Wat zullen we met Kerst eten? Ik vroeg het me begin oktober al af. Het eind van het jaar is een drukke tijd in de culischrijverij en dus kun je niet vroeg genoeg beginnen met plannen maken. Vorig jaar hadden we een vegetarisch kerstdiner in nrc.next. Het aantal vegetariërs in Nederland groeit, maar ze zijn nog altijd in de minderheid. Daarom nu toch weer vlees op tafel. Alleen dan wel zo duurzaam mogelijk.

Nog een overweging dit jaar: geld. Of die kredietcrisis nu op z’n einde loopt of niet, veel mensen zitten er nog middenin. Dus moest het een low budget-kerstdiner worden. Het ligt aan wat je aan basisspullen in huis hebt, en wat je nog moet kopen, maar in principe kost dit 8-persoonskerstdiner je niet meer dan 100 euro. Zonder drank. Dat dan weer wel. Lees verder

Carnivoren die het doen met vegetariërs, delven binnenshuis het onderspit, zo blijkt uit de reacties op het kookblog deze week. Buitenshuis wordt de schade echter vrolijk ingehaald. Nou ja, vrolijk. Uit eten met de vegetarische medemens is niet altijd even lollig.
Op het kookblog schrijft ervaringsdeskundige Erik hoe jammer het is dat de meeste restaurants geen fatsoenlijke vegetarische gerechten op het menu hebben. Altijd weer die salade met geitenkaas… „Dat is dan toch vervelend als je een leuk avondje uitgaat.”
Inderdaad, Erik. Het is triest gesteld met de vegakeuken in Nederlandse restaurants. Staan er 15 vlees- en visgerechten op de kaart, kun je als dierenvriend kiezen uit pasta met pesto en pasta met pesto. En stort jij je als tafelgenoot maar eens vol overgave op je sappige chateaubriand, als je lief aan de overkant lusteloos in zijn of haar bordje zit te prikken.
Lees verder

,,Twee geloven op één kussen”, verzuchtte mijn übergereformeerde oma toen ik mijn katholieke vriendje aan haar voor kwam stellen, „daar slaapt de duivel tussen, kind”.  Ze kreeg gelijk, hoewel ik betwijfel of de duivel er iets mee te maken had. Volgens mij sneuvelen relaties niet op het mompelen van een weesgegroetje of het dragen van een hoofddoek. Weet je wat pas stress oplevert tussen geliefden? Als de één overtuigd carnivoor is en de ander rabbiaat vegetariër.

Moet je voorstellen: dagelijks strijd in keuken, misprijzende gezichten aan tafel, discussies op familie-etentjes, gedoe in restaurants. Of valt dat wel mee? Ik weet het niet hoor, heb er zelf geen ervaring mee. De Hongerige Man eet braaf alles op wat ik hem voorzet. Geheel toevallig was dat vorige week louter vegetarisch voer (pasta met tomatensaus, risotto met pompoen, succotash). Volgens mij had die arme schat het niet eens door. Maar hij zou het ook niet in zijn hoofd moeten halen te gaan klagen. Of vlees te eisen. Zo zijn wij niet getrouwd.

Nee, serieus. Ik wil wel eens weten hoe je dat doet als vega/vlees-stel. Het ging er een tijdje geleden over op het kookblog, en toen beloofde ik erop terug te komen in de krant.  In de aanloop naar Dierendag, lijkt dit me er een prima week voor. Praat mee op www.nrcnext.nl/koken, vertel over je ervaringen, de dilemma’s (met wie eten de kinderen mee?) en jullie favoriete vega/vlees-recepten.

Voor alle huishoudens waar de duivel tussen slaapt, vandaag een geheel plantaardig recept: aardappels en paddestoelen uit de oven. Boleten (eekhoorntjesbrood) hebben zo’n hartige smaak dat zelfs de grootste carnivoor er door voldaan zal raken. Geef er een groene salade met nootjes (of, maar dan eet niet meer veganistisch, schilfers Parmezaanse kaas) bij en geniet van de harmonie aan tafel.
 
Voor 2 personen:

• 500 gram vastkokende aardappelen, schoon geboend, in schijfjes van zo’n 1,5 mm dik
• 250 gram boleten (of andere paddestoelen), schoongemaakt, in plakjes
• 2 tenen knoflook, in schijfjes
• 1 eetlepel verse tijmblaadjes
• een half glas droge sherry
• een half glas extra vergine olijfolie
• een flinke snuf grof zeezout
• een paar druppels citroensap
   
  Verwarm de oven op 220 graden. Doe alle ingrediënten behalve het citroensap in een grote ovenschaal. Hussel en zorg dat de aardappelen en paddestoelen goed verspreid over de bodem van de schaal komen te liggen. Dek af met aluminiumfolie en schuif 35 minuten in de oven. Verwijder het folie en schakel de ovengrill in. Laat de schotel nog 5 – 10 minuten staan, tot de aardappels mooi krokant en goudbruin zijn. Druppel op het laatst nog een klein beetje citroensap en wat olijfolie over de aardappels en paddestoelen. Bestrooi royaal met versgemalen zwarte peper.

Indian food made easy is de meest recente kookshow op de BBC. Na Ching-He Huang die Chinese food easy maakte, is het op maandagavond nu de beurt aan Anjum Anand. Immer sereen glimlachend probeert ze haar kijkers te verleiden hun afhaalcurry’s in te ruilen voor huisgemaakte varianten. Het is allemaal niet zo ingewikkeld, houdt ze ons voor. Met een paar essentiële Indiase smaakmakers in de kast, maak je in een handomdraai je eigen curry.

Als kijker is de serie wel aan mij besteed. Als koker valt het nog te bezien. Ik neem me regelmatig voor eens echt goed Indiaas te gaan koken. Dan bedoel ik: zonder hulp van Patak’s, de fabrikant van Indiase kookproducten. Wanneer ik een Indiaas kookboek opensla, begint het me na drie bladzijden te duizelen van al die specerijen die moeten worden geroosterd, gemalen, gemengd en gefruit. En gekocht natuurlijk, misschien het grootste struikelblok. Ongetwijfeld behoren mosterdolie, verse fenegriekblaadjes en nigellazaad tot het normaalste assortiment in Britse supermarkten, maar je wordt bij Albert Heijn al glazig aangekeken als je vraagt waar het venkelzaad staat.

Lees verder

Dit hoekje van de krant stond afgelopen week in het teken van najaarsproducten. Ik kookte met wat ik toevallig bij de groenteboer tegenkwam. Niet dat dat alleen maar seizoensspul was. Naast maïs en aardperen lagen er doodleuk aardbeien te glimmen en bestelde een klant naast mij zelfs asperges.

De aardbeien zouden theoretisch van een laatdragend ras kunnen zijn, maar zagen eruit alsof ze in een kas waren opgefokt. De asperges waren zeker weten ingevlogen. Ik blijf er moeite mee hebben, die veronachtzaming van de vier jaargetijden. Uit protest maak ik vandaag het ultieme herfstgerecht: risotto met rode wijn en paddestoelen.

Lees verder

Een van de producten waarmee Umbrië zich als gastroprovincie probeert te profileren is farro, een graan dat al door de oude Romeinen werd geteeld. Meestal wordt farro vertaald als spelt, maar er bestaan serieuze bronnen die aangeven dat die twee weliswaar familie van elkaar zijn, maar toch niet hetzelfde zijn.

Zowel farro als spelt waren de laatste vijftig jaar veroordeeld tot een roemloos leven in de schappen van obscure macrobiotische negoties. De laatste jaren zijn ze echter handig meegelift op het succes van de authentieke, seizoensgebonden streekkeuken en nu zo’n beetje tot cultgraan verheven.

Lees verder

Omdat ik nooit eerder in New York was geweest, had ik me voor vertrek de nodige adresjes laten influisteren. Door mensen met verstand van New York én van eten. H. vond dat ik in elk geval naar Dominick’s moest. „Italiaans restaurant in de Bronx. Niet zelf heen lopen: taxi nemen en voor de deur af laten zetten. Doe de deur open en je bent in een film. Menu hebben ze er niet en heb niet het lef ernaar te vragen. Het is niet naast de deur (als je op Manhattan bent), maar absoluut de omweg waard.”

Lees verder

Op mijn weblog bleek een klein misverstand te bestaan over het thema van deze week. Hoewel ik het de afgelopen dagen had over onverwachte eters, was het niet per se mijn bedoeling te koken uit de voorraadkast. One-stop-shopping, schreef ik maandag. Waarmee ik bedoelde dat je even snel naar de dichtstbijzijnde winkel fietst om een paar verse spullen in te slaan. Want wie heeft er nu te allen tijde eten in huis voor tien personen?

Toegegeven, (aangevuld met) vers is altijd lekkerder. Maar niet iedereen heeft Turkse buurtsupers en avondwinkels om de hoek. En het kán wel, een grote groep iets smakelijks voorzetten uit de voorraadkast. Het is niet eens moeilijk.

Lees verder

Tussen zes kerstborrels, drie kerstdiners en evenzoveel kerstlunches door bleek er dezer dagen ook nog tijd voor een stukje kerstreflectie. Niet zozeer overdacht ik het voorbije jaar, alswel maakte ik mezelf op voor het komende. Iets minder dier eten, beloofde ik afgelopen maandag alvast. Mijn tweede goede voornemen voor 2008 is niet op dieet te gaan. En vandaag neem ik mij plechtig voor om volgend jaar vaker Aziatisch te koken.

Het fijne van resolutie nummer drie is dat die vlekkeloos te combineren valt met de andere twee. De Aziatische keuken is zo gevarieerd in smaken en kooktechnieken dat je vaak nauwelijks merkt of een gerecht vegetarisch is. Soms zitten stukken vlees of vis zelfs in de weg, bijvoorbeeld wanneer je van die heerlijk glibberige noedels tussen je lippen naar binnen wilt laten slipperen.

Lees verder

Nog geen plannen voor dit weekeinde? Mooi, dan heb je fijn de tijd om deze aardappel-gnocchi, naar een recept van Giorgio Locatelli uit zijn boek Made in Italy (uitgeverij Fontaine), te maken.

Zorg dat alle ingrediënten klaar staan voor je begint. Het is belangrijk dat de aardappels zo heet mogelijk verwerkt worden: als je de gnocchi aan het vormen bent moet het deeg nog warm zijn. Met natte aardappels wordt de gnocchi te slap, dus sla de stap van het drogen in de oven niet over. En vergeet niet: handgemaakte gnocchi hoeven er niet perfect regelmatig uit te zien. Dus ontspan. Dit is leuk.

Lees verder