Een boterham met hüttenkäse, tomaat en bieslook. Eentje met blauwschimmelkaas en komkommer. Met ham en augurkjes. Met tomaten-gember-chili-jam. Het gaat hier deze week over broodtrommeltjes en wat erin te stoppen, en op het kookblog kwamen gisteren alvast talloze tips en suggesties binnen.

Fijn, want de meeneemlunch is een onderwerp waar ik als thuiswerker weinig ervaring mee heb. Ik vrees bovendien dat ik er weinig van zou bakken, gesteld dat ik op een kantoor zou werken. Het idee om een kwartier eerder op te staan speciaal om dat trommeltje een beetje aardig te vullen? No way.

Maar intussen koester ik grote bewondering voor mensen die dat wel doen. Het is een vorm van houden van jezelf, alleen weggelegd voor mensen die in staat zijn te genieten van kleine, dagelijkse dingen. En zo’n levenshouding verdient mijns inziens het grootst mogelijke respect.

Lees verder

Geen recept voor oliebollen vandaag. Althans, niet hier. Op nrc.tv laat ik in een filmpje zien hoe je ze bakt. Gewoon met bloem, gist, zout, eieren, rozijnen, appel en melk, en dus niet met een pak kant- en klare oliebollenmix. Wij kunnen dat zelf namelijk veel beter dan de firma Koopmans.

In plaats van die oliebollen heb ik besloten eindelijk uit de kast te komen met mijn Coca-Cola-kip. Je leest het goed: Coca-Cola-kip. Klinkt te ranzig om te waar te zijn, en toch maak ik het al jaren voor borrels en feestjes. Vrienden die de kip hebben geproefd, maken hem zelf thuis weer voor hun vrienden, enzovoort. Dus nu inmiddels toch tot in wijde omtrek van Den Haag bekend is dat ik de promotor ben van dit onverantwoorde borrelvoer, kan het recept net zo goed in de krant. Lees verder

Vorige week besprak ik een aantal recent verschenen kookboeken, voor op het Sinterklaasverlanglijstje. Eén heb ik bewaard om dieper op in te gaan: Specerijen. Dit kloeke boek is geschreven door de Australische Jane Lawson en in het Nederlands uitgegeven door Unieboek. Wie houdt van de geurige aroma’s van zaden, peulen, bessen, bloemen, wortels en schors, heeft er een fijn naslagwerk aan.

Het boek behandelt achtereenvolgens ruim veertig specerijen, een aantal specerijenpasta’s en een veertiental specerijmengsels. Natuurlijk zijn dat niet alle geurige plantendelen op deze aardkloot, maar wel de meest voorkomende en, op enkele exotica na, zijn ze makkelijk verkrijgbaar. Lees verder

Stel, je houdt allebei van uitgaan en van mensen om je heen, maar ook van af en toe een rustig avondje op de bank. Je houdt allebei van snowboarden, van de prosecco van de Lidl en van jullie jaarlijkse fiets-kampeertocht met vrienden in de Ardennen.
Stel, jullie zijn het erover eens dat jullie  twee kinderen willen, liefst een jongen en een meisje. Jullie houden van dezelfde muziek, dezelfde boeken, dezelfde films, ja, jullie houden er wonderlijk genoeg zelfs allebei van oude afleveringen van Friends te kijken.
Stel, jullie zijn het perfecte stel. Het enige, maar dan ook het enige, wat jullie volmaakte liefde bedreigt is dat jij het eten van dieren zielig, vies,  ongezond, ongepast in het licht van het wereldvoedselprobleem, slecht voor het milieu vindt. En hij/zij niet. 

Lees verder

Hoe ga je als vega/vlees-stel om met de dagelijkse maaltijd? Dat is het thema van deze week. Een paar jaar geleden is een kookboek verschenen over dit onderwerp: Vega & Vlees, van Laetitia van Nierop (tweedehands te koop op internet). Van Nierop is moeder van een gezin met één vegetariër, en dus ervaringsdeskundige. Haar insteek is praktisch: „Je wilt natuurlijk niemand tekort doen, maar ook niet twee volledig verschillende maaltijden klaarmaken.”
Het handigst is volgens haar ervoor te zorgen dat de hele maaltijd, met uitzondering van het vlees, voor iedereen geschikt is, zodat er alleen nog apart vlees, kaas, ei of een vleesvervanger aan toegevoegd hoeft te worden. Op die manier kost combi-koken, zoals Van Nierop het noemt, niet veel extra tijd en moeite.

Lees verder

Sinaasappel en eend vormen een klassiek setje. Maar de frisse, aromatische smaak past ook goed bij kip. Schil en sap zorgen in onderstaande kipmarinade voor de nodige zuren en een subtiel bittertje. De sinaasappelpartjes in de salade voor een friszoete echo.

• 1 (onbespoten) handsinaasappel
• 1 eetlepel olijfolie
• een snuf cayennepeper
• 2 (biologische) kippenpoten
• 1 rijpe avocado
• sap van ½ limoen
• 3 trostomaten, in kwarten
• 2 eetlepels extra vergine olijfolie
• 1 eetlepel fijngeknipte bieslook

Lees verder

Druk druk druk. Ja, je vraagt ernaar, dus ik zeg het gewoon maar eerlijk. Niet dat je denkt dat deze dame dagelijks drie uur in de keuken staat om tig-gangenmaaltijden te bereiden, taarten te bakken, groente te wekken, jam te koken, linzen te kiemen of voor andersoortige hogere huisvlijt. Het eten moet hier dezer pré-zomervakantie-driedubbele-deadline-dagen gewoon binnen een half uur op tafel staan.
Maar om nou vanwege zoiets futiels als tijdgebrek minder lekker of domweg saai te gaan eten? Dat lijkt me dan weer nergens voor nodig. Daarom deze week: snelle, simpele en toch spannende gerechten uit Aziatische hoek. Niet per se authentiek Chinees, Indiaas of Thais, maar inspired by.

Vandaag een snelle maaltijd met kant- en klare currypasta. Ik heb het al vaker geschreven, zelfgemaakte curry’s zijn beslist frisser, verfijnder en origineler van smaak dan die uit een potje. Alleen moet je voor boodschappen en bereiding van zo’n kruidenpasta al snel een middag vrij nemen. En dus vormen potjes naar mijn mening een heel acceptabel doordeweeks alternatief. Lees bij aanschaf altijd even het etiket; in de beste soorten zitten nauwelijks overbodige additieven.

Lees verder

Voor een familie-etentje laatst had mijn moeder wortelsalade met rozijnen gemaakt. Een combinatie waaraan ik me zelf ook regelmatig schuldig maak, en waar volgens mij weinig tegenin te brengen valt. Gniffelend keek ik toe hoe mijn broer, alsof-ie weer acht was, die rozijntjes tussen de wortelsliertjes uit viste en probeerde weg te moffelen zonder dat mijn moeder het zag. Van kinds af aan háát hij fruit in zijn eten. Natuurlijk heb ik hem niet verraden, wat dacht je?

Op het next-kookblog blijken heel wat reacteuren zich die typische retrocombi van hartig eten met fruit te herinneren. Bosbes heeft een levenslange aversie overgehouden aan de pilav met kip en perziken, en aan de vis met een blikje gemengde vruchten uit haar jeugd. Dat was nog het ergste aan die schotels: het fruit kwam negen van de tien keer uit blik en verzoop in een zware suikersiroop.

De firma Del Monte moet tussen 1975 en 1985 gouden tijden hebben gekend. Behalve kip-kerrie met ananas was ook vruchtenbowl razend populair. Op elke verjaardag kreeg je een glas mierzoet sap in je handen geduwd waarin alles behalve vers fruit dobberde. 

Lees verder

Uit mijn provisiekast zou je drie gezinnen twee maanden in leven kunnen houden. Niet dat het ooit nodig is geweest. Het geeft gewoon een veilig gevoel. Zelfs de wijnkelder wordt wekelijks bijgevuld (want je zal maar zonder komen zitten). Mocht ons kapitalistische systeem instorten, dan kan ik in mijn eentje een zwarte markt beginnen.

Deze week ruimde ik de kast op en kwam dingen tegen waarvan ik het bestaan compleet vergeten was. Zoals een potje puree de piment d’Espelette. Het was me vorig jaar toegestuurd door de Arthur Kloek. Arthur is de eigenaar van Le Breton, een delicatessenwinkel in Santpoort. Het was volgens mij vooral uit aardigheid dat hij me dat potje peperpasta stuurde. Hoewel waarschijnlijk tegelijk een beetje in de hoop dat ik erover zou schrijven.

Lees verder

Thai ontbijten niet. Nou ja, ze ontbijten wel, maar noemen dat beslist niet zo. Thai eten namelijk de hele dag door. Vijf, zes, zeven keer per dag hurken ze neer om een kommetje noedelsoep op te slurpen, een gefrituurde donut in een beker hete sojamelk te soppen, of om van vers fruit met chilidip te smikkelen. Er zijn geen officiële ontbijtgerechten, net zo min als er dingen zijn die je alleen na zonsondergang eet.

Ik ontbijt ook nooit. Dat wil zeggen, de eerste uren na ontwaken krijg ik mijn keelgat slechts geopend voor hete koffie en, alleen als iemand aanbiedt het te maken, verse jus, en nergens anders voor. Maar geef me tot een uur of tien, half elf en ik val met liefde aan op maaltijden die doorgaans versleten worden voor ‘avondeten’. Een van de redenen waarom ik me zo thuis voel in Thailand, vermoed ik.

Lees verder