Wat veel vrouwen met schoenen hebben, heb ik met pannen. Ik zweer het, er zijn dagen waarop ik naar mijn pannenkast kijk en oprecht meen dat ik niets heb om in te koken.
Zo bezat ik tot voor kort bijvoorbeeld twee stoere stoofpannen van de firma Creuset – een waarin je voor acht personen kunt stoven en een waarmee je de hele straat kunt bedienen – maar een lief klein Creusetje, zo eentje met de ideale maat voor een lief klein gezin, dat ontbrak er node aan. Vond ik dan hè.
Vlakbij mijn huis bevindt zich de perfecte picknickplek. Dichtbij genoeg om met een volle picknickmand naartoe te lopen, maar wel zo ver weg dat je even flink baalt als je de kurkentrekker vergeten bent.
Ik heb hier al behoorlijk wat vrije uurtjes doorgebracht en soms als het heel warm weer is, verplaats ik zelfs mijn kantoor naar buiten en pen ik op een picknickkleedje mijn verhalen neer in mijn kladblok.
Waarom dit de perfecte picknickplek is? Het ligt heerlijk rustig aan het water, met uitzicht over schattige poortwachtershuisjes, woonboten en charmante oude bruggetjes. Omdat je met een trappetje naar beneden moet heb je geen last van fietsers die in je picknickmand proberen te gluren en omdat er de hele dag zon is, is deze plek ’s zomers de ideale stek om te zonnen, zwemmen en lekker buiten te eten.
Ik heb lang moeten wennen aan het woord cheesecake. En ik moet me altijd ergens overheen zetten voor ik een hap neem van zo’n stuk zoete, kazige taart. Dat heeft simpelweg te maken met de naam. In mijn bekrompen, rechtlijnige wereld hoort een kaastaart naar kaas te smaken en als dat niet zo is komen zowel mijn smaakpapillen als mijn taalcentrum in opstand. lees verder›
Mijn weg in de keuken weet ik inmiddels wel te vinden, maar de tuin is daarentegen nog compleet onbekend terrein. Al regelmatig heb ik een poging ondernomen om zelf kruiden en plantjes te kweken, maar het tuinieren zit me nog niet in de vingers. Dit in tegenstelling tot mijn moeder, die vroeger met succes munt in haar achtertuin had groeien.
Helaas eindigen mijn eigen probeersels altijd in een catastrofe. Zelfs de op het oog simpelste dingen weet ik te verknallen. Het begon een paar jaar geleden met mijn eerste basilicumplantje. In blakende gezondheid stond hij in de supermarkt op me te wachten. lees verder›
Ik leid een dubbelleven. Een paar dagen per week zit ik thuis met mijn laptop, op blote voeten of met dikke sokken aan, al naar gelang het jaargetijde. De rest van de week bedenk ik ‘s ochtends welke leuke laarzen ik zal aantrekken, om een uur later ‘hoe was jouw weekend?’ gesprekken te voeren bij het koffieapparaat.
Alles heeft voor- en nadelen, maar thuiswerken heeft voor mij toch één onovertrefbaar pluspunt: wie kantoor houdt in de keuken, kan haar hele werkdag rondom eten programmeren. Beginnen met echte, lang gekookte havermout als ontbijt, dan de sudderlappen voor het avondeten vast opzetten, en halverwege de dag een luie, warme lunch. Niemand die controleert of je wel productief genoeg bent, dus vooruit, we kijken ter ontspanning ook nog even de vólgende Tell Sell commercial.
Een vriend vroeg me laatst: als je maar tien gebruiksvoorwerpen mocht kiezen om de rest van je leven mee te koken, welke zou je kiezen? Buiten het fornuis en servies, het ging om de essentiële handelingen. Een oefening in pragmatisme.
Een goede koekenpan, natuurlijk. Een soeppan, daar kun je ook kleine dingen in koken. Een scherp koksmes. Dat is drie. Een grote zeef, die kun je als vergiet gebruiken. En als je goed mikt ook als kleine zeef. Maar dan. Een garde, daar is eigenlijk geen substituut voor. Dat is al vijf. En een rasp? De lol was er snel af. In gedachte ging ik door de lades en langs de rekjes en kwam tot conclusie dat ik heel veel hou van al mijn kleine one-issue keukengadgets, die ik eigenlijk nooit gebruik. lees verder›
‘My girlfriend is a vegetarian, which pretty much makes me a vegetarian’, zegt Samuel L. Jackson in Pulp Fiction. Afgaand op de reacties op het kookblog deze week, is hij niet de enige. Bij de meeste vega/vlees-stellen blijkt de carnivoor de meest flexibele te zijn. Binnenshuis wordt nauwelijks of geen vlees geconsumeerd.
Maar heel ver zat ik er ook weer niet naast toen ik me afgelopen dinsdag hardop voorstelde hoe een relatie kan worden ontwricht door verschil in eetgewoonten. Lees het hartverscheurende verhaal van Joost, een jongeman die, als we zijn enthousiaste verslagen op het kookblog mogen geloven, zo’n beetje alle vlees- en visloze recepten van het afgelopen jaar gekookt heeft voor zijn vegetarische sinds-kort-ex-vriendin (alias de prinses).
Hij maakte nooit vlees voor zichzelf, mede omdat zijn vriendin vlees wél lekker vond rúiken, „en dan vond ik het weer zielig voor haar.” Intussen had de prinses zelf minder scrupules. Bij ruzie was ze zelfs ronduit radicaal, en vond Joost „na een aanvaring mijn schaarse vleeswaren uit wraak in de prullenbak gedeponeerd.”
Er is veel te zeggen voor de Engelse keuken. Er is ook best wat te zeggen tegen. Zeker, het land is er sinds de culinaire reformatie – aangevoerd door Delia S. en Jamie O. – op vooruit gegaan. De groene erwten zijn nog alomtegenwoordig, maar worden steeds vaker beetgaar gestoofd in een klont boter en dus alleszins appetijtelijk geserveerd. Maar bestel op zondag de Sunday roast in een gemiddelde dorpspub en je krijgt hetzelfde grijsgebraden rundvlees met bruine smurriesaus als twintig jaar geleden.
Ik bracht afgelopen zomer mijn vakantie door in Engeland en doe de komende dagen verslag van culinaire hoogte- en dieptepunten. Om met zo’n dieptepunt te beginnen; wat een rotzooi geven Engelsen hun kinderen te eten. In pubs en supermarkten heb ik vleesfantasieën in de vorm van lachebekjes, dinosaurussen en monsters gezien die het daglicht nauwelijks kunnen verdragen. Frietjes erbij, witte bonen in tomatensaus en ziezo, de kids zijn weer gevoederd. lees verder›
Nog even over kids en kerstdiners. Moeten die gastjes nou verplicht alles mee-eten aan de grotemensentafel, of krijgen ze hun eigen, op maat gemaakte kinderdiner? Daar wil ik het wel eens met jullie over hebben. Voor allebei de richtingen is volgens mij wel iets te zeggen.
Door ze mee te laten eten met de volwassenen, leren ze nieuwe, complexere smaken kennen en als het meezit waarderen. Jouw kind zal niet de eerste zijn die een spontane liefde opvat voor coquilles of gerookte hertenfilet .
De Amerikaanse keuken bestaat niet. Althans, het land is te groot en de bevolkingssamenstelling te divers om over één keuken te spreken. Toch zijn er genoeg gerechten te vinden met nationale status. En het zal wel geen toeval wezen dat dat meestal dezelfde gerechten zijn als waar fastfoodgiganten hun fortuin op hebben gebouwd. Ik noem: de hamburger, de gefrituurde kip, de pizza, de donut.
Die vlieger gaat echter niet op voor macaroni and cheese. Wonderlijk genoeg is nog nooit iemand op het idee gekomen om daar een restaurantketen omheen te bouwen. Terwijl zo’n beetje alle Amerikanen beginnen te watertanden bij alleen al de gedachte aan mac ’n cheese. Zou het teveel homecooking zijn?
