Berichten met de tag Pasta

Als ik ergens heel erg slecht in ben, dan is het hardlopen. Vroeger ging ik paardrijden en stijldansen, maar mezelf afbeulen is iets van de laatste tijd. Zeker drie keer per week trek ik mijn hardloopschoenen aan en ben ik een uur weg van huis.
Als bij thuiskomst de bouwvakkers in de straat mij complimenteren met mijn uithoudingsvermogen doe ik maar net alsof ik het hele uur aan één stuk heb gerend terwijl ik eigenlijk stiekem meer dan de helft in de eerste versnelling heb gelopen.
Drie jaar geleden zat ik op m’n top. Via mijn opleiding rende ik mee voor een stichting die geld ophaalt voor kinderen met kanker. Ik liet de echte marathon links liggen en melde me aan voor het spek-en-bonen-parcours van vijf kilometer. Mijn uitputtingsslag duurde exact 32 minuten en 34 seconden, een persoonlijk record.
Ik kreeg een medaille, een rood hoofd en een T-shirt.  Waarom ik gepiekt heb die dag weet ik niet. Misschien dat de gedachte aan de zieke kinderen waar ik voor liep me op de been hield, maar het pastadiner van de dag ervoor zou er ook mee te maken kunnen hebben.
lees verder

‘En?En? En? Hoe was het?’, vroegen vriend en vijand nadat ik vorige week samen met Janneke Vreugdenhil voor Nigella Lawson had gekookt. En vooral: hoe was zij? Welnu: wie stiekem hoopte dat de de Domestic Goddess in het echt muizig en onbeduidend was moet ik teleurstellen. Op een doordeweekse dag in Amsterdam bleek ze minstens zo koninklijk als op tv, met beeldschone wenkbrauwen en een perzikhuid die ik het liefst de hele avond had willen aaien.

Daarnaast was ze ook nog eens aangenaam normaal. Als ze een crostini eet vliegt er van alles in het rond en toen haar mobiele telefoon de openingsmuziek van The Good the Bad en the Ugly  begon te spelen, verontschuldigde ze zich duizendmaal voor ze opnam: „Als het deze tune is weet ik dat het een van mijn  kinderen is.”   lees verder

Geen idee waar het vandaan kwam, op een ochtend werd ik wakker en het eerste waaraan ik dacht was soupe au pistou. Rond lunchtijd had ik al drie keer aan soupe au pistou gedacht, en toen ik die soep halverwege de middag met geen mogelijkheid meer uit mijn hoofd kon krijgen, fietste ik naar de groenteboer, waar alles wat je voor soupe au pistou nodig hebt lag uitgestald, alsof de boontjes, de tomaten, de courgettes en de basilicum wisten dat ik eraan kwam, dat ik niet vergeten was dat ze juist nu, in juli, op hun hoogtepunt zijn.
Die avond maakte ik soupe au pistou, en het was zo heerlijk dat ik mijzelf op vakantie in de Provence waande, terwijl ik toch echt gewoon in mijn eigen achtertuin zat en de hele dag hard gewerkt had. Kijk, dat zijn nog eens fijne gerechten. Vakantiegevoel in een pan soep. Vandaag het recept, en de rest van de week blijven we in Provençaalse sferen.
lees verder

Alweer de laatste dag van een weekje pasta koken. Omdat het aspergeseizoen is, leek het me passend om ook iets in die richting te doen. Maar op een of andere manier vind ik witte asperges, de koningin van de Hollandse voorjaarsgroente, niet zo heel goed combineren met pasta. Ik maak er wel eens risotto mee, waarbij het aspergekookvocht dient als bouillon, en dat is heerlijk. Maar pasta en die bleke elfenbenen? Mwah.

lees verder

Vandaag is Wereldboekendag, reden voor het CPNB om een lintjesregen te laten neerdalen op de beste non-fictieboeken van het afgelopen jaar. Het Lintje van de Boekverkoper; er worden er tien van uitgedeeld, waaronder maar liefst drie aan auteurs van kookboeken. Als kookboekengek (en vooruit, ook een beetje als kookboekenauteur) vind ik dat natuurlijk een mooie zaak. Vandaar dat ik het vandaag over die drie boeken wil hebben.

 Eén lintje gaat naar De Soepkalender van Anya Wetering (uitgeverij Snor). Terecht, want het is een van de origineelste kookboeken van vorig jaar. Een supersimpel idee, zo’n bundeling van soeprecepten aangedragen door vrienden, maar stoer en buitengewoon vrolijkmakend vormgegeven. Ideaal boek om aan vrienden kado te geven. lees verder

“Als je coûte que coûte van je eigen tijd wilt zijn, kun je wel aan de gang blijven.” Wijzer woorden dan deze, opgetekend uit de mond van kunstschilder Kees Bol, hoorde ik zelden. Waarschijnlijk moet je stokoud zijn voor dit soort inzichten, want hoewel kleinzoon Bol – hier ook wel figurerend als vriend G – mij regelmatig herinnert aan het levensmotto van zijn opa, stink ik er telkens weer in.

Zo twitter ik dus sinds kort. En ik vind het nog lollig ook, al blijft het een raar idee om zomaar aan de hele wereld te laten weten wat je iedere dag eet. ‘t Kost ook schrikbarend veel tijd trouwens. Of is dat een fase waar elke twitterdebutant even doorheen moet? Houd je na een paar weken vanzelf op met elk kwartier checken of er nieuwe tweets zijn en of je er nog een follower bij hebt? Ik hoop het maar, want dan kan ik tenminste weer gewoon aan het werk.

Puur uit zelfbehoud follow ik zelf nog maar een paar mensen. Zoals Mark Bittman en Amanda Hesser, beiden kookschrijver voor  The New York Times. David Lebovitz, een Amerikaan in Parijs met een verrukkelijk blog over eten. Volkskrant-collega Sylvia Witteman, net als ik nieuw in twitterland. En Meneer Wateetons, mijn stand-in van een paar weken geleden, die ook in 140 tekens heel grappig blijkt te zijn. lees verder

Hoe maak je een echte spaghetti bolognese? Gehakt, tomaten, ui? Volgens Italiaanse  chefs gebruiken niet-Italianen altijd de verkeerde ingrediëntenJanneke schreef het al in 2008: ,,Over de receptuur van een ragu Bolognese kun je eindeloos discussiëren. Of er rund- of varkensvlees in moet. Spek, ham of kippenlevers. Veel, weinig of juist absoluut geen tomaten. Rode of witte wijn. Wel of geen knoflook. Sommigen koks maken de saus af met melk of room; iets wat in de ogen van andere koks een gruwel is.”

Volgens de Italianen – en dat is vastgelegd door de Kamer van Koophandel in 1982 – zit in een echte bolognese gehakt, spek, wortels, selderij, ui, tomatenpuree, witte wijn, melk en wat bouillon. Ze zijn een actie begonnen om te zorgen dat we ons strikt aan dit recept houden.

O ja, en eigenlijk hoor je ook tagliatelle in plaats van spaghetti te gebruiken.

Voor minestrone bestaan zoveel recepten als er Italiaanse mamma’s zijn. Het maakt eigenlijk weinig uit wat je er precies instopt, als het maar een paar verschillende soorten groente zijn, bonen en pasta. Als ik minestrone in de zomer maak, gaan er vaak sperziebonen en courgettes door. In de winter gebruik ik liever kool.

Hoe dan ook, schroom dus niet om aan onderstaand recept je eigen draai te geven. Een van de lekkerste variaties die ik er zelf ooit op maakte, was toen een aardige Italiaanse traiteur mij een Parmaham-been meegaf. 99 procent van de ham was er weliswaar afgesneden, maar wat er nog aan vlees aanzat gaf de minestrone een goddelijk rijke smaak.

Minder fijn was dat ik die smaak daarna nooit meer heb kunnen evenaren, eenvoudigweg omdat ik nooit meer een traiteur bereid heb gevonden zijn been aan mij af te staan. Die gebruikt een beetje Italiaan lekker zelf voor zijn soepen en sauzen. Maar wie weet heb jij betere connecties dan ik, en als het je lukt zo’n been te bemachtigen, moet je het zeker proberen (maar laat de bouillonblokjes dan weg.)

lees verder

We eten winters Italiaans deze week. Vandaag houden we het makkelijk, het is tenslotte dinsdag en dan moet het eten snel op tafel staan – zo viel althans laatst op te maken uit de reacties van een flink aantal lezers op het kookblog.

Nu schrijf ik wel vaker dat een recept simpel en lekker is, en het is niet alsof ik dan een potje zit liegen. Maar je hebt simpel en lekker en simpel en lekker, en onderstaande pasta met kip, citroen en rozemarijn is, als ik even zo onbescheiden mag zijn, het summum van simpel en lekker.

lees verder

Stamppot, hutspot, rodekool met draadjesvlees, curry, pasta, zuurkool met casselerrib en tomatensoep met tosti’s. Ziehier wat wij op dinsdag eten. Tenminste, als we af mogen gaan op de reacties op het kookblog, die in grote getale binnen kwamen nadat ik hier had gevraagd wat de nextlezer op een doordeweekse dag zoal op tafel zet.

Opvallend veel Hollandse pot zat ertussen. En maar liefst drie recepten voor PSS: pasta met spekjes en spinazie. Nu is dat ook weer niet zo verrassend, want ik had een voorzetje gegeven door te suggereren dat dinsdag me daar echt een dag voor leek. „Raak!” reageerde Frank prompt. „Als er gewoon gegeten moet worden ga ik altijd voor pasta met spekjes en spinazie.”

lees verder