Berichten met de tag Rijst

Er is niet echt een reden om per se nu met dit recept voor amandelrijst op de proppen te komen. Het is geen seizoensvoedsel, het past niet in een of andere culi-trend, het bevat geen woest ongebruikelijke ingrediënten en ik kan niet beloven dat je haar ervan gaat krullen en je huid gaat glanzen.
Maar het punt is dat ik iedereen dit recept zo gún. Zo makkelijk en lekker zie je ze echt  zelden. lees verder

Je loopt er tien keer langs, voor hij opvalt: de Poolse supermarkt Sklep Polski aan de Amsterdamse Van Woustraat – op vijf minuten lopen van mijn aanrecht. Met de winkeldeur gaat een wereld open aan verse en gerookte worsten en worstjes, ondoorgrondelijke soepen, ingemaakte bosboleetjes en vergeten, wat zeg ik: morsdood gewaande knollen.
Dat alle potjes, zakjes en blikken onbegrijpelijke namen hebben, wakkert de eetlust eigenlijk alleen maar aan. Het enige woord dat beklijfde van een trip naar Polen was wipadki. Dat betekent zoiets als ‘ongelukken’. Het woord stond onder waarschuwingsborden met daarop een achterover vallend mannetje, wodkafles in de hand.

lees verder

Afgelopen week kwam ik op een strand hier in Thailand een moeder en dochter uit de USA tegen die op wereldreis waren. We raakten in gesprek over het lokale eten en terwijl ik een lofzang over de Thaise keuken aan het voordragen was, bekenden mijn gesprekspartners dat ze de eerste drie dagen in Bangkok alleen maar bij de MacDonalds gegeten hebben. Terwijl ik hier een curryverslaving aan het ontwikkelen ben, zijn er dus ook mensen die niet in extase raken van een goed bord hete Thaise pruttel.

Voor de reizigers die de snelle burgers maar moeilijk thuis kunnen laten is er gelukkig een gulden middenweg, de khao pad American. Een gerecht ontwikkeld ten tijde van de Vietnamoorlog, wat is gebaseerd op het traditionele American Breakfast. Toen de Amerikanen destijds troepen in het noordoosten van Thailand hadden gelegerd, kregen de soldaten een gerecht van gebakken rijst met hotdogs, spek, rozijnen, gebakken ei en ketchup voorgeschoteld.

Misschien dat ik aan het eind van mijn reis na een overdosis aan currypasta een keer uitgebreid aandacht aan khao pad American besteed, maar op dit moment kan ik er nog niet genoeg van krijgen. Daarom deze week het recept voor de Massaman Curry, wat vrij vertaald Moslim Curry betekent en is beïnvloed door de keukens van het Midden Oosten en India.

Voor 4 personen

  • 300 gram jasmijnrijst
  • 450 gram kipfilet
  • 4 el massaman currypasta
  • 1 el kardemom
  • 1 tl kaneel
  • 5 sjalotten
  • kokosmelk
  • 400 ml water
  • 1,5 el vissaus
  • 2 aardappelen
  • 1 el tamarindepasta
  • 1 el bruine suiker
  • handje ongezouten pinda’s
  • plantaardige olie

Snijd de kipfilet in blokjes, doe in een kommetje en marineer met een eetlepel olie en de currypasta. Laat even staan. Rooster ondertussen de pinda’s in een droge koekenpan en houd apart. Doe een scheutje olie in een pan met dikke bodem en bak de kardemom en kaneel ongeveer 30 seconden op hoog vuur. Pel de sjalotten en doe in de pan. Bak tot ze goudbruin zijn en zet het vuur lager. Doe de kip in de pan en bak 4 a 5 minuten mee. Schil de aardappelen en snijd in grote stukken. Voeg de aardappelen samen met de vissaus, water, pinda’s en kokosmelk toe.

Voor de pittigheid geldt, hoe meer kokosmelk, hoe minder pittiger het eten. Hou je dus niet van pittig, dan kun je een royale hoeveelheid kokosmelk toevoegen. Breng aan de kook en zet dan het vuur laag. Dek de pan af en laat ongeveer 30 minuten sudderen tot de aardappels gaar zijn. Haal de pan van het vuur en roer de tamarindepasta en de bruine suiker door de curry. Bereid de jasmijnrijst volgens de verpakking en serveer apart van de curry.

Tussen alle artikelen over overstromingen, terroristische aanslagen en burgeroorlogen stond twee weken terug ook een droevig bericht. Het Nederlandse bevoorradingsschip Harer Majesteits Amsterdam was onderweg van de piratenrijke kusten van Somalië naar de winterse thuishaven Den Helder, toen het bevel kwam om de steven te wenden. Het marineschip moest bij Gibraltar linksaf slaan om de noden van vluchtelingen in Ivoorkust te lenigen. De bemanning zal lelijk op de neus hebben gekeken, zo vlak voor de Kerst.

Ze hebben een troost: ze zijn nu minstens drie weken langer aangewezen op victualiën. Bij de marine betekent dat minstens driemaal “blauwe hap”, Indisch eten – een koloniale erfenis – en vast ook een keertje Zeeuwse rijsttafel, een machtig maal. Letterlijk. lees verder

In het Midden-Oosten is er een gezegde, dat er meer dan duizend manieren zijn om aubergine klaar te maken, en dat een vrouw pas geschikt is om te trouwen als ze ze allemaal kent. Zou dat hier ook werken? ‘Liefje, ik wil best met je samenwonen, maar kun je wel minstens 25 stamppotjes maken? En 100 verschillende gehaktballen, en 75 soorten chocoladekoekjes?’ Lijkt me een gevaarlijke dealbreaker.
lees verder

Een weekje Perzië kan niet zonder aandacht voor het kroonjuweel van de Perzische tafel: rijst. Hoe groter het feest, hoe mooier de rijstschotel en deze Morasah Polow, juwelenrijst, is een favoriet op bruiloften. Kleurige noten en vruchtjes roepen voorspoed en geluk af, de zoete wortel belooft het paar een zoete toekomst.
De Perzische manier van rijst klaarmaken is uniek. De rijst wordt voorgekookt en daarna gestoomd in een pan waarin een laagje olie ligt. Op de bodem vormt zich een goudbruin korstje, tah-dig, het lekkerste hapje. Als gast aan de Perzische tafel moet je dus niet raar opkijken als je een bordje met aangebrande rijst gepresenteerd krijgt. Daarmee wordt je de hoogste eer bewezen.
lees verder

Geen enkele keuken laat zich samenvatten in vijf krantenkolommen van 450 woorden, en zeker niet de Indiase keuken. Het aantal variaties op curry alleen al is schier oneindig. Al die specerijen die bij ieder gerecht in een net weer andere samenstelling samensmelten tot een geheel nieuwe smaaksensatie, je zou een mensenleven lang Indiaas kunnen koken zonder ooit precies hetzelfde te eten.

Maak je geen zorgen, dat gaan we niet doen. Ik plak aan vorige week nog slechts een paar dagen, waarin ik nog één curry wil behandelen, en we ons verder concentreren op een aantal bijgerechten. Een curry staat namelijk nooit op zichzelf. De gemiddelde maaltijd in India bestaat uit minimaal vier, maar meestal nog meer componenten, die vaak samen worden gepresenteerd op een thali, een platte metalen schaal met een heleboel kleine bakjes.

lees verder

Voor een buitenlander mag het een willekeurig bonenstoofpot lijken, maar ‘de ziel van Brazilië in een pan’ zou een betere beschrijving zijn voor feijoada. Het gerecht is naar verluid afkomstig van Afrikaanse slaven die naar Zuid-Amerika werden verscheept om te werken op plantages.

De welgestelde plantagehouders voelden zich te goed om varkensoren, -staart en -poten te eten en gaven deze incourante delen aan hun onderdanen. Die wisten er wel raad mee. Het vlees werd gekookt met zwarte bonen tot een dikvloeibare brij die, samen met rijst en farofa (gebakken maniokmeel) een voedzame en aangename maaltijd bood. lees verder

Op het kookblog weer een hele trits nieuwe rijstkookmethodes deze week. Maar ook een vraag van Suzanne: Hoe zorg je ervoor dat nasi kuning niet aanbakt?  ‘Na de specerijen aangebakken te hebben, gaat daar de rijst en kokosmelk bij. Echter, welk recept ik ook probeer, ik moet altijd extra vocht toevoegen en blijven roeren om een bruine korst onderin de pan te voorkomen. En nog steeds smaakt het niet zo lekker als de nasi kuning die ik in Indonesië at. Wie heeft het ultieme recept wat altijd lukt?’

Dat treft, Susanne. Ik heb een ultiem recept nasi kuning. Na een week klagen over imperfecte rijst, is het natuurlijk nog maar de vraag of je het van me wilt aannemen. Maar dat is nu juist het gekke: hoe lastig ik eenvoudig gekookte rijst ook vindt, andere rijstbereidingen, van risotto tot pilav en van arroz a banda tot Indonesische gele rijst, leveren zelden problemen op.

Nasi kuning wordt in Indonesië gegeten bij speciale gelegenheden. De kleurstof in geelwortel zorgt voor een felgele, met een beetje fantasie gouden, rijst die symbool staat voor geluk. Soms wordt de rijst geserveerd in mooie conische torentjes, die je kunt maken door bananenblad of stevig bakpapier te vouwen als een patatzakje, de gare rijst erin te proppen en die na even aandrukken te storten.

lees verder