Berichten met de tag Olijven

Tijdens een lange, warme, stoffige autorit door Marokko ontdekte ik eens hoe fantastisch koffie smaakt bij tomaat. Gewoon een slok gloeiendhete koffie en een hap uit een rijpe, sappige tomaat.

Natuurlijk speelt bij zo’n ontdekking de totaalervaring een niet te verwaarlozen rol – in dit geval het desolate Marokkaanse landschap, een hevig zwetende taxichauffeur en de zinderende namiddaglucht die door de open raampjes van zijn kreunende Mercedes naar binnen waaide. Ik had dorst, was plakkerig en vermoeid en ik sluit niet uit dat zelfs een kom zure geitenmelk me op dat moment nog goed zou hebben gesmaakt. En toch. Koffie en tomaat.
lees verder

De eerste, donkere dagen van 2011. Het lijkt alsof het nooit meer zomer wordt en de mensen om me heen zeggen gekke dingen als: ‘Ik kan geen eten meer zien, na al dat gefeest’. ‘Ik ben op januari-dieet’, of:  ‘Voor mij alleen sla’. Vervolgens wijzen ze hoofdschuddend naar hun buik , die mij eigenlijk niet significant dikker lijkt dan in november. Maar dat zeg ik maar niet, want voor je het weet begin je het nieuwe jaar op slechte voet.

Ik heb er geen last van, van dat post-feestdagen-syndroom. Na een avond uitgebreid tafelen, heb ik de volgende dag altijd gewoon wéér trek. En als ik wakker word met een kater, roep ik natuurlijk ook wel eens dat ik nimmer nooit meer drinken zal, maar ik weet donders goed dat ik daar  ’s avonds weer héél anders over denk.
lees verder

Het is een van de mooiste salades ter wereld, en tegelijkertijd is het een van de vaakst verneukte: salade Niçoise. Wat er allemaal niet fout kan gaan bij de bereiding van zoiets eenvoudigs; het gaat je inbeeldingsvermogen soms te boven.

Mon Dieu, wie haalt het nu in zijn hoofd om zongedroogde tomaten in een Niçoise te gebruiken, of feta, of pesto? Ik verzin dit niet hoor, heb het allemaal meegemaakt, en erger. In handen van ongeïnteresseerde, onkundige of übercreatieve koks, blijft er schrikbarend weinig over van dit kostelijke, Zuid-Franse zomergerecht.
lees verder

Zomer. Sinds gisteren is hij officieel en dat moet gevierd. Schreef ik vorige week nog over druk druk druk, de komende dagen worden slow slow slow. Bouw af die stress, en laat je zoetjes aan glijden richting dolce far niente. Een zomerdiner. Maar niet zomaar een zomerdiner; dit is culinaire therapie.

We gaan restaurantje spelen. Een compleet vijfgangenmenu van amuse tot dessert. De recepten zijn niet van mij, maar van Sander Overeinder en Ronald Kunis. Sander is chef/eigenaar van restaurant As en Ronald is chefkok bij De Kas. Beide doen bijzondere, visionaire dingen in de Amsterdamse horeca.  Ze koken met de seizoenen mee, ze verbouwen hun eigen groenten en As houdt zelfs varkens die het afval uit de keuken recyclen tot scharrelig spek. lees verder

Ter ere van de Boekenweek hebben we het hier over culinaire boekpassages. Wie erop let, merkt dat er in de literatuur heel wat wordt afgegeten. Met de beschrijving van een maaltijd kun je als auteur in een paar zinnen een tijdperk typeren (de bruine bonen van Bartje). Je kunt een sfeer schetsen (de glazige aardappelen en andijvie in De Avonden). Of je kunt iets vertellen over de hoofdpersoon (de obsessieve manier waarop Jörgen Hofmeester sushi bereidt op de eerste pagina’s van Arnon Grunbergs Tirza ). lees verder

De lekkerste djej msharmal at ik op een plek waar ik hem allerminst verwachtte: bij Yves Saint Laurent in de tuin. Ten eerste heb ik altijd gedacht dat haute couture en lekker eten elkaar uitsloten (zag vorige week nog een ziekelijk magere Karl Lagerfeld op televisie; hij paste wel drie keer in elk van zijn mannequins). Ten tweede was de tuin waar ik die bewuste kiptajine met citroen en olijven at een museumtuin, en associeer ik musea meestal ook niet in de eerste plaats met lekker eten.

Maar het restaurant van de Jardin Majorelles in Marrakech, een weelderige, subtropische oase waarvan YSL mede-eigenaar is, was een aangename verrassing. Koel en schoon, met spannende shakes (munt en komkommer, dadels en oranjebloesem) en een uitstekende lunchkaart. Yves zou er zijn Chanelcollega eens moeten uitnodigen voor een tajine. Niet alleen zou dat prachtige saffraangele mantelpakjes kunnen opleveren (het was weer zwart zwart zwart laatst), maar íemand moet die arme Karl toch weer eens aan het eten krijgen?

lees verder

Een paar dagen geleden vroeg ik naar recepten voor lekkers dat je nu alvast kunt maken voor het kerstdiner. Karin C. plaatste haar recept voor zoetzure peertjes op www.nrc.nl/kokenetc, en een andere Karin een voor gelei van Moscato d’Asti met steranijs.

De meest uitgebreide reactie kwam van Anne-Riet. Niet alleen deelde ze haar recept voor olijvenconfiture, maar ook gaf ze een hele trits suggesties voor hoe die te integreren in het kerstmenu. Klinkt verrukkelijk, Anne-Riet.

Voor 2 potten:

lees verder

Alle recepten die deze week in koken etc voorbijkwamen, komen uit het verrukkelijke Olijfolie van Manfred Meeuwig. Het boek ligt sinds een week of twee in de winkel en is uitgegeven door The House of Books. Manfred is eigenaar van de Amsterdamse olijfoliehandel Meeuwig en Zn. en in Italië opgeleid als professioneel olijfolieproever. Achterin zijn boek kun je lezen hoe olijfolie wordt geproduceerd, welke soorten er zijn en waar je op moet letten bij het proeven. Het grootste deel wordt echter in beslag genomen door recepten uit alle Europese, olijfolieproducerende landen. Stoere gerechten zijn het, zonder overbodige opsmuk en met niet kinderachtig gebruik van chilipeper.

lees verder

Canicattini Bagni, Sicilië. Een maandagavond in oktober. Aanwezig: Nuccio, De Hongerige Man, Janneke en een tiental mannelijke inwoners van Canicattini met een gemiddelde leeftijd van zeker tachtig.

N(uccio): Vijftien liter, meer niet.

J(anneke): Zo weinig? Hebben we daar nu drie dagen voor geplukt?

N: Maar wel van de allerbeste kwaliteit. Daar gaat het om. Zie je die olijven daar? (Maakt een wegwerpend gebaar).

J: Ik zie niet zoveel verschil met de onze.

N: Ze hebben zeker twintig dagen gelegen. Dat wordt nooit goede olie; olijven gaan onmiddellijk na het plukken achteruit.

lees verder