Zo, dat hebben weer gehad. Het WK, het North Sea Jazz Festival, de tropische warmte inclusief uitzinnige plensbuien. Over tot de orde van de doodgewone zomerdag.
Wat te eten op zulke dagen? Ik ben voor maaltijdsalades. Van die salades waar alles in zit wat je nodig hebt voor een voldaan gevoel, en waar je hooguit stokbrood bij serveert of, ook erg lekker, Turks brood dat je hebt ingekwast met olijfolie, bestrooid met rozemarijnnaaldjes en grof zeezout, en dat dan even in de oven opgewarmd.
Eigenlijk ben ik altijd wel voor maaltijdsalades, ook op minder zomerse dagen. Omdat het zo makkelijk is, omdat je er zoveel creativiteit in kwijt kunt – plus, niet onbelangrijk, zoveel spullen die toevallig nog in je koelkast rondslingeren – en omdat je er niet zo vreselijk vol van gaat zitten.
Berichten met de tag Peultjes
In onze kleine kookcursus voor studenten is het vandaag de beurt aan groente. Als ik je even mee mag nemen naar de Middeleeuwen waarin ik studeerde; destijds stond groente niet erg hoog op mijn prioriteitenlijstje. Op gunstige dagen ging er een blok diepvriesspinazie (steevast vergezeld door een pakje Boursin) door de pasta. Maar even vaak telde friet met tomatenketchup en een kroket als aardappels met groente en vlees.
Natuurlijk overleef je dat. Zeker als je in het weekeinde door je ouders wordt bijgevoederd. Maar gezond is niet. En er zijn tig manieren om ook aan een snelle, goedkope studentenmaaltijd wat vers groens toe te voegen.
Een groot liefhebber van tilapia ben ik niet. Maar het is een stevige vissoort, en dus redelijk ideaal voor roerbakschotels als dit. In Nederland gekweekte tilapia is duurzamer dan buitenlandse.
Voor 2 personen:
- 200 g mie-nestjes
- 300 g stevige visfilet, in reepjes
- bloem
- arachideolie
- 1 rode ui, in boogjes
- 1 gele paprika, in reepjes
- 100 g peultjes, in de lengte gehalveerd
- 100 g taugé
- 2 eetlepels oestersaus
Ching po liang: een zakje in rood, wit en paars plastic. Lotuszaden, leliebloemen, gerst, bataat, foxnoot, longan en polygonatum. Althans, zo beweert het stickertje op de achterzijde.
Elk onderdeel is apart verpakt, duidelijk zichtbaar achter het kijkvenstertje. Alleen naar wie wat is moet ik gissen. Vijf roodbruine ingedroogde vruchtjes (de longans?) keurig gecompartimenteerd naast een bundeltje verkalkte teennagels (voorheen de leliebloemen, vermoed ik) en een bergje parelende (ja, dat moet haast wel) gerstekorrels.
In plaats van in de file te gaan staan voor het tuincentrum, besloot ik dit paasweekeinde mijn voorraadkast eens grondig uit te mesten. Zo stuitte ik op een zakje Chinese soepmix van het merk Golden Lily. Najaar 2006 aangeschaft bij Wah Nam Hong op de Gelderse kade in Amsterdam. De manier van verpakken, de enigmatische ingrediënten, plus mijn zwak voor Aziatische soepen, ik móest het hebben. Nu moet ik het weggooien. Tenminste houdbaar tot 30 – 12 – 07. lees verder›
Heb jij dat ook? Dat je echt dol bent op Thais, Japans, Chinees, Indiaas, Vietnamees, Maleis, Laotiaans, Filippijns en Indonesisch, maar dat het je, wanneer je op een drukke doordeweekse dag door de supermarkt rent, net iets te veel moeite kost om iets oosters te bedenken.
Dat je met een kipfilet, een paprika, een bakje champignons en een zak peultjes eerder een Fransig stoofpotje maakt, dan een pittige roerbak?
Vorig jaar rond deze tijd beloofde ik vaker Aziatisch te gaan koken hier in de krant. Nu het einde van 2008 alweer in zicht is, moet ik mijn score nog nodig wat omhoog trekken. Alleen, wanneer tussen het omruilen van sinterklaaskadootjes, het optuigen van de kerstboom en het bedenken van een kerstdiner, heb ik tijd om naar de toko te gaan?
Deze hele week staat in het teken van een bijzonder kookboek. Passie voor koken is gemaakt door stichting De Omslag, een overkoepelende netwerkorganisatie die zich bezighoudt met de maatschappelijke (arbeids)participatie van onder anderen verstandelijk gehandicapten, psychiatrisch patiënten en verslaafden in Amsterdam. Maar liefst 42 participatieprojecten in de hoofdstad hebben iets met eten en drinken te maken.
Een van die projecten is bierbrouwerij De Prael. Een sociale firma met een bijzondere geschiedenis, die begint in 2002. Fer Kok en Arno Kooij werken in de geestelijke gezondheidszorg. Uit liefhebberij brouwen de twee bier en zingen in een smartlappenband. Op hun werk merken ze dat veel patiënten behoefte hebben aan zinvolle dagbesteding. Fer en Arno tellen 1 + 1 + 1 bij elkaar op en ziedaar: een brouwerij waar 62 mensen met een psychiatrische achtergrond werkervaring opdoen door het brouwen van biertjes met de namen van de vertolkers van het levenslied.
Ik bladerde door Sonja Bakkers Bereik én behoud je ideale gewicht. Net als in haar eerste boek schroomt ze niet om dingen bij hun naam te noemen. Bij hun merknaam, vaak. Je zou het Sonja Bakkerdieet ook best het Evergreen-Optimel-Kellog’s-Maggidieet kunnen noemen, of het Hero-Conimex-Beceldieet.
Stel nou, flitste het door mijn hoofd, dat Sonja Bakker helemaal geen Noord-Hollandse gewichtsconsulente-met-overgewichtverleden is. Stel nou dat Sonja Bakker een reclamestunt is van, laten we zeggen, Unilever. Zo iemand als Cora van Mora. Daar zijn we toch ook jaren ingetrapt?



