Berichten met de tag Groentebouillon

Er zijn een aantal plekken die je beter kunt vermijden als je gegarandeerd goed wilt eten. Met stip bovenaan staat het festivalterrein. Ik vind het heel erg leuk om ’s zomers ergens in een park of weiland op een picknickkleedje te genieten van optredens en dansende mensenmassa’s, maar dit genot voor je oren gaat helaas vaak wel gepaard met een catastrofe voor de inwendige mens.
Mijn eerste ervaring met dit fenomeen was een aantal jaar geleden tijdens Koninginnedag. Met een paar vrienden vierde ik de verjaardag van onze vorstin in de hoofdstad en door een beperkt voedselaanbod bestond ons menu van die dag uit broodjes hamburgers, hotdogs, chips en McDonalds. Toen was ik inmiddels op een leeftijd waarvan het niet cool meer is om de hele dag ongezond te eten, en eEn week vol vadsige gevoelens en braakneigingen volgde.
lees verder

Om in de lentestemming te komen nemen we deze week de culibladen door. Ondanks de recessie lijken dat er steeds meer te worden, of misschien moet ik zeggen: dankzij. Want wie leert ons lekker te koken met eenvoudige ingrediënten? Vroeger was dat de juffrouw op de huishoudschool. Nu is het de redactie van een kooktijdschrift.

Over Gourmet, een legendarisch Amerikaans eettijdschrift met gevoel voor decadentie, las ik dat ze een radicaal nieuwe weg zijn ingeslagen. Geen kaviaar, foie gras of truffels op het voorblad van de laatste editie, maar een simpele doch appetijtelijke sandwich. ‘2 kippen, 4 maaltijden, voor 4 mensen’ staat er, en ‘de goedkoopste manier om Spanje te bezoeken’.

Het voorjaarsnummer van Jamie Magazine (jawel, Jamie Oliver heeft een eigen blad – ik ontdekte het pas bij dit, tweede, nummer) noemt zich ‘credit crunch special’. De cover belooft meer dan 120 betaalbare recepten om ons te helpen overleven, waaronder budget-ideeën voor de barbecue.

lees verder

Voor elke gram vlees die ik mijn lezers aanbeveel wordt een jong dier van haar moeder gescheiden, getransporteerd, vetgemest, gevaccineerd, gecastreerd, onthoornd en anderszins gemarteld, naar het slachthuis vervoerd en geëlectrocuteerd danwel een metalen pin door het hoofd geschoten.

Ik schrok me rot toen Ruth dit danteske beeld schetste op mijn weblog . Zij deed dat, twee maanden geleden, naar aanleiding van mijn stemverklaring vóór lamsvlees. „Compassie met degenen die geen stem hebben en wiens doodskreten niet gehoord kunnen worden, is helemaal niet moeilijk. Je eet ze gewoon niet meer”, aldus Ruth. Deze week kom ik mijn belofte aan haar na. We gaan 100 procent vega.

lees verder