Berichten met de tag Kardemom

Net als veel Nederlanders kook ik regelmatig een potje buiten de deur. Om eerlijk te zijn zelfs vaker wel dan niet. (Toen er althans laatst een keer andijviestamppot op tafel kwam, vroeg mijn 7-jarige zoon: Mama, wat is andijvie? ) Maar de Indiase keuken is lang onontgonnen gebleven. Faalangst, naar ik vrees. Al die mysterieuze specerijenmengsels, moest je geen Indiase wortels hebben om zulke zaken te doorgronden?

Op een dag had ik mijn zoveelste curry-uit-een-potje gemaakt en was er klaar mee. Ik besloot een kookgoeroe te zoeken, iemand die mij kon leren hoe het nu precies zit. Welke specerijen passen bij welke? Wat serveer je waarbij? En vooral: hoe maak je een basic curry?

Mijn goeroe heet Camellia Panjabi. Ik leerde haar kennen via een allervriendelijkste Britse pensionado die een gesprek aanknoopte in een eethuisje in Essouira, Marokko. Geen idee meer hoe we van de Marokkaanse op de Indiase keuken kwamen, maar zijn tip ‘50 great curries of India’ aan te schaffen bleek goud waard. De recepten die erin staan zijn stuk voor stuk geweldig; helder beschreven en gefotografeerd, en zeer maakbaar. lees verder

Er is niet echt een reden om per se nu met dit recept voor amandelrijst op de proppen te komen. Het is geen seizoensvoedsel, het past niet in een of andere culi-trend, het bevat geen woest ongebruikelijke ingrediënten en ik kan niet beloven dat je haar ervan gaat krullen en je huid gaat glanzen.
Maar het punt is dat ik iedereen dit recept zo gún. Zo makkelijk en lekker zie je ze echt  zelden. lees verder

Ik kan er niet omheen: mijn dochter heeft een onwaarschijnlijk slechte smaak. Een paar jaar geleden zat ze in de zogenoemde ‘prinsessenfase’ en lag het huis vol monsterlijke, paarse glitterwaaiers, Barbie-lipgloss en My Little Pony-balletpakken. De opluchting was groot toen deze roze storm eindelijk ging liggen.
Inmiddels bevinden we ons in fase twee: die van de babychihuahua. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat stroopt dochter het internet af op zoek naar beeldmateriaal van deze mormels. Het allerliefst vindt ze een ras  dat ‘teacup’ genoemd wordt. Ze heten zo, kwam ze me kwispelend vertellen, omdat ze niet groter zijn dan een theekopje; ze passen in de palm van je hand.

lees verder

In koken kun je heel veel creativiteit kwijt en daarom is het zo’n hele leuke hobby. De ingrediënten zijn de verf en de pan is het doek. Te veel zout kan funest zijn voor je stoofschotel, net als te veel zwart dat kan zijn voor een houtskooltekening. Met een talent voor tekenen en schilderen wordt je meestal geboren, maar ik ben er van overtuigd dat iedereen die een beetje zijn best doet kan leren koken. Het is een kwestie van geduld en vooral veel proberen en experimenteren.

Toen ik op kamers ging vond ik het moeilijk om creatief te zijn in de keuken. Vooral aardappelen vond ik erg lastig. In mijn eerste week op mezelf kocht ik een grote zak piepers van vijf kilo, precies zoals mijn moeder altijd deed. Ik begon enthousiast met het maken van stamppot en gebakken aardappeltjes (iets anders kon ik nog niet bedenken), maar omdat vijf kilo wel erg veel was voor een meisje als ik, duurde het niet lang voor er schattige plantjes uit de aardappelen begonnen te groeien. lees verder

Soms heb ik schoon genoeg van de makkelijke, gevaarloze gezinsmaaltijden die hier elke dag op tafel komen. Hoeveel spaghetti carbonara en vissticks kan een mens hebben, vraag ik mij wel eens af. Helaas kan ik, als ik hier in de vinexwijk eens iets dols wil, geen kant op. Het meest exotische restaurant is een Chin. Ind. Rest. genaamd De Gouden Kom en daar krijg je me met geen stok naartoe.

Ik heb in mijn leven  namelijk al veel teveel Chinese restaurants van binnen gezien. Tien jaar lang reisde ik met een theatergezelschap door het land. Als we na een eeuwigheid in de file veel te laat in Oss, Kerkrade of Emmen uit de bus stapten, zat er maar een ding op. Want alleen bij de Chinees knikken ze vriendelijk als je  binnenkomt met de tekst: ‘Ik wil graag wat eten, maar ik moet over 9 minuten in de schouwburg zijn’. lees verder

In een tijdperk waarin je het hele jaar door bijna alles kunt kopen en het een keuze is om met de seizoenen mee te eten, zijn er gelukkig altijd nog wel een paar dingen die je ineens, vanuit het niets, kunnen verrassen als je op de markt loopt voor je wekelijkse boodschappen. Mijn favoriete seizoensgebonden surprises: in het voorjaar de eerste rabarber, dunne fluorescerend roze stengels die erom schreeuwen gepocheerd te worden in zoete wijn, en nu, in de herfst, kweeperen – knobbelig en goudgeel, soms bedekt met een donzig grijzig waasje. Hoe langer je ze stooft, hoe roder, zoeter en zachter ze worden. lees verder

Ik kan heel blij worden van het bakken van taarten en koekjes. De laatste tijd produceerde mijn oven al boterspritsen en een worteltaart en toen ik afgelopen week op een recept voor traditionele Zweedse koekjes stuitte, was ik helemaal in mijn nopjes. Ik ben namelijk ook een beetje verslingerd aan Zweden. Ik koester deze warme gevoelens voor Zweden sinds ik afgelopen zomer een matras en een barbecue achter in een busje gooide en met een vriendin vertrok richting het hoge noorden om daar een paar weken te gaan genieten van het vrije leven.

Het was de eerste keer dat ik me noordelijker dan de 55ste breedtegraad bevond en sindsdien vind ik alles wat met Zweden te maken heeft leuk. Knäckebröd is mijn nieuwe beste vriend, ABBA is weer cool en om de manier waarop de voice-over Rutteketut noar Beutterbut zegt in een reclame van Beter Bed kan ik blijven lachen. Ik vind het jammer dat broodbeleg uit tube nooit is ingeburgerd in Nederland, anders at ik ’s ochtends alleen nog maar vloeibaar. lees verder

Geen enkele keuken laat zich samenvatten in vijf krantenkolommen van 450 woorden, en zeker niet de Indiase keuken. Het aantal variaties op curry alleen al is schier oneindig. Al die specerijen die bij ieder gerecht in een net weer andere samenstelling samensmelten tot een geheel nieuwe smaaksensatie, je zou een mensenleven lang Indiaas kunnen koken zonder ooit precies hetzelfde te eten.

Maak je geen zorgen, dat gaan we niet doen. Ik plak aan vorige week nog slechts een paar dagen, waarin ik nog één curry wil behandelen, en we ons verder concentreren op een aantal bijgerechten. Een curry staat namelijk nooit op zichzelf. De gemiddelde maaltijd in India bestaat uit minimaal vier, maar meestal nog meer componenten, die vaak samen worden gepresenteerd op een thali, een platte metalen schaal met een heleboel kleine bakjes.

lees verder

Gerechten met rund- of varkensvlees zul je niet snel tegenkomen in India, maar des te meer schotels met lamsvlees. Vandaag een recept voor een lamsklassieker uit de provincie Kashmir: rogan josh.

Josh betekent ofwel ‘heet’ ofwel ‘intens’, en beide betekenissen zijn maar al te zeer van toepassing op deze geurige, hartverwarmende curry. De letterlijke vertaling van rogan is trouwens ‘dierlijk vet’, maar tenzij je vegetariër bent en toch al niet van plan was dit recept te gaan maken, hoef je je daar niet door te laten afschrikken. Een klein randje vet aan het vlees geeft juist een mooie diepe smaak aan het gerecht en het is echt niet of je puur lamsvet zit te eten.
lees verder

Morgen een recept in next/op dit blog waarvoor je garam masala nodig hebt. Garam masala is een Indiase mix van warme specerijen. Je kunt het kant- en klaar kopen bij toko’s, maar het allerlekkerst is zelfgemaakt garam masala. Hieronder het recept van Camellia Punjabi, auteur van  50 Great curries of India. Boek kost maar 12,50, is o.a. hier te koop  en voor wie Indiaas wil leren koken een absolute aanrader.

  • 6 gram kaneel (stokjes)
  • 6 gram kruidnagel
  • 6 gram zwarte peper
  • zaadjes uit 1 zwarte kardemompeul of 4 groene kardemompeulen
  • 1 theelepel venkelzaad
  • 1 laurier- of curryblad

Verhit een koekenpan op hoog vuur en rooster de specerijen een seconde of 30, tot ze gaan geuren. Doe alles in een vijzel of koffiemolentje en maal fijn. Bewaar de garam masala (3 – 6 maanden) in een goed afgesloten potje.