voor een zekere, obscure vleescreatie uit de snackbarwereld.
Zo iemand is C. Ze vertelde me dat ze na een aantal jaar nog steeds vierkant achter haar besluit om alleen nog keurig biologisch opgevoede dieren te consumeren stond, maar dat ze er heimelijk van droomde nog eens haar tanden te zetten in een berenklauw. Of ik niet een biologische berenklauw voor haar kon ontwerpen, was de vraag. lees verder

Elke thuiskok heeft een veilige zone. Daarachter liggen onbereikbare en angstaanjagende projecten, zoals in mijn geval: Groot Gebraad. Stikjaloers ben ik op mensen die zonder blikken of blozen hele speenvarkens en halve lammetjes in de oven schuiven, een paar uur iets anders gaan doen en dan een perfect gegaard stuk vlees op tafel zetten. Ik begrijp grote stukken vlees niet. Wat gebeurt er van binnen? Is het nog half rauw of inmiddels uitgedroogd en taai? Laat mij maar voor 20 mensen ravioli in elkaar fröbelen of 3 kilo gehakt tot miniballetjes verwerken. Geduld, dat heb ik genoeg. lees verder

Hè hè, dat hebben we weer gehad. Twee weken eten en drinken. Het was een feest. We hebben genoten. Tot het onze neuzen uitkwam. En nu niet op dieet of dat soort gekkigheid. We gaan gewoon eten. Eten zoals eten bedoeld is. Voedzaam, gezond en natuurlijk ook lekker. Want als ik me iets heb voorgenomen voor 2010, is het om vooral lekker te blijven eten.

Laten we beginnen met een van de gewoonste dingen uit de gewone Hollandse keuken: andijviestamppot. En dat dan samen met een ander doodgewoon, maar oh zo heerlijk ding uit het vaderlands repertoire: de gehaktbal. Want als je gehaktballen maakt, heb je meteen ook jus, en – lees er ‘De allegorie van de vette jus’ van Wim T. Schippers’ maar op na – wat wil een mens nog meer dan ‘een lekker prakje met een kuiltje jus’. lees verder

In onze kleine kookcursus voor studenten is het vandaag de beurt aan groente. Als ik je even mee mag nemen naar de Middeleeuwen waarin ik studeerde; destijds stond groente niet erg hoog op mijn prioriteitenlijstje. Op gunstige dagen ging er een blok diepvriesspinazie (steevast vergezeld door een pakje Boursin) door de pasta. Maar even vaak telde friet met tomatenketchup en een kroket als aardappels met groente en vlees.
Natuurlijk overleef je dat. Zeker als je in het weekeinde door je ouders wordt bijgevoederd. Maar gezond is niet. En er zijn tig manieren om ook aan een snelle, goedkope studentenmaaltijd wat vers groens toe te voegen.

lees verder

In de serie ‘pan en gerecht’ vandaag een pan waarvan iedereen wel een exemplaar in z’n keukenkastje heeft staan: de pan met
antiaanbaklaag. Waarom is er eigenlijk geen beter bekkende naam voor zo’n pan? Pan met antiaanbaklaag is zo pijnlijk prozaïsch. Antiaanbakpan klinkt als een venijnig zelfverdedigingwapen. Van hapjespan krijg ik persoonlijk nogal kramp in m’n tenen. Een Tefalpan? Die kan echt niet meer.

De Tefalpan kent een lange geschiedenis. In 1938 vond ene Roy Plunkett de kunststofverbinding PTFE uit, een goedje dat hij Teflon noemde. Teflon werd al snel toegepast als deklaagje in aluminiumpannen, een coating die voedsel moest beschermen tegen aanbakken. De Tefalpan werd een internationaal megasucces, goed voor de verkoop van een half miljard stuks per jaar.
Maar hoewel de Blokkers en Marskramers van deze wereld nog vol liggen met Tefalpannen, is Teflon al jaren omstreden. De verbinding bevat PFOA, een stof die volgens wetenschappers bij oververhitting gezondheidsproblemen oplevert en bovendien slecht is voor het milieu. De aanwijzingen hiervoor zijn de laatste jaren zo sterk dat zelfs de Amerikaanse overheid de pan in de ban heeft gedaan.

lees verder

‘Ugh, retro eten, laat dit bord aan mij alsjeblieft voorbij gaan, want thuis bij moeders aten we voornamelijk saai en vies. Je kon aan wat er op je bord lag zien welke dag in de week het was. Op maandag bruine bonen, sla en gebakken speklapjes. Op dinsdag bloemkool met snotterig papje, een saucijsje en kruimige aardappels. Op woensdag (gehaktdag, da’s pas retro) andijvie met piepers. Op donderdag weet ik niet meer, blijkbaar zo traumatisch dat ik dat heb verdrongen. En op vrijdag vis, worteltjes en ja hoor, weer die piepers.’

Arme Yolanda. Wat grappig dat zij, zoals ze op nrcnext.nl/koken schrijft, als moestuinierende keukenprinses is opgedroogd. Over haar eigengeteelde bloemkool doet ze vast geen papje.

lees verder

Laatst een weekeinde in Frankrijk doorgebracht met mijn hele familie. De keuken van het gehuurde huis had een tafel waaraan we met gemak met z’n veertienen pasten. Broer, zijn Franse vrouw en hun tweeling van vijf. Zus, haar man, nichtje van zes en neefje van vier. Mijn ouders. En de Hongerige Man, Tijn en Pep et moi.

Omdat de bijeenkomst was bedoeld als feestje voor jong en oud, liet oud de schijf-van-vijf-teugels wat varen en kon jong tot op zekere hoogte eten waar het zin in had. Een interessant culinair-sociologisch experiment, waaruit duidelijk bleek hoe smaakvoorkeuren van kinderen kunnen verschillen.

lees verder

De boom staat, de lichtjes hangen en het duizendstemmige kinderkoortje dat ‘de herdertjes lagen bij nahahachte’ kweelt, maakt overuren in de cd-speler. De kerststemming zit er al lekker in bij ons thuis. En dat betekent zoveel als ‘spannende tijden’.

Iedere ochtend zodra wij wakker zijn, vragen wij ons bijvoorbeeld af welk chocoladefantasiefiguurtje (7% cacaobestanddelen) er nu weer achter het bijbehorende kartonnen deurtje van de adventskalender zit. Iedere avond voor wij gaan slapen, bespreken wij of de kerstman wel of niet bestaat en zo ja of-ie dan kadootjes onder de kerstboom gaat leggen en zo nee, of papa dat dan in zijn plaats gaat doen.

lees verder

In elke vakantie wordt er wel een gerecht tot favoriet verklaard. Deze keer was dat pasta al ragu. „Dit wil ik wel elke dag eten”, glunderde Pep bij elk bord dat hij verorberde, van kin tot oogwimpers oranje van de tomaten. „Ik niet”, zei Tijn dan. „Ik wil dit wel twee keer per dag eten.”

Vandaag ga ik eindelijk doen wat ik mijn kinderen al weken geleden beloofde: een reuzenpan ragu, oftewel Bolognesesaus koken. Niet dat het zo vreselijk veel werk is. Maar het kwam er gewoon niet eerder van. Een bolognesesaus moet namelijk minimaal twee uur sudderen. Alleen dan wordt hij zo heerlijk hartig en diep van smaak.

lees verder