Berichten met de tag Rozemarijn

Het was weer tijd voor de visbeurs der visbeurzen: de European Seafood Exposition, editie 2011. De immense hallen van de Brusselse Expo in de schaduw van het Atomium waren afgelopen week bezet door Aziatische handelaren in diepgevroren kweekvis. Heel de beursvloer? Nee, een klein Hollands paviljoen bleef dapper weerstand bieden tegen de overmacht aan diepgevroren pangasius en tilapia.

Functionarissen van het Nederlands Visbureau, promotor van de nationale visserijbranche, maar ook de aanwezige vissers zelf waren het met elkaar eens: als je niet aan ‘waardevermeerdering’ van gevangen échte vis doet, leg je het af tegen het geweld van dat goedkope bulkspul.
lees verder

Afgelopen weekend was ik op bezoek bij vrienden in Valencia. Naast een korte introductie met de stad en omgeving maakte ik ook kennis met de ambachtelijke Spaanse paella. Ik heb wel eens paella gegeten in een toeristenrestaurant in Barcelona, maar dat mag ik eigenlijk niet meetellen.

Paella eet je namelijk niet tijdens het avondeten, maar ’s middags (en dan het liefst op zondag) tussen twee en vier. Dus werd het tijd voor een herkansing en dat kan nergens beter dan in Valencia, waar de paella oorspronkelijk vandaan komt.  lees verder

Ik vind het altijd handig als dingen het direct doen. Als er batterijen bij inbegrepen zitten. Of als er schroeven en pluggen worden bijgeleverd. Fijn zijn ook die bierflesjes waar je de kroonkurk gewoon vanaf kan draaien. Of als er een klein lepeltje verstopt zit onder het dekseltje van een ijskuipje. Wat zou het mooi zijn als de saus al in het vlees zat, droom ik wel eens.

Dat blijkt dus gewoon te kunnen! In het voorwoord van Kitchen Mysteries geeft de Franse chemicus Hervé This –een grote naam in de wereld van de moleculaire gastronomie– een recept voor canard à l’orange uit de magnetron.

lees verder

Een paar weken geleden gaf ik hier instructies voor het koken van kikkererwten: week ze volgens de aanwijzingen op de verpakking en kook ze gaar in ongezouten water, want als je zout toevoegt aan het kookwater van peulvruchten worden de schilletjes niet goed gaar.

Prompt kreeg ik een mailtje van kookschrijfster Klary Koopmans, die me erop wees dat dat van die schilletjes een kookmythe is. Peulvruchten worden net zo gaar met als zonder zout, en zelfs weken is niet per se nodig, volgens Klary, die zich weer baseerde op mede-kookschrijver Mark Bittman van de New York Times. lees verder

Een paar weken terug stond hier een recept voor Zeeuwse rijsttafel, een gerecht waarin spek, rijst en kapucijners zijn verwerkt. Iemand reageerde daarop dat het beter is om ervoor te zorgen dat in een gerecht met Zeeuwse signatuur zoveel mogelijk ingrediënten zitten met wortels in die provincie. En dat betekende in dit geval volgens hem: geen kapucijners maar Walcherse kogelbonen. lees verder

Mariscos de la Bahia de Cádiz heet de poster, schaal- en schelpdieren uit de baai van het Zuid-Spaanse Cádiz, dus. En het goede van die poster is: hij hangt in mijn keuken. Al vijf jaar. Eén blik en je krijgt honger – en zin in vakantie. Ik ken de plaat uit mijn hoofd: de lagosta, de pulpo, de almeja, de burgaillo, de cañailla.

Althans, ik dácht dat ik de wandplaat kon dromen, maar gisteren viel ineens iets geks op. Bij de beestjes staat ook hun Latijnse benaming vermeld en het jaar van hun wetenschappelijke doop. ,,Linneo, 1758” staat er dan, ,,Lamarck, 1799”, of “Forskal 1775” –  Linnaeus en Lamarck: beroemde achttiende-eeuwse biologen. Maar bij één gedrongen kreeftachtige, de santiaguiño, stond: ,,Forest, 1963.”

Dat was vreemd. Waarom is dat dier, waarvan je verwacht dat het bij wijze van spreken al bij het afscheidsfeestje van Columbus op de borden lag, pas in 1963 als aparte soort erkend?

lees verder

Nigella, eat your heart out! kopte een Britse krant vlak voor het kookprogramma van Lawson’s concurrente Sophie Dahl op de buis kwam, maar het lijkt erop dat de Domestic Goddess de strijd gewonnen heeft. Dahl’s serie krijgt hoogstwaarschijnlijk geen vervolg, terwijl Lawson alweer druk bezig is met opnames voor haar zoveelste reeks programma’s. lees verder

Een paar weken geleden, ter voorbereiding op deze serie over de keuken van Zuid-Afrika – een land waar ik nog nooit ben geweest – raadpleegde ik mijn boekenkast. Een dichtbundel van Gert Vlok Nel, een paar romans van Coetzee, één van Nadine Gordimer, veel bruikbaars stond er niet bij. Niks eetbaars in elk geval.

En toen tipte iemand me over De smaak van mijn herinnering, een kookboek van Tessa Kiros, waarin de zij terugreist naar alle landen waar ze als kind gewoond heeft. Dat is waar ook, daar zit een hoofdstuk over Zuid-Afrika bij. Het boek bleek gewoon in mijn kast te staan; ik had eroverheen gekeken.

lees verder

We eten winters Italiaans deze week. Vandaag houden we het makkelijk, het is tenslotte dinsdag en dan moet het eten snel op tafel staan – zo viel althans laatst op te maken uit de reacties van een flink aantal lezers op het kookblog.

Nu schrijf ik wel vaker dat een recept simpel en lekker is, en het is niet alsof ik dan een potje zit liegen. Maar je hebt simpel en lekker en simpel en lekker, en onderstaande pasta met kip, citroen en rozemarijn is, als ik even zo onbescheiden mag zijn, het summum van simpel en lekker.

lees verder

Ter ere van de Boekenweek hebben we het hier over culinaire boekpassages. Wie erop let, merkt dat er in de literatuur heel wat wordt afgegeten. Met de beschrijving van een maaltijd kun je als auteur in een paar zinnen een tijdperk typeren (de bruine bonen van Bartje). Je kunt een sfeer schetsen (de glazige aardappelen en andijvie in De Avonden). Of je kunt iets vertellen over de hoofdpersoon (de obsessieve manier waarop Jörgen Hofmeester sushi bereidt op de eerste pagina’s van Arnon Grunbergs Tirza ). lees verder