Zoon en ik zijn allebei opgelucht dat de eerste, donkere maanden van het jaar voorbij zijn. En dat het weer licht is, als we ’s morgens ons bed uit moeten. Hij heeft mijn ochtendhumeurigheid geërfd en zat de hele winter als een boos, ineengedoken molletje aan het ontbijt. ‘Humeur’ is eigenlijk niet het goede woord. Het is meer dan dat. Het is ochtend-pijn. Ochtend-schmerz.
Ik weet nog goed hoe ik me voelde op die koude, donkere ochtenden, vroeger, in de keuken. Als er alleen oud brood was, met dingen erop die ik niet lekker vond. En keiharde boter waarmee je grote gaten trok in je overblijfboterhammen. Zo’n pesthekel had ik daaraan dat ik tot mijn moeders afschuw overstapte op Bona. Dat kon je tenminste smeren. Misschien was de overstap ook wel een eerste, puberale verzetsdaad. Roomboter was heilig thuis. En waarschijnlijk had het ook wel iets te maken met de reclame van Bona, waarin een dolgelukkige familie, na een rit met paard en wagen, knotsgezellig ging zitten picknicken in een weiland. lees verder›
