Ik moest denken aan een broodje kaas omdat Job Cohen zomaar onze nieuwe minister-president zou kunnen worden. Job lijkt me een man van de wereld, en je hoeft de grens met België of Duitsland maar te passeren of het is gebruikelijk om warm te lunchen. Tegelijkertijd is en blijft Job een sociaal-democraat. En die zijn van de eenvoud. Van het broodtrommeltje onder de snelbinders en, zelfs als ze premier zijn (denk: Joop den Uyl), van de broodjes kaas.

Je vraagt je af waarom ik me hier druk over maak? Omdat ik een hartstochtelijk voorstander ben van de warme lunch, en eigenlijk vind dat die maar eens verankerd moet worden in de grondwet. Zo’n lunch hoeft heus niet meteen copieus of decadent te zijn. Gewoon iets waar je bloed na een ochtend werken weer een beetje van gaat stromen en waar je tot het avondeten op kunt draaien. Ik durf – en daar kan toch geen PvdA’er op tegen zijn – met stelligheid te beweren dat warm schaften goed is voor de arbeidsproductiviteit.

Nu heb ik de mazzel dat ik thuis werk en zomaar even tussendoor een soep of pastaatje in elkaar kan flansen. Of wat groente roerbakken. Of desnoods een restje kan opwarmen van de vorige dag. Maar dat is een luxe die het grootste deel van werkend Nederland niet gegeven is. En daarom, uit solidariteit met de 21-eeuwse arbeider (lees: iedereen die buitenshuis werkt en geen kantinejuffrouw heeft die dagelijks verse soep maakt), ruil ik de komende week mijn bevoorrechte lunchgewoonten in voor een broodtrommeltje.

Een beetje hulp daarbij is zeer welkom. Er past van alles in zo’n trommeltje, maar blijft het ook allemaal lekker na een paar uur in je bureaula? Hoe lang voordat de sla verlept? Hoeveel tomaat kan een broodje hebben voordat het soppig wordt? Kun je een boterham met pindakaas naast een boterham met tonijnsalade leggen zonder geur- of smaakfusie? Kortom, wat zijn de do’s en dont’s binnen het broodtrommelgebeuren? Alle ideeën, tips en recepten zijn welkom op het kookblog.

Vandaag toch alvast maar dat broodje kaas, maar dan net wat minder socialistisch.

Voor 2 broodjes:
1 appel
citroensap
2 bruine pistoletjes
zachte, smeerbare geitenkaas
vloeibare honing
½ bakje tuinkers
een paar walnoten

Schil de appel niet maar was en droog hem goed. Boor het klokhuis eruit en snijd in heel dunne plakjes. Besprenkel ze onmiddellijk met citroensap, opdat ze niet verkleuren. Snijd de broodjes open en besmeer beide kanten met een laagje geitenkaas. Verdeel de plakjes appel over de onderste helften en bedruppel naar smaak met honing. Knip de tuinkers erboven. Verdeel de walnoten (die je al dan niet grof kunt hakken) erover en dek af met de bovenste helft.

Hoe vul jij je dagelijkse lunchtrommeltje?

Het was maar een klein bericht in deze krant vorige week, maar mijn hart maakte een sprongetje. ‘Het eten van bijna drie ons rauwe groente en fruit per dag vermindert het risico op een beroerte met ruim eenderde,’ zo bleek uit onderzoek van de Universiteit Wageningen.  Nu is er weinig zo onzeker als de wetenschap, en zijn dit soort resultaten slechts geldig tot een concurrerende universiteit het tegendeel heeft bewezen. Maar toevallig ben ik verzot op rauwe groenten en fruit, en dus laat ik me in dit geval graag verleiden tot een bescheiden media-hypetje.
We gaan volledig rauw deze week.

Die bijna drie ons intrigeert trouwens. Hoeveel is precies bijna drie ons? Geen 250 gram zou je zeggen, anders had dat er wel gestaan. 299 gram? 298? 295 misschien? Hoeveel het ook is, het is best te doen. Een beetje appel weegt als snel 150 gram. Hap er twee weg en je hebt zomaar 33,33% minder kans op een beroerte.

Lees verder

Het is borrelseizoen en daarom gaat het hier en op het kookblog over fingerfood. Kleine gerechtjes die je in één keer in je mond kunt steken. En, hoewel de naam anders doet vermoeden, liefst van het soort waar je geen vieze vingers van krijgt.

Een vriendin vertelde me laatst dat ze was uitgenodigd voor een kerstfeestje, met het verzoek om zelf iets te eten mee te nemen. Dat moesten dus extra handige hapjes worden, want niet alleen van eenhapsformaat en viezevingersvrij, maar ook nog in het geheel thuis voor te bereiden en makkelijk te vervoeren. Ze dacht erover om zoete custardtaartjes te maken, en geitenkaastaartjes met cranberry’s. Van dat laatste idee kreeg ik zoveel trek, dat ik er zelf maar meteen mee aan de slag ben gegaan.

Lees verder

Tegen de achterkant van mijn huis groeit een druivenstruik die ondanks ernstige verwaarlozing en zelfs incidentele mishandeling (door mijn zonen hoor; zo’n natuurbarbaar ben ik ook weer niet) vrucht draagt alsof ze dagelijks door Demeter zelf wordt vertroeteld. De druiven, kleine blauwe met tamelijk zoet vruchtvlees en per druif maar een enkel zaadje, zijn verrukkelijk. Maar het zijn er zoooo veel.
Voordat je nu met adviezen komt (want dat is inderdaad waarop ik hoop); de meest voor de hand liggende oplossingen zijn al geprobeerd en afgekeurd. We deelden uit aan buren en familie. Maar de meeste van onze buren en familie hebben zelf eveneens last van een druiveninfarct. We hebben de druiven uitgeperst in een sapcentrifuge. Maar niemand in mijn gezin blijkt van vers geperst druivensap te houden.

Lees verder

Gegrilde plakken aubergine, gevuld met zachte geitenkaas, halfgedroogde tomaatjes en basilicum. Ze zijn onweerstaanbaar als borrelhap, maar je zou ze ook als voorgerecht kunnen serveren, of als bijgerecht bij een pasta met tomatensaus.

Lees verder

Deze week is gewijd aan duurzame vis. Wat houdt ‘duurzaam’ precies in, welke vis kun je zonder gewetensbezwaren eten, en waar kun je die kopen? Clarisse Buma van het Wereld Natuur Fonds legde me het nodige uit via de telefoon en e-mail. Onder andere over het verband tussen de VISwijzer en het MSC-logo dat daarop steeds vaker voorkomt.

De Marine Stewardship Council werd tien jaar geleden in het leven geroepen door het WNF en Unilever, met het doel de visstand gezond te houden. Inmiddels is MSC uitgegroeid tot een wereldwijde, onafhankelijke organisatie die vissers, visverwerkende bedrijven, vishandelaren en restaurants screent op duurzame omgang met de zee. Wie door de keuring komt, mag het MSC-label gebruiken.

Lees verder

Te laat voor aardbeien, te vroeg voor boerenkool. Het is even wennen nu de zomer dan echt voorbij is. Wat eet een mens in deze tijd van het jaar? Ik heb besloten me domweg te laten leiden door het aanbod van de groenteboer. Kijken, kopen, en dan thuis maar zien of er iets moois ontstaat.

Dit weekeinde zag ik alvast een paradijs aan paddestoelen liggen. Een pracht van een pompoen. Verse walnoten, hazelnoten, en diepglanzende tamme kastanjes. Maar er lagen tegelijk nog kleine, violette artisjokjes, mooie maiskolven en volop bramen, druiven en vijgen. Ook best iets voor te zeggen, om daar nog van te genieten zolang het kan.

Lees verder

In een Bretonse creperie at ik eens deze galettes de sarrasin, boekweitpannenkoeken met spinazie, geitenkaas, walnoten en room. Nou ja, pannenkoeken. Ze waren zo gigantisch dat ik na één exemplaar slechts met opperste wilskracht nog een flinterdunne crêpe met calvados aankon. Thuis maken we kleinere pannenkoeken, maatje koekenpan, en lusten we er wel twee per persoon.

40 g roomboter

300 g spinazie

100 g witte bloem

100 g boekweitmeel

1 theelepel bakpoeder

1 ei

Lees verder

Terwijl jij dit leest zit ik een bagel met zalm te eten bij Dean & DeLuca. Of een broodje gehakte lever bij Katz’s. Dit had ik graag wat terloopser willen laten klinken, want een weekje New York is tegenwoordig net zo gewoon als een lang weekeinde Drunense Duinen. Maar niet voor mij. Het is MEKNY (Mijn Eerste Keer New York), dus niks om casual over te doen. Volgende week doe ik culinair verslag. Deze week vind je hier in koken etc, net als een aantal weken terug, vier kookboeken die in de afgelopen maanden zijn verschenen.

Lees verder

Een olijfolieperserij in Canicattini Bagni, Sicilië. Een maandagavond in oktober. Aanwezig: Nuccio, De Hongerige Man, Janneke en een tiental mannelijke inwoners van Canicatini met een gemiddelde leeftijd van zeker 80.

DHM: Wat gebeurt er in die roestvrijstalen tank?

N(uccio): Daarin worden de olijven gewassen en van takjes en blaadjes ontdaan. Kijk, nu rollen ze richting de machine die ze vermaalt. Uit dat pijpje komt straks olijvenpulp en die pulp wordt op grote ronde matten uitgesmeerd. Die matten met pulp worden tot een toren opgestapeld. Door zijn eigen gewicht begint de toren vanzelf al olie te lekken. Jullie zullen zien dat de stapel steeds verder inzakt, en dat er dan weer nieuwe matten op worden gelegd. De olie wordt af en toe afgetapt, en zodra er geen olie meer uitsijpelt, gaan de torens tussen die schroeven. Daar begint het echte persen.

Lees verder