Berichten met de tag Kipfilet

Afgelopen weekend was ik op bezoek bij vrienden in Valencia. Naast een korte introductie met de stad en omgeving maakte ik ook kennis met de ambachtelijke Spaanse paella. Ik heb wel eens paella gegeten in een toeristenrestaurant in Barcelona, maar dat mag ik eigenlijk niet meetellen.

Paella eet je namelijk niet tijdens het avondeten, maar ’s middags (en dan het liefst op zondag) tussen twee en vier. Dus werd het tijd voor een herkansing en dat kan nergens beter dan in Valencia, waar de paella oorspronkelijk vandaan komt.  lees verder

Ik vind het altijd handig als dingen het direct doen. Als er batterijen bij inbegrepen zitten. Of als er schroeven en pluggen worden bijgeleverd. Fijn zijn ook die bierflesjes waar je de kroonkurk gewoon vanaf kan draaien. Of als er een klein lepeltje verstopt zit onder het dekseltje van een ijskuipje. Wat zou het mooi zijn als de saus al in het vlees zat, droom ik wel eens.

Dat blijkt dus gewoon te kunnen! In het voorwoord van Kitchen Mysteries geeft de Franse chemicus Hervé This –een grote naam in de wereld van de moleculaire gastronomie– een recept voor canard à l’orange uit de magnetron.

lees verder

Afgelopen week kwam ik op een strand hier in Thailand een moeder en dochter uit de USA tegen die op wereldreis waren. We raakten in gesprek over het lokale eten en terwijl ik een lofzang over de Thaise keuken aan het voordragen was, bekenden mijn gesprekspartners dat ze de eerste drie dagen in Bangkok alleen maar bij de MacDonalds gegeten hebben. Terwijl ik hier een curryverslaving aan het ontwikkelen ben, zijn er dus ook mensen die niet in extase raken van een goed bord hete Thaise pruttel.

Voor de reizigers die de snelle burgers maar moeilijk thuis kunnen laten is er gelukkig een gulden middenweg, de khao pad American. Een gerecht ontwikkeld ten tijde van de Vietnamoorlog, wat is gebaseerd op het traditionele American Breakfast. Toen de Amerikanen destijds troepen in het noordoosten van Thailand hadden gelegerd, kregen de soldaten een gerecht van gebakken rijst met hotdogs, spek, rozijnen, gebakken ei en ketchup voorgeschoteld.

Misschien dat ik aan het eind van mijn reis na een overdosis aan currypasta een keer uitgebreid aandacht aan khao pad American besteed, maar op dit moment kan ik er nog niet genoeg van krijgen. Daarom deze week het recept voor de Massaman Curry, wat vrij vertaald Moslim Curry betekent en is beïnvloed door de keukens van het Midden Oosten en India.

Voor 4 personen

  • 300 gram jasmijnrijst
  • 450 gram kipfilet
  • 4 el massaman currypasta
  • 1 el kardemom
  • 1 tl kaneel
  • 5 sjalotten
  • kokosmelk
  • 400 ml water
  • 1,5 el vissaus
  • 2 aardappelen
  • 1 el tamarindepasta
  • 1 el bruine suiker
  • handje ongezouten pinda’s
  • plantaardige olie

Snijd de kipfilet in blokjes, doe in een kommetje en marineer met een eetlepel olie en de currypasta. Laat even staan. Rooster ondertussen de pinda’s in een droge koekenpan en houd apart. Doe een scheutje olie in een pan met dikke bodem en bak de kardemom en kaneel ongeveer 30 seconden op hoog vuur. Pel de sjalotten en doe in de pan. Bak tot ze goudbruin zijn en zet het vuur lager. Doe de kip in de pan en bak 4 a 5 minuten mee. Schil de aardappelen en snijd in grote stukken. Voeg de aardappelen samen met de vissaus, water, pinda’s en kokosmelk toe.

Voor de pittigheid geldt, hoe meer kokosmelk, hoe minder pittiger het eten. Hou je dus niet van pittig, dan kun je een royale hoeveelheid kokosmelk toevoegen. Breng aan de kook en zet dan het vuur laag. Dek de pan af en laat ongeveer 30 minuten sudderen tot de aardappels gaar zijn. Haal de pan van het vuur en roer de tamarindepasta en de bruine suiker door de curry. Bereid de jasmijnrijst volgens de verpakking en serveer apart van de curry.

Een paar maanden geleden leek het me een goed idee om dit jaar de Nederlandse winter tijdelijk vaarwel te zeggen en een ticket te boeken naar een warm land. Ik besloot naar Thailand te gaan en dat is waar ik me sinds vorige week ook bevind. Een goed excuus om de aankomende weken in de kookcolumn op donderdag aandacht te besteden aan de Thaise keuken.

Het leuke van de Thaise eetcultuur is dat het zich vooral in het openbaar afspeelt. Iedereen eet op straat, bij de enkele restaurants kijk je zo naar binnen en gerechten worden in de buitenlucht bereid. Het aantal rijdende eetstalletjes is overdag al indrukwekkend, maar zodra het begint te schemeren stromen de straten vol met hongerige locals en toeristen en verdriedubbeld het aanbod van noedels en curry’s. Hele straten worden  in de avonduren afgezet voor verkeer en bezet door talloze vriendelijk lachende Thaise vrouwtjes met mobiele minirestaurantjes. lees verder

Toen man vorig jaar veertig werd, besloten wij dat te vieren met een écht feestje. Dus geen getut met gehuurde partytafels en werkstudentes die je jas aannemen. Niet zo’n mutsige partij waarop iedereen met een glaasje chardonnay in de hand staat te converseren over hun tuinontwerp en hun nieuwe au pair. Nee, een echt koel feest. Met chips, live muziek en kratten lauw bier. Het werd hoog tijd, vonden we, dat de boel weer eens ouderwets uit de hand liep.
En ja, het werd een mooie avond. Er werd muziek gemaakt,  slap geouwehoerd en zelfs even, voorzichtig, gedanst. Maar toen sloeg de klok één uur en was de betovering verbroken. Binnen vijf minuten was de kamer vrijwel leeg. ‘Morgen weer naar judo/hockey, moet om half acht op het veld staan, je weet hoe het is.’
lees verder

‘Hoe prijziger de keuken’, bekende een producent van luxe Duitse stoomovens me eens off the record, ‘hoe minder ze er in koken.’ Die opmerking schoot weer te binnen bij het lezen van de website Modernist Cooking. Die licht potentiële kopers in over het boek met dezelfde titel dat ergens in december uitkomt.

Het werk doet dit ‘modernistische koken’ in maar liefst zes delen, 2400 pagina’s lang, rijk geïllustreerd en gedetailleerd uit de doeken. Het behelst álles wat met koken te maken heeft: de technieken, de historie, de ingrediënten en een ziljoen recepten. Het moleculaire koken krijgt ruime aandacht evenals die deconstructie, het combineren van ingrediënten uit een bekend recept in een originelere vorm – ik noem maar wat: chili con carne in tompouce-vorm, of een negerzoen van kaasfondue. Kosten van het opus, een symbolische 500 dollar.

lees verder

We koken Perzisch deze week. Als ik iemand in een paar zinnen zou moeten uitleggen wat dat is, Perzisch eten, dan zou ik waarschijnlijk iets zeggen over de bossen vol groene kruiden die ze gebruiken. En over de geheimzinnige, geurige specerijenmengsels, met rozenblaadjes en pistachenoten, kardamom, gember en nootmuskaat. Natuurlijk zou ik saffraan noemen, de kostbare gouden draadjes die Perzische feestgerechten hun aroma en grandeur geven. Maar vooral zou ik vertellen over het gebruik van zuur.

lees verder

Vandaag het laatste recept in een serie over de Indiase keuken: chicken tikka massala. De eerlijkheid gebied erbij te vertellen dat niet eens  zeker is of het hier wel echt een Indiaas recept betreft.

Het verhaal gaat dat chicken tikka masala is bedacht door in Indiase en Pakistaanse restauranthouders in zestiger jaren Engeland, als tegemoetkoming aan hun cliëntèle die gewend waren aan vlees verdronken in gravy.  Tegenwoordig is CTM, zoals het gerecht liefkozend wordt aangeduid, veruit het populairste afhaalgerecht in heel Groot Brittannië.

lees verder

Leven is keuzes maken. Grote en kleine keuzes. Kiezen voor jezelf of kiezen voor het grote goed. Kiezen terwijl je eigenlijk geen mening hebt, of, lastiger nog, kiezen terwijl je de gevolgen niet kunt overzien.

Omdat de krant deze week toch al bol staat van de gemeenteraadsverkiezingen, maken we er hier in het kookhoekje ook maar meteen een thema van. Wie eet, die kiest namelijk. Kun je je bij politieke verkiezingen nog afzijdig houden door niet te gaan stemmen, daar kom je in de supermarkt niet mee weg. Je móet kiezen. Anders sterf je van de honger.
Leg je bijvoorbeeld die plofkipfilets van 3,13 euro voor een kleine 4 ons in je winkelmandje, of betaal je 3,92 voor dezelfde hoeveelheid scharrelkip? En ben je bereid om 1,19 euro voor 40 gram biologische rucola neer te tellen of kies je een zakje van 75 cent, en neem je die bestrijdingsmiddelen op de koop toe? lees verder

Elke dag Sinterklaasjournaal en ik bespreek de nieuwste kookboeken voor op het verlanglijstje. Een van de boeken die daar zeker niet op zou misstaan is Wat van Fair komt…, gemaakt door Ramon Beuk en uitgegeven door Fontaine Uitgevers in samenwerking met Fair Trade Original.

 ‘Change the world eating,’ schrijft de auteur in zijn voorwoord, een variant op het door de Amerikaanse journalist gepropageerde ‘Stem met je vork’. Ofwel: door producten te kopen die op een eerlijke, duurzame manier zijn geproduceerd en verhandelt lever je een bijdrage aan een betere wereld voor iedereen.

In Wat van Fair komt… worden informatie over de werkwijze van Fair Trade, productinformatie en verhalen over bijvoorbeeld een imker-coöperatie in Guatemala moeiteloos vervlochten met de altijd al behoorlijk exotische recepten van Beuk.

Hij en ik hebben niet helemaal dezelfde smaak. (Laatst zag ik hem op televisie wraps vullen met Mexicaanse groente en ei, en er een warme salsa bij maken van tomaten met snippers gerookte zalm; sorry?) lees verder