Berichten met de tag Knoflook

Vrijwel iedereen associeert de Costa Brava, het noordelijke deel van de Spaanse westkust, met megadisco’s, Hollandse supermarkten en roodverbrande bierbuiken. Maar nog geen twintig kilometer van waldolala-oorden als  Lloret de Mar en Blanes is het wonderschoon en doodstil, constateerde ik vorige week tijdens een korte vakantie.

Daar, ergens bovenop een berg, middenin een natuurgebied, langs een pad uit de middeleeuwen (lees: diepe kuilen, gruwelijke afgronden, roofvogels met een indrukwekkende vleugelspanwijdte) stond ons vakantiehuis. lees verder

Tijdens een lange, warme, stoffige autorit door Marokko ontdekte ik eens hoe fantastisch koffie smaakt bij tomaat. Gewoon een slok gloeiendhete koffie en een hap uit een rijpe, sappige tomaat.

Natuurlijk speelt bij zo’n ontdekking de totaalervaring een niet te verwaarlozen rol – in dit geval het desolate Marokkaanse landschap, een hevig zwetende taxichauffeur en de zinderende namiddaglucht die door de open raampjes van zijn kreunende Mercedes naar binnen waaide. Ik had dorst, was plakkerig en vermoeid en ik sluit niet uit dat zelfs een kom zure geitenmelk me op dat moment nog goed zou hebben gesmaakt. En toch. Koffie en tomaat.
lees verder

Het was meer ambitie dan ervaring die me een jaar of wat geleden deed besluiten mijzelf te verenigen met een bonte verzameling jagers, zwammenzoekers, eierrapers, bessenplukkers en meer van dat soort Panoramix-achtige lieden. Het concept van vrije voedselvergaring appelleerde hevig aan mijn stiekeme, uiteraard hopeloos grootsteedse droom van een arcadisch leven als zuiver buitenmens.

Lang heeft mijn amourette met de Slow Food-werkgroep ‘Oogsten zonder zaaien’ dan ook niet geduurd. Toen ik na een jaar lidmaatschap nog geen enkel gaatje in mijn agenda had gevonden om een paddenstoelenplukdag, een berkensaptapdag of een ganzeneierenspeurdag bij te wonen, nam ik beschaamd afscheid van mijn woudlopende vrienden. Als buitenmens was ik mislukt.
lees verder

„Ik heb laatst kip klaargemaakt.”
„Oh echt, hoe was dat? Smaakt een beetje naar krokodil hè?”

Het is een hardnekkig misverstand dat reptielen naar kip smaken. Alles dat wit is en niet direct te vergelijken met iets anders, vinden we dan maar naar kip smaken, lijkt het wel. Kan daar ook gelijk een labeltje op. Wel zo handig.

Maar dat doet het dus niet, naar kip smaken. Vogels, en dus ook kip, zijn waarschijnlijk wel directe afstammelingen van dinosaurussen. Maar ook velociraptorfilet heeft ongetwijfeld zo z’n eigen kwaliteiten en smaaksensatie. Net als krokodil dus. lees verder

Bij een vorige aflevering van deze rubriek ontstond wat discussie over de wenselijkheid van verdoven voor de slacht. De conclusie was grofweg: hoe lager de diersoort, hoe minder druk men zich maakt – en moét maken. Het moet ook niet te gek worden. Voor je het weet, moet je je al schuldig voelen om het ombrengen van een pan mosselen.

Maar intussen is een uitzondering te binnen geschoten: de octopus. Dat is een evolutionair nederige mollusk, een slak. Een reguliere slak is gewoon sloom, maar een octopus is eigenschappen als behoedzaam, belangstellend en leep toe te dichten.

Duikers zeggen dat de achtarmen ze onder water echt aankijken, contact zoeken – ‘hogere’ vissen doen dat zelfs niet. Een tijdje terug was er in een Amerikaanse dierentuin zelfs een octopus die iedere nacht vanuit zijn aquarium naar de aanpalende garnalentank sloop om te snacken. Hij deed steeds netjes achter zich de deurtjes dicht. De oppassers krabden zich weken op hun achterhoofd over het mysterie van de verdwijnende garnalen – tot ze de octopus op heterdaad betrapten.
lees verder

Afgelopen weekend was ik op bezoek bij vrienden in Valencia. Naast een korte introductie met de stad en omgeving maakte ik ook kennis met de ambachtelijke Spaanse paella. Ik heb wel eens paella gegeten in een toeristenrestaurant in Barcelona, maar dat mag ik eigenlijk niet meetellen.

Paella eet je namelijk niet tijdens het avondeten, maar ’s middags (en dan het liefst op zondag) tussen twee en vier. Dus werd het tijd voor een herkansing en dat kan nergens beter dan in Valencia, waar de paella oorspronkelijk vandaan komt.  lees verder

Wie loopt er nog warm voor een pasteitje?
Ja, een pittige Surinaamse of een samosa, die doen het nog wel. Maar wanneer is de laatste keer dat je iemand hoorde zeggen: vandaag heb ik écht trek in zo’n ouderwets pasteitje.

Er is ook weinig hip  en sexy  aan zo’n flets deegbakje met van die beige brei erin.

Maar het is zo verdomd leuk om zelf ragout te maken. Al die verschillende technieken en stadia waarbij je de smaak in laagjes op kunt opbouwen. En een eetbaar bakje heeft toch nog altijd iets kinderlijks magisch. Je moet je gasten gewoon niet van te voren vertellen dat je ze pasteitjes gaat voorschotelen. Want lekker zijn uiteindelijk echt wel. lees verder

Op bezoek in het zuiden van Spanje, in de streek rond Jabugo, de hoofdstad van de beroemde serranoham. Niet die beunhammen die de grootsuper hier laatst met Kerst aan de man bracht, maar echte – kijk hier fronsend en gedecideerd bij – jamón ibérico.

De leveranciers van deze prijzige vleeswaren – een tientje per ons is geen uitzondering – zijn de matzwarte varkens van het Ibérico-ras. Dat zijn nog eens schárrelvarkens: per hectare kurkeikbos loopt misschien een dozijn dieren rond. Beetje wroeten, beetje eikels opsmakken, beetje rug tegen eik schurken.  Wanneer je langs het hek loopt knorren ze gezellig naar je – ze moesten eens weten. lees verder

Als we de weersvoorspellingen moeten geloven, gaat deze week de eerste sneeuw van het seizoen vallen. Vorig jaar heb ik weken kou geleden toen ik als verslaggever voornamelijk buiten aan het werk was en van een herhaling van dit scenario word ik niet vrolijk.

Ik houd echt heel veel van Nederland en sneeuw is ook best leuk voor even. Maar omdat mijn winterspirit (overdosis sneeuw), mijn fiets (doorgeroest) en drie paar schoenen (aangekoekt strooizout) onherstelbaar verwoest zijn, heb ik besloten om een deel van deze winter door te brengen in warmere regionen. lees verder

Na de teleurstelling van onze eerste avond aan de Adriatische kust (gerookte zalm!), en een heerlijke, maar visloze lunch (kalfsvlees) in Venetië, moest het er op dag drie toch echt van komen. „Ik wil schelpjes”, eiste mijn oudste zoon. „Je zei toch dat we hier zouden omkomen in de schelpjes.” Geef Tijn een bord mosselen of welke schelpdiertjes dan ook, en hij eet zijn vingers erbij op.

Tijdens een vakantie op Sicilië bestelde hij eens zeven avonden achtereen zuppa di cozze in elk restaurant waar we kwamen. Maar waar je op Sicilië je best moet doen om géén vis of zeevruchten te eten, vergde het in de omgeving van Venetië nog een knappe queeste.

lees verder