Berichten met de tag Noedels

Ze waren schuldig tot het tegendeel bewezen was, de komkommers, de tomaten, de paprika’s, sla, augurken, radijsjes, aubergines, courgettes, bloemkolen, taugé, kiemen. Arme groenten. Met 40 miljoen kilo massaal vernietigd. Rücksichtslos, om maar eens een mooi Duits woord te gebruiken. En zolang de enige echte killergroente nog niet is ontmaskerd, gaat het zwartepieten gewoon door.

Nog een geluk bij een ongeluk, is dat de EHEC-bacterie de vroege zomer heeft uitgekozen om te pieken. Voor elke groentesoort die in het verdachtenbankje belandt, steekt er wel andere net zijn koppie boven de grond. In mei hadden we asperges, in juni doperwten, tuinerwten en nieuwe aardappelen, en juli is het seizoen voor zilte groenten als lamsoren en zeekraal. Over een scheurbuik-epidemie hoeven we ons voorlopig nog geen zorgen te maken.

lees verder

Vergelijk eens een kipkerrie-salade of een mayonaise uit een Nederlandse supermarkt met die uit een Belgische. Ze zijn hier altijd zoeter. Pizza Hawaï, zoetzure kip bij de Chinees, Nederlanders houden van zoet.

Niets mis mee, in principe. Maar er is één fantastische zoetmaker die men consequent links laat liggen: maple syrup. Ahorn- of suikeresdoornsiroop, in goed Nederlands. En dat is zo zonde. lees verder

Het geluk, dat helpen we graag een handje. Dus lieten we kurken knallen, schoten vuurwerk de lucht in om boze geesten te verjagen en roepen we elkaar nu nog tot diep in januari de ‘beste wensen’ toe. En dan is er natuurlijk nog allerlei gelukbrengend eten: wie de wereldwijde culinaire nieuwjaarstradities in één maaltijd had willen stoppen, kon heel Oudejaarsdag in de keuken staan. Om maar wat te noemen: Italiaanse linzenschotels (linzen lijken op muntjes, dus brengen financiële voorspoed), groenten als snijbiet en boerenkool (lijken op gevouwen bankbiljetten) en varkensvlees, dat geluk brengt omdat varkens optimistische dieren zijn die altijd in de grond aan het wroeten zijn naar lekkers. Wat meteen de reden is waarom je met Oud & Nieuw geen kreeft moet eten, want die zwemmen achteruit. En achteruitgang, dat willen we natuurlijk niet.

lees verder

Een boterham met hüttenkäse, tomaat en bieslook. Eentje met blauwschimmelkaas en komkommer. Met ham en augurkjes. Met tomaten-gember-chili-jam. Het gaat hier deze week over broodtrommeltjes en wat erin te stoppen, en op het kookblog kwamen gisteren alvast talloze tips en suggesties binnen.

Fijn, want de meeneemlunch is een onderwerp waar ik als thuiswerker weinig ervaring mee heb. Ik vrees bovendien dat ik er weinig van zou bakken, gesteld dat ik op een kantoor zou werken. Het idee om een kwartier eerder op te staan speciaal om dat trommeltje een beetje aardig te vullen? No way.

Maar intussen koester ik grote bewondering voor mensen die dat wel doen. Het is een vorm van houden van jezelf, alleen weggelegd voor mensen die in staat zijn te genieten van kleine, dagelijkse dingen. En zo’n levenshouding verdient mijns inziens het grootst mogelijke respect.

lees verder

Voor dit vegetarische noedelsoepje kun je behalve paksoi ook andere groentesoorten gebruiken, zoals broccoli, bloemkool, spitskool, Chinese kool of taugé.

Voor 2 personen:

Pan-aziatisch en lekker makkelijk eten we deze week. Easy does it. Vandaag een roerbak met eiernoedels, broccoli, taugé en biefreepjes. Alle ingrediënten zijn te krijgen in een gemiddelde supermarkt, behalve de Shaoxing.

Deze kookrijstwijn koop je bij Chinese toko’s. Ik ben dol op Shaoxing vanwege het rokerige, typisch Chinezige smaakje dat het geeft aan wokgerechten. Maar heb je het niet in huis, gebruik dan wat je wél hebt, bijvoorbeeld sherry of cognac, of desnoods gewoon witte wijn. lees verder

Na drie wekenlang drie keer per dag Thais eten, is het even wennen thuis. Oké, de eerste avond spaghetti met tomatensaus was genieten. Maar de volgende ochtend dacht ik alweer: waar is de rijstsoep? Waar zijn de gestoomde dimsum? Waar is de verse papaja? En tegen lunchtijd begon ik me af te vragen: waar blijft mijn bordje gebakken rijst, waar mijn glasnoedelsalade, waar mijn Singha-biertje?

Het liefst zou ik direct op de fiets stappen richting Aziatische supermarkt. Om watermimosa te kopen, verse kokosnoot, tamarinde en jonge gember. Maar er moeten wassen gedraaid, kinderen naar school, stukjes geschreven. Dus kan ik het beter praktisch houden. Niet te ingewikkeld, geen al te exotische ingrediënten, maar wel die fantastisch frisse, uitgebalanceerde smaken waar de Thai zo goed in zijn. Zoiets als onderstaande yam woon sen gung, een salade van glasnoedels met garnalen en selderij.

lees verder

Niet dat ik iets te klagen heb over mijn eigen Haagse Chinatown. Duizendjarige eieren, accupunctuur, vechtvideo’s, vegetarische abalone, voetmassages, ik kan het allemaal krijgen in de buurt van de Wagenstraat. Maar New Yorks Chinatown is toch nog wel een stapje dichter bij de Chinahemel.

Chinese expansiedrift heeft het klassieke, negentiende eeuwse Chinatown stapje voor stapje doen uitdijen richting Little Italy en Lower East Side. Maar ten zuiden van Canal Street vind je nog steeds de meeste eethuizen. Straat na straat is bezaaid met theehuisjes, ‘dumpling houses’ en Kantonese barbecuerestaurants. Een van de beste en goedkoopste is Big Wong (67 Mott Street, tussen Canal- en Bayard Street).

lees verder

Een kookboek heeft variatie nodig. Tenzij het een thema heeft, zoals ‘Dertig amuses om uw gasten te amuseren’ of ‘Hoe bak en versier ik mijn eigen bruidstaart in 75 stappen’, mag je als lezer enige balans verwachten tussen de recepten: zowel voor-, hoofd- als nagerechten, vlees, vis en groente, snel en langzaam, Hollands, mediterraan en Aziatisch. Van alles wat.

Terwijl nrc next-redacteur Titia Ketelaar en ik bezig waren met het samenstellen van mijn boek Eten enzo, merkten we dat ik relatief weinig Aziatische recepten in de krant had gezet. Dat is best gek, want er komt bij mij thuis zeker twee keer per week iets oosters op tafel. Misschien binnenkort maar eens een themaweek aan wijden? In elk geval voegde ik aan het winterhoofdstuk een noedelgerecht toe dat ik regelmatig maak: sobasalade met Chinese broccoli, shi-itakes en sushigember.

lees verder

Nu begrijp ik het. Waarom Sonja zo’n succes heeft met haar dieet, bedoel ik. Talloze krantenartikelen heb ik erover gelezen. Bijna uitsluitend kritische en sceptische artikelen, waaruit ik maar niet kon opmaken wat nou toch die x-factor is. Maar nu ik De Hongerige Man zo bezig zie, is het mij volkomen duidelijk. „Eens even kijken wat ik van Sonja mag ontbijten”, zegt hij opgewekt, om vervolgens braaf 1 volkoren boterham met appelstroop, 1 glas jus d’orange, 1 plak ontbijtkoek en 1 glas water te nuttigen. Tot hij vorige week vrijdag begon te sonjabakkeren, had hij nog nooit appelstroop op zijn brood gegeten. Maar nu moet het van Sonja, dus wie is hij om niet van appelstroop te houden?

lees verder