Berichten met de tag Pompoen

Als ik later groot ben, wordt ik niet alleen een bekroond journalist, maar ook een keukenprinses. Aan beide dromen wordt momenteel hard gewerkt. Met de journalistiek zit het wel snor, maar mijn transformatie tot keukenprinses gaat niet helemaal zonder slag of stoot; sommige van mijn keukenavonturen eindigen desastreus.

Mijn ergste mislukking ooit was een cake met bosbessen. Ik had al eens succesvol bosbessenmuffins gebakken en besloot samen met een vriendin een cakevariant te produceren. Wat we twee uur later uit onze oven toverden is het best te omschrijven als  smurfencake: een zompig, blauwgroen uitgeslagen stuk gebak. Achteraf bleek dat we veel te veel bosbessen door het beslag hadden gedaan. We beloofden elkaar  nooit meer een poging te wagen. lees verder

In de herfst- en wintermaanden maak ik zeer regelmatig met vriendinnen een pompoensoep. Onze soepcyclus verloopt ongeveer als volgt: Begin oktober verklaren we onze liefde aan het gerecht en wordt het omgedoopt tot lievelingshapje.

Niemand is veilig voor onze soepguerrilla en alle vrienden, familie en huisgenoten moeten worden bekeerd tot pompoensoep-liefhebber. Zodra de zon weer begint te schijnen is de passie voorbij en houden we ons koest tot de herfst.

Over het algemeen denk ik dan tot eind september niet meer aan winterse kost, maar dat liep dit jaar anders toen ik deze zomer in Brazilië tegen een aantal pompoenen aanliep.  Het was op de beroemde markt van Belém, een stad aan de monding van de Amazonerivier. Een plek waar vissers elke ochtend voor dag en dauw hun verse vis verkopen. Waar toverdokters met een pilletje en een aai, tumoren en ander lichamelijk leed kunnen genezen. En waar de kippen levend tussen kramen door rennen om een culinaire dood voor te blijven.
lees verder

We koken deze week met onbekend en onbemind graan. En als één graan het verdient om uit het macrobiotische verdomhoekje bevrijd te worden, dan is het wat mij betreft gierst. Waarom is polenta trendy, maar wekt gierst alleen associaties met vogelvoer? Komt dat omdat in de culinaire wereld alles mooi en lekker is, als het maar uit Italië komt? Nieuwsflits: de Italianen aten al gierst (en boekweit, en spelt, en gort) lang vóórdat maïs de oversteek naar Europa maakte.

Op de foodtrendwatch-website www.Talkinfood.nl staat polenta trots in het lijstje met dingen die ‘in’ zijn (in gezelschap van, om maar iets te noemen, Madeira, koolzaadolie en sardines). Gierst staat niet eens in het lijstje ‘out’ (zoals: Prosecco, koffiepads, Sonjabakkeren). Gierst is niet in én niet uit de mode. Gierst is gewoon helemaal niks.

lees verder

Wat een schitterende dag om te stemmen vandaag. Nee, ik heb het niet over de gemeenteraadsverkiezingen. Ik heb het over de stem die je als consument bijna dagelijks uitbrengt in de supermarkt. Een stem voor een beter milieu bijvoorbeeld. Voor een diervriendelijker vleesindustrie. Voor een fatsoenlijk bestaan voor boeren. Voor doorzichtiger productiemethoden. Voor gezonder, beter en duurzamer eten.

Wie betaalt, bepaalt namelijk. Of, zoals Karien deze week schreef op het kookblog: ‘Als we willen dat de voedingsmiddelenindustrie betere producten maakt dan is het beste wat we kunnen doen bewuste keuzes maken. De industrie luistert zeker naar NGO’s, protesten, onderzoeken en het eigen geweten. Maar ze luisteren altijd nog het meeste naar de consument. Wat die niet koopt, zullen ze ook niet maken. In die zin heeft de consument altijd het laatste woord.’ lees verder

„Licht en koffie”, zei de makelaar, terwijl hij de metershoge luiken van het schemerige appartement opentrok, „dat is wat ik mis als ik in het buitenland ben.” Een baan van gouden zonlicht veroverde in één nanoseconde de ruimte.
De Hongerige Man en ik knipperden met onze ogen en deden een stap vooruit, richting het sierlijke smeedijzeren hek van het achttiende-eeuwse balkon. Onder ons kroop de stad omlaag. En daar, in de diepte, glinsterde het zilveren water van de Taag.

Nee, we waren geen moment van plan een huis in Lissabon te kopen. Maar het is wel lollig om een van de vele gerestaureerde panden die er te koop staan te bezichtigen. En verdomd, licht en koffie. Dat is precies wat ik gemist had, sinds ik twee jaar geleden voor het laatst in Portugal was.
lees verder

Hij stimuleert de pancreas en helpt daarmee de bloedsuikerspiegel te reguleren. Hij helpt bij de afvoer van slijm uit de longen, bronchiën en keel. Omdat hij rijk is aan anti-oxidanten versterkt hij het immuunsysteem. Z’n sappen hebben een laxerende werking en helpen derhalve het lichaam te reinigen. Door zijn hoge gehaltes aan beta-caroteen en alfa-caroteen verlaagt hij het risico op prostaatkanker en hartziektes. Hij bevat weinig calorieën en vetten en is daarom behulpzaam bij afslankdiëten.
Het is wat met die gezondheidsclaims. Koop ik een pompoen bij de groenteboer, gewoon omdat ik – hoe buitengewoon frivool van mij – zin heb in pompoen, krijg ik een bijsluiter alsof ik een kwartaalkuur antibioticum insla bij de apotheek. Ik weet zonder ook heus wel dat groente gezond is. En wat moet ik met de wetenschap dat er 140 tot 360 milligram kalium in 100 gram pompoen zit? Mogen we nog gewoon genieten van ons eten, of zullen maar meteen overstappen op astronautenpillen?

lees verder

Alle blikken zijn op Amerika gericht deze week. Dus waarom niet meteen ook een kijkje in de Amerikaanse keuken genomen. Voor zover die bestaat tenminste. Want in zo’n groot land, bevolkt door immigranten, kan het niet anders of er bestaan vele regionale en etnische keukens naast elkaar. Bovendien, ‘de Amerikaanse keuken’ klinkt toch wel erg naar hamburgers en cola – met het nodige respect voor de eerste overigens. Laten we liever over ‘de Verenigde Smaken van Amerika’ spreken (zoals de titel van een kookboek van Nelleke van Lindonk luidt).

lees verder

Afgelopen weekeinde bezocht ik de Salone del Gusto, een grote tweejaarlijkse Slow Food-beurs in Turijn. Hoe leuk en verrukkelijk de honderden kraampjes met Italiaanse delicatessen ook waren, het interessantste vond ik het internationale deel.

Aan kleine, wankele tafeltjes of vaker nog op kleurige lappen op de grond gezeten, tonen Mexicaanse vanilleboeren, Georgische pruimenplukkers, Marokkaanse arganoliepersers, Braziliaanse rijsttelers en Japanse koolkwekers hun waren. Alleen al de trots waarmee zij dat doen, is een feest om te zien. En als het lukt een gemeenschappelijke taal te vinden om in te communiceren hoor je de mooiste verhalen.

lees verder

Wie voor tien mensen snel iets eetbaars in elkaar moet draaien, mag best een beetje cheaten. Zelf een authentieke Indiase currypasta bij elkaar vijzelen is op zo’n moment gewoon niet handig. En voor af en toe smaakt dat spul uit een potje zo slecht nog niet. Zeker als je er naar eigen inzicht allerlei verse ingrediënten aan toe voegt. In onderstaande viscurry kunnen in plaats van pompoen en tuinerwten ook andere groenten en kip, lamsgehaktballetjes of tofu in plaats van vis. Geef de komkommerraita er apart bij en zet op tafel vers afgebakken naan (Indiaas brood), papadums en (limoen)chutney.

lees verder

Laat de lente maar wachten. Met zoveel inspiratie voor bieten, pastinaken, schorseneren, knolselderij, koolraap, pompoen, wortel en allerhande kool, hou ik de winter nog wel even vol. Bedankt iedereen, voor de recepten die jullie op mijn weblog www.nrc.nl/kokenetc postten.

Judith schreef over een kruidige winterstoofpot, een ratjetoe van de knollen, wortels en koolstukjes die aan het eind van de week resteren van haar groentepakket. Efficiënter kan bijna niet: één pan, alles bij elkaar, stoven en klaar. Vanwege de linzen is vlees niet nodig, maar als je wilt kun je chorizo toevoegen, of pittig gekruide gehaktballetjes. Afhankelijk van hoeveel groente je gebruikt en wat je nog meer toevoegt, heb je met dit recept voldoende te eten voor drie tot vier personen. Erbij zou ik kiezen voor couscous en/of pide wanneer je Marokkaanse kruiden gebruikt en rijst en/of papadums voor de Indiase versie.

lees verder