Tarwebloem, geharde plantaardige olie, zetmeel, maltodextrine, zout, melksuiker, aroma, paddestoelen (3%), melkeiwitten, champignonextract, wortel, smaakversterker (E621, E631, E627), ui, bieslook, voedingszuur (E331, E270), gistextract, witte peper.

Je mag drie keer raden wat dit is. Neem ik intussen nog even de tijd om terug te komen op de Amerikaanse journalist/activist Michael Pollan waar ik hier afgelopen woensdag over schreef. Pollan maakt zich al jaren publiekelijk zorgen over ons westerse voedselsysteem, dat gedomineerd wordt door een te machtige industrie. In zijn boek Een pleidooi voor echt eten breekt hij een lans voor een natuurlijker voedingspatroon: Eet echt eten. Vooral planten. En niet teveel. Lees verder

Deze week geen recepten van mij in de krant, maar Other People’s Recipes. Gewoon, omdat er zo veel mooie recepten in de wereld zijn die het verdienen gekookt en genoten te worden. Daarbij zou ik je graag eens voorstellen aan een aantal kookschrijvers die ik bewonder en wiens werk in Nederland niet zo heel bekend is.

De eerste dat het rijtje nodig-te-ontdekken-en-omarmen auteurs is Simon Hopkinson. ‘Het 21ste eeuwse antwoord op Elizabeth David’, schreef de Britse krant Telegraph ooit over hem. Hij werkte jaren als chefkok en is, samen met Terence Conran, eigenaar van het gerenommeerde Londense restaurant Bibendum.

In 1994 bracht hij zijn eerste kookboek uit, Roast Chicken and Other Stories, en dat was zo’n succes dat hij zijn koksbuis inruilde voor een carrière als culinair publicist. Sindsdien schreef hij nog vier kookboeken en had acht jaar lang een column in The Independant.

Lees verder

We koken deze week uit Specerijen, een inspirerend naslagwerk van de Australische Jane Lawson (uitgeverij Unieboek). Behalve ruim veertig individuele specerijen behandelt ze ook een aantal specerijenpasta’s (chermoula, Spaanse peperpasta, Aziatische currypasta’s en harissa) en
een vijftiental specerijenmengsels.

Voor elk van die specerijenmengsels geeft Lawson een ingrediëntenlijstje, plus een aantal recepten om ze in te verwerken. Die ingrediëntenlijstjes zijn handig want hoewel je de meeste mengsels kant- en klaar kunt kopen, verliezen specerijen eenmaal gemalen snel hun aroma en dus  zijn dit soort mixen altijd het lekkerst wanneer je ze zelf, vers bereidt. Lees verder

Oké, ik had dus in de krant geschreven dat ik geen rijst kan koken. Ruim vijftig lezers schoten te hulp, op het kookblog, per email en per post. Het is nu drie maanden later en ik heb een goed deel van hun rijstkookmethodes uitgeprobeerd. Sommige vond ik niks. Over andere was ik zeer te spreken, zoals over de stoomtechniek van Sophie.

En toen kreeg ik nog meer post. Dit keer geen envelop maar een doosje met daarin een hemelsblauwe kom, een dito deksel met allerhande gleufjes en gaatjes, plus oren om hem stevig op de kom te klemmen, en een helgroen tussenschotje. De Microwave Rice Maker, met vriendelijk groet van Tupperware Nederland. Lees verder

Ik bracht mijn zomervakantie door in Engeland en dezer dagen doe ik culinair verslag. Een van de dingen die me daar opvielen is de preoccupatie met voedsel van eigen bodem.

Op de versafdeling van de supermarkt prijkte op bijna elk doosje frambozen, elke zak aardappels en elke lamsbout een stickertje met de Britse vlag. Langs snelwegen vonden we farmer’s markets waar boeren uit de regio hun oogst te koop aanboden. En op menukaarten in restaurants werd bij elk stukje vlees of vis een uittreksel uit het lokale geboorteregister geleverd.

Lees verder

Afgelopen vrijdag bezocht ik een symposium en kreeg bij het lunchbuffet een soepkom vol geschept. Lekker. Het spul zag eruit als dikke tomatensoep met grof gesneden groente. Ik nam een hap. Baf. Koude soep als je warme verwacht doet schrikken. Niet erg, maar je moet echt even omschakelen.
Nu was die soep in mijn ogen ook niet de meest geschikte soep om koud te eten. Ik sluit niet uit dat de cateraar warme soep had gepland, en dat hij toen het vrijdag opeens tegen de dertig graden werd dacht: weet je wat, ik warm hem gewoon niet meer op.
Klinkt logisch, maar zo simpel werkt het niet bij koude soepen. Deze was te dik, te gevuld en bovendien niet koud, maar op kamertemperatuur. Terwijl een klassieke koude soep maximaal van yoghurtdikte is, glad van structuur – met hooguit een garnering, wat iets anders is dan een vulling – en ijskoud wordt geserveerd. Voorbeelden genoeg: de gazpacho, salmorejo en ajo blanco uit de Spaanse keuken, de sopa de aguacate uit de Mexicaanse, borsjt uit de Slavische keuken, tarator uit Bulgarije en yoghurtsoepen uit het Midden-Oosten.

Lees verder

In een wak gereden? Zeikpoot gehaald? Of je wollen ondergoed vergeten aan te trekken en na een hele middag schaatsen koud tot op het bot? Met deze krachtige bouillon, getrokken van kalfsbotten en rundvlees, wek je zelfs de meest onderkoelde ledematen weer tot leven. Scheutje sherry erin als hartversterking. Dan kun je morgen zo weer het ijs op. Maar wel een beetje voorzichtiger hè.

Lees verder

Met het oog op de feestdagen bespreek ik deze week de nieuwste kookboeken. Vandaag het boek dat de verkiezing van het Kookboek van het Jaar 2008 heeft gewonnen: Raapsteeltje.

Het vrolijk roodgeruite boek is samengesteld en vormgegeven door Simone Kroon, en in eerste instantie niet eens gemaakt voor de commercie. Tijdens haar studie aan de Design Academy Eindhoven raakte Simone gefascineerd door moderne voedselproductiemethoden enerzijds en eerlijke en pure producten anderzijds. Ze besloot haar afstudeerproject aan dit onderwerp te wijden. En zo ontstond Raapsteeltje, een boek over Slow Food in de polder.

Lees verder

Ondro Bong is een inloophuis voor Surinaamse (ex)verslaafden in de Indische buurt in Amsterdam. Een houten keet onder een boom aan de Zeeburgerdijk. Aan de gevel een Nederlandse en een Surinaamse vlag.

Ondro Bong (Surinaams voor onder de boom) is geen plek waar je snel komt als je niet tot de doelgroep behoort. Niet dat je niet welkom bent. Wie wil mag altijd binnenlopen om een biljartje te leggen, een praatje te maken, een sigaretje te roken, of – mits er genoeg is – een hapje mee te eten.

Lees verder

Deze preitaart is geïnspireerd op de Zuid-Franse pissaladière. Met een pak kant-en-klare broodmix is hij zo gemaakt. Vegetariërs laten de ansjovisjes gewoon weg, of vervangen die door verkruimelde feta. Omdat de taart behalve warm ook koud goed smaakt, is ’ie heel geschikt voor een picknick.

Voor 4-6 personen:

1 pak witbroodmix

5 eetlepels olijfolie

1 kilo jonge zomerprei, in ringen

1 eetlepel verse rozemarijn

2 blikjes ansjovisfilet, uitgelekt

150 g zwarte olijven met pit

Lees verder