Berichten met de tag Gember

Drie biertjes, een bak nachos en een portie olijven bestellen in een Spaanse bar? Geen probleem. Toen ik nog op de middelbare school zat volgde ik vijf jaar lang het vak Spaans, en bovenstaande bestelling rolt er nog steeds vloeiend uit. Naast het uit ons hoofd leren van deze essentiële frases, moesten mijn klasgenoten en ik ook regelmatig boeken van Spaanstalige schrijvers lezen.

Ik was in die tijd behoorlijk gecharmeerd van de hongerig makende roman Como agua para chocolate of in het Nederlands, Rode rozen en tortillas, van Laura Esquivel. Dit liefdesverhaal draait grotendeels om eten en koken, en in het boek maken we kennis met Tita, een briljante kok met een bijzondere gave. Ze kan niet alleen fantastisch koken, maar ook haar gevoelens overbrengen via de gerechten die zij maakt, wat niet altijd goed afloopt. lees verder

Amateurs praten over gerechten, chefs over logistiek, luidt het gezegde. Niet dat ik mezelf tot die laatste categorie reken, maar ik kon me er wel iets bij voorstellen toen de opdracht kwam om te koken voor vier volwassenen en vijf kinderen – de laatsten met culinaire xenofobie. Dat was nog tot daaraan toe, maar dat moest op een camping in een caravan met een vier pits gasstel dat niet harder kon dan waakvlamsterkte, in een keuken waar geen warm water was, maar wel een heel klein aanrecht, en you get the picture.
Gelukkig was er ook een barbecue, waardoor het keukenareaal op papier meteen de grootte van de omringende tuin kreeg. Met allerhande verschillende spiesjes was iedereen blij te maken. Met wat improviseren lukte het.
Denk erom dat je bij barbecuen  niet al te creatief improviseert. Zo staat het me nog helder voor de geest hoe een slimmerik in het studentenhuis het tekort aan prikkers oploste door de spaken van een oud fietswiel te slopen. Resultaat: iedereen een zinkvergiftiging – overigens niet iets wat niet met wat bier viel te verjagen. lees verder

Van sommige zaken begrijp je dat ze uit de mode raken. Dat die broeken met hangkruizen zo langzamerhand weer uit het straatbeeld verdwijnen vind ik bijvoorbeeld helemaal niet gek. Maar soms is het me een raadsel waarom iets ‘uit’ raakt.
Neem nou het souper. Onbegrijpelijk, vind ik het, dat de goede gewoonte om laat op de avond feestelijk te dineren zo op de achtergrond is geraakt. Het lijkt mij, in dit tijdperk  waarin we om de oren gemept worden met retro-zus en vintage-zo, hoog tijd voor een come-back. Laten we Het Souper in ere herstellen.

lees verder

In Thailand is het in de grote steden mogelijk om een cursus Thais koken te doen. De dag begint met een bezoekje aan de lokale markt waar je de ingrediënten voor de gerechten bij elkaar sprokkelt. Vervolgens ga je kokkerellen en leer je tussen de vijf en tien Thaise gerechten maken. Aan het eind van de dag ga je naar huis met een klein kookboekje en een certificaat.

Ik was eigenlijk van plan om nog zo’n cursus te gaan volgen, maar ze worden helaas niet overal gegeven. Daarom zocht ik mijn heil in de keukens van de guesthouses waar ik logeerde. Complete families stonden vol enthousiasme elke avond klaar om me alles over de Thaise cuisine te leren.

lees verder

Vergelijk eens een kipkerrie-salade of een mayonaise uit een Nederlandse supermarkt met die uit een Belgische. Ze zijn hier altijd zoeter. Pizza Hawaï, zoetzure kip bij de Chinees, Nederlanders houden van zoet.

Niets mis mee, in principe. Maar er is één fantastische zoetmaker die men consequent links laat liggen: maple syrup. Ahorn- of suikeresdoornsiroop, in goed Nederlands. En dat is zo zonde. lees verder

In koken kun je heel veel creativiteit kwijt en daarom is het zo’n hele leuke hobby. De ingrediënten zijn de verf en de pan is het doek. Te veel zout kan funest zijn voor je stoofschotel, net als te veel zwart dat kan zijn voor een houtskooltekening. Met een talent voor tekenen en schilderen wordt je meestal geboren, maar ik ben er van overtuigd dat iedereen die een beetje zijn best doet kan leren koken. Het is een kwestie van geduld en vooral veel proberen en experimenteren.

Toen ik op kamers ging vond ik het moeilijk om creatief te zijn in de keuken. Vooral aardappelen vond ik erg lastig. In mijn eerste week op mezelf kocht ik een grote zak piepers van vijf kilo, precies zoals mijn moeder altijd deed. Ik begon enthousiast met het maken van stamppot en gebakken aardappeltjes (iets anders kon ik nog niet bedenken), maar omdat vijf kilo wel erg veel was voor een meisje als ik, duurde het niet lang voor er schattige plantjes uit de aardappelen begonnen te groeien. lees verder

Als we de weersvoorspellingen moeten geloven, gaat deze week de eerste sneeuw van het seizoen vallen. Vorig jaar heb ik weken kou geleden toen ik als verslaggever voornamelijk buiten aan het werk was en van een herhaling van dit scenario word ik niet vrolijk.

Ik houd echt heel veel van Nederland en sneeuw is ook best leuk voor even. Maar omdat mijn winterspirit (overdosis sneeuw), mijn fiets (doorgeroest) en drie paar schoenen (aangekoekt strooizout) onherstelbaar verwoest zijn, heb ik besloten om een deel van deze winter door te brengen in warmere regionen. lees verder

Soms heb ik schoon genoeg van de makkelijke, gevaarloze gezinsmaaltijden die hier elke dag op tafel komen. Hoeveel spaghetti carbonara en vissticks kan een mens hebben, vraag ik mij wel eens af. Helaas kan ik, als ik hier in de vinexwijk eens iets dols wil, geen kant op. Het meest exotische restaurant is een Chin. Ind. Rest. genaamd De Gouden Kom en daar krijg je me met geen stok naartoe.

Ik heb in mijn leven  namelijk al veel teveel Chinese restaurants van binnen gezien. Tien jaar lang reisde ik met een theatergezelschap door het land. Als we na een eeuwigheid in de file veel te laat in Oss, Kerkrade of Emmen uit de bus stapten, zat er maar een ding op. Want alleen bij de Chinees knikken ze vriendelijk als je  binnenkomt met de tekst: ‘Ik wil graag wat eten, maar ik moet over 9 minuten in de schouwburg zijn’. lees verder

De precieze toedracht zou hier te veel tekst kosten, maar vorige week donderdag bevond de kok-van-dienst zich in een auto van het ministerie van Informatie van Oman, in de hoofdstad Muskat. Voorin, chauffeur Salim, naast hem gids Saïd. Bestemming: het Nationale Instituut voor Gastvrijheid om hét nationale gerecht van de Golfstaat te bereiden – en kennis te maken met de Arabische ‘cuisine’ in het algemeen.

Achter bijna elke zin van Salim en Saïd klonk inshallah,maar het is inderdaad Gods wil geweest om hét Omaanse gerecht klaar te maken.

Wat ís eigenlijk het nationale gerecht? Dat moet biryani zijn, zegt de chauffeur. Maar dat is toch een Indiaas gerecht? Jawel, zegt Saïd, maar de keuken van Oman heeft veel Indiase invloeden, net als uit Iran, Pakistan,Jemen  en zelfs Oost-Afrika – Zanzibar was een kolonie van Oman.

lees verder

Ik kan heel blij worden van het bakken van taarten en koekjes. De laatste tijd produceerde mijn oven al boterspritsen en een worteltaart en toen ik afgelopen week op een recept voor traditionele Zweedse koekjes stuitte, was ik helemaal in mijn nopjes. Ik ben namelijk ook een beetje verslingerd aan Zweden. Ik koester deze warme gevoelens voor Zweden sinds ik afgelopen zomer een matras en een barbecue achter in een busje gooide en met een vriendin vertrok richting het hoge noorden om daar een paar weken te gaan genieten van het vrije leven.

Het was de eerste keer dat ik me noordelijker dan de 55ste breedtegraad bevond en sindsdien vind ik alles wat met Zweden te maken heeft leuk. Knäckebröd is mijn nieuwe beste vriend, ABBA is weer cool en om de manier waarop de voice-over Rutteketut noar Beutterbut zegt in een reclame van Beter Bed kan ik blijven lachen. Ik vind het jammer dat broodbeleg uit tube nooit is ingeburgerd in Nederland, anders at ik ’s ochtends alleen nog maar vloeibaar. lees verder