Berichten met de tag Konijn

Ieder jaar, ergens begin december, stroomt mijn mailbox vol kerstmenu’s. Slagerijen, restaurants, supermarkten, allemaal willen ze hun culinaire plannen wereldkundig maken. Het worden er steeds meer. En wat maken ze ons het leven toch makkelijk. We hoeven komende Kerst nog geen kwartier de mouwen op te stropen om onze gasten toch te verrassen met een kerstdiner uit eigen keuken. Dat wil zeggen: in eigen keuken opgewarmd, op schalen gedrapeerd en voorzien van een toefje peterselie.
Voor wie graag kookt is de verlokking van die schalen zalmmousse, de voorgemarineerde kalkoenrollades  en plastic glaasjes tiramisu moeilijk te begrijpen. Maar mensen die een hekel hebben aan koken, beschouwen dit kant- en klaaraanbod als een zegen. Wel het gezellig samenzijn rond een feestelijk gedekte, goedgevulde tafel, geen stress. Prima.

Alleen tegen wie wél van koken houdt maar het met Kerst simpelweg niet durft – omdat er veel mensen komen eten, en alles perfect zou moeten zijn en je daarvan bij voorbaat al doodzenuwachtig wordt – zou ik willen zeggen: ontspan. Een kerstdiner koken is helemaal niet zo zenuwslopend als al die slagerijen, restaurants en supermarkten ons met hun traiteursmenu’s willen doen geloven. Laat je niks wijsmaken; iedereen kan koken.
lees verder

De keuken van Valencia telt vele rijstgerechten, maar er mag er maar één paella Valenciana heten. De originele versie van dit beroemde gerecht bevat kip, konijn, gároffo (bleke reuzenbonen) en ferráura (een soort snijbonen). Soms, in de zomer, gaan er ook nog slakken door, en dan telt de paella nog net als traditioneel. Maar paella’s met vis, met zeevruchten, met eend of met artisjokken kunnen het schudden. Hoe lekker ook, ze blijven afgeleiden van de enige echte. lees verder

We maken een rondje door de Spaanse keuken deze week, met de route van de Ronde van Spanje als leidraad. Vandaag stappen we van de fiets in Valencia, waar de Vuelta-renners aanstaande zaterdag een tijdrit te wachten staat.
Wie Valencia zegt, zegt paella. Het lagunegebied ten zuiden van de stad is goed voor een derde van de Spaanse rijstproductie. Het verhaal wil dat paella in de Middeleeuwen werd uitgevonden door landarbeiders die bij wijze van lunch rijst kookten in een platte pan boven een houtskoolvuurtje. Ze deden er slakken bij als vulling en als het meezat ook konijn, twee ingrediënten die nog steeds thuishoren in een traditionele paella Valenciana.
Over traditie gesproken. Ik heb jaren geen paella durven koken nadat vriendin M. een paellapan had gekregen van haar Spaanse schoonmoeder met de intimiderende tekst: „Als je goed oplet bij mij in de keuken, kun je het over tien jaar zelf maken voor mijn zoon.” Inmiddels heb ik die banvloek van mij afgeschud en wat ik nu ga schrijven is dan ook niet ontmoedigend bedoeld, maar juist stimulerend: Een lekkere paella maken is eenvoudig. Een perfecte paella het moeilijkste dat er is.

lees verder

Er zijn van die plekken die een mens liever voor zichzelf houd. Als ik hier opschrijf dat ik verscholen in de bergen boven Ventimiglia, op 610 meter hoogte, net voorbij het dorpje Pigna het paradijs ontdekt heb, zit jij er misschien volgende zomer ook. En zoveel plek is er nu ook weer niet in het paradijs.

Anderzijds, toen Cok en Inigo in 2002 hun veertiende-eeuwse landgoed betrokken, besloten zíj al snel dat zo’n magische plek met anderen gedeeld diende te worden. Ze richtten, in weerwil van hun retraiteplannen, vijf gastenkamers en drie appartementen in. Ze brachten de moestuin opnieuw in cultuur, verbouwden de keuken en stelden hun deuren open voor iedereen die op zoek is naar een beetje rust en een ontspannen, gastvrije sfeer.

lees verder

De vader van Maarten had een konijn gevangen. Nou ja, dat wil zeggen, de hond van de vader van Maarten had een konijnenhol besnuffeld, waarop de fret van de vader van Maarten naar binnen was gegaan en de bewoners eruit had gejaagd, waarna de havik van de vader van Maarten hem in de kraag had gevat. En wij mochten hem zaterdag opeten.

Eigenlijk had het konijn een gans moeten zijn, want het was Sint Maarten. Maar we waren er toch blij mee. „Wat zullen we maken?” vroeg Maarten aan mij. „Soto?” Als we bij hem en zijn vrouw eten of zij bij ons, wat vaak gebeurt en altijd ad hoc, vervallen we steevast in dezelfde rolverdeling die is ingesleten op basis van ieders talenten. Maarten en ik koken, Claire entertaint de kinderen met stand-up comedy en De Hongerige Man zit bij de open haard met een glas wijn en de krant.

lees verder