Berichten met de tag Komkommer

Opeens was Nederland verdeeld in mensen die nog wel komkommers durfden eten en mensen die er niet over peinsden zo’n groene jongen ook maar aan te raken. Behorend tot de eerste categorie kocht ik vorige week twee zwaar afgeprijsde komkommers op de Haagse biomarkt. De groentehandelaar keek me bij bestelling bewonderend aan. ‘Een avontuurlijke eter’, zag je hem denken.

Dat viel eigenlijk wel mee. Het ging om Hollandse komkommers, dus het was niet alsof ik een spelletje Spaans roulette speelde. Bovendien, wat moest ik mijn bloedjes van kinderen anders te eten geven? Zoals het Van der Valk-concern gebouwd is op een schaaltje appelmoes, zo komt er bij mij thuis slechts bij uitzondering géén komkommer op tafel.
lees verder

Ik begon het nieuwe jaar in de rotzooi. Na lang zoeken vond ik mijn droomhuisje en afgelopen week kon ik eindelijk de sleutel in ontvangst nemen. Er was maar één groot probleem, het paradijselijk oord waar ik vanaf dan zou wonen bestond alleen nog in mijn hoofd. In werkelijkheid moest er nog heel wat geklust worden om het überhaupt een beetje leefbaar te maken.

Dus ben ik de hele week in de weer geweest met verfrollers en schoonmaakmiddelen. Behalve drukte om de juiste kleur wit en of de bank wel bij de nieuwe gordijnen paste had ik vooral kopzorgen om de keuken, want de eerste paar dagen had ik alleen de beschikking over een stuk aanrecht, een waterkoker en een kraan. En dat is op z’n beschaafdst gezegd niet handig als je wekelijks een column over koken en eten moet schrijven.

lees verder

Tussen alle artikelen over overstromingen, terroristische aanslagen en burgeroorlogen stond twee weken terug ook een droevig bericht. Het Nederlandse bevoorradingsschip Harer Majesteits Amsterdam was onderweg van de piratenrijke kusten van Somalië naar de winterse thuishaven Den Helder, toen het bevel kwam om de steven te wenden. Het marineschip moest bij Gibraltar linksaf slaan om de noden van vluchtelingen in Ivoorkust te lenigen. De bemanning zal lelijk op de neus hebben gekeken, zo vlak voor de Kerst.

Ze hebben een troost: ze zijn nu minstens drie weken langer aangewezen op victualiën. Bij de marine betekent dat minstens driemaal “blauwe hap”, Indisch eten – een koloniale erfenis – en vast ook een keertje Zeeuwse rijsttafel, een machtig maal. Letterlijk. lees verder

’s Ochtends een kwartier eerder opstaan om jezelf rond lunchtijd te verwennen; ik hoef het niet omdat ik thuis werk, maar ik zou het vermoedelijk ook niet op kunnen brengen. Mijn bewondering voor mensen die echt iets van weten te maken van hun broodtrommeltje is dan ook groot. En toen ik voor het eerst de website van Gnoe bezocht (www.gnoegnoe.wordpress.com) , voelde ik zelfs iets wat verdacht veel leek op diep ontzag.

Gnoe maakt namelijk bento’s. En bento’s zijn het nec plus ultra van de broodtrommeltjeswereld: ‘a carefully prepared and packed meal (often lunch), which should both be balanced and appealing to the eye (usually done by using different colours, cutting techniques and accessoires)’, zoals Gnoe het omschrijft.

Deze hogere vorm van lunchkunst stamt oorspronkelijk uit Japan, waar het nog steeds deel uitmaakt van het cultureel erfgoed – het zal wel vloeken in de Japanse kerk zijn als ik hier opper dat je het zou kunnen vergelijken met ons broodje kaas – maar als we Gnoe mogen geloven verovert de bento inmiddels de wereld.

lees verder

Een boterham met hüttenkäse, tomaat en bieslook. Eentje met blauwschimmelkaas en komkommer. Met ham en augurkjes. Met tomaten-gember-chili-jam. Het gaat hier deze week over broodtrommeltjes en wat erin te stoppen, en op het kookblog kwamen gisteren alvast talloze tips en suggesties binnen.

Fijn, want de meeneemlunch is een onderwerp waar ik als thuiswerker weinig ervaring mee heb. Ik vrees bovendien dat ik er weinig van zou bakken, gesteld dat ik op een kantoor zou werken. Het idee om een kwartier eerder op te staan speciaal om dat trommeltje een beetje aardig te vullen? No way.

Maar intussen koester ik grote bewondering voor mensen die dat wel doen. Het is een vorm van houden van jezelf, alleen weggelegd voor mensen die in staat zijn te genieten van kleine, dagelijkse dingen. En zo’n levenshouding verdient mijns inziens het grootst mogelijke respect.

lees verder

Vorige week was de Engelse televisiekok Rick Stein een etmaal in Nederland; een mooie aanleiding om een aantal van zijn visrecepten te maken. De Cambodjaanse vispuddinkjes van gisteren bleken net zo lekker als ze eruit zaken op de foto in Steins Far Eastern Odyssey.

Ik was rijkelijk laat met het aanvragen van een interview en bijna was de kans hem te ontmoeten me ontglipt. „Misschien kan ik je een half uurtje geven”, mailde zijn Nederlandse uitgever, „maar dat gaat wel van zijn lunchtijd af.” „Mag ik hem dan misschien mee uit lunchen nemen?” schreef ik terug. En warempel, dat mocht. lees verder

Het is komkommertijd, ook in dit uithoekje van de krant. De komende weken geen complete columns, geen weekthema’s, maar gewoon elke dag een lekker, simpel, zomers recept.
Vandaag – om dan toch maar in stijl te blijven – een gerecht met komkommer. Je zou het tussen de koude komkommersalades, de tzatziki’s, raita’s en komkommersoepen bijna vergeten, maar komkommer is ook warm een heerlijke groente. Vooral bij vis.

lees verder

Gazpacho leerde ik maken van een Spaanse schone. Rocio leidde de animatie op camping Internacional Amberes in Empuria Brava, een vakantiedorp aan de Costa Brava dat enkele decennia geleden in één wrede ruk uit de grond getrokken is. We hebben het hier over een plek waar je als weldenkend mens niet graag dood gevonden wilt worden.
Ik overleefde er twee maanden. Twee zomermaanden waarin mijn ogen pijn deden van de lelijkheid om me heen en waarin ik Rocio assisteerde bij het vermaken van de campinggasten. Voorzover dat kinderen waren, was het een geweldig leuk vakantiebaantje. We speelden volleybal in het zwembad, knutselden crêpepapieren rozen in elkaar, maakten churros met chocolademelk en werden geadoreerd door giechelende tienjarige meisjes die hun diepste geheimen met ons deelden.

lees verder

De zomervakantie staat op uitbreken en ik heb nog geen idee waarheen die mij zal voeren. Engeland, Schotland en Ierland staan hoog op het verlanglijstje. Alleen al om er weer eens rond te snuffelen in zo’n goedgesorteerde Britse supermarkt als Tesco of Waitrose, zou ik het kanaal willen oversteken.

Het is raar maar waar. In eigen land probeer ik de supermarkt zo veel mogelijk te vermijden. In het buitenland is het opeens een attractie. Vorige maand was ik twee dagen in Frankrijk, en ja hoor, stond alweer een halve middag in de Auchan. lees verder