Berichten met de tag Rozijnen

De Britse reisjournalist Pete McCarthy had een Eerste Reiswet: ‘Koop bij aankomst eerst een lokale krant en ga dan een kroeg in.’ Een werkbare wet. Hij biedt een anker wanneer je net dat mondiaal inwisselbare luchthaveninterieur hebt verlaten en bent geïnstalleerd op een al even universeel ingerichte hotelkamer. Ik heb ook een Eerste Reiswet: ‘Vraag bij aankomst waar de vismarkt is’ – en koop dán een lokale krant, enzovoorts.

Het vooruitzicht van een koel betegelde hal met vissen, kwikzilver, nog nat van zeewater, niet die doffe loodkleur die de vitrinedieren bij de detaillisten hier ontsiert, werkt onmiskenbaar rustgevend. Misschien zijn er weer exotische soorten onder, plastic kratten met krabben, houten kisten met schelpen, gapende muilen van zeeduivels, garnalen in alle schakeringen oranje. Geen idee waarom dat kalmerend is, misschien is het een afwijking, maar dan ken ik veel meer patiënten.

lees verder

 Het is weer zo ver: kerstpakkettentijd. Mazzelaars krijgen een theaterbon, spelcomputer of lcd-scherm, maar de meerderheid wordt verblijd met een verhuisdoos vol houdbare levensmiddelen en een presentje, vaak geheel in stijl volgens een bepaald thema. Als ik naar de veroveringen van vrienden en familie kijk, zijn het tapas-pakket, het American-style thema en de Hollandse variant veruit het populairst.
 Ik kreeg ooit een kerstpakket met een Aziatische tintje. In de enorme doos zat naast een wok en eetstokjes ook noodles, rijst, tjaptjoi-mix, sambal, sushibladeren, een sudokuboekje en een klein receptenboekje. Ze hadden net zo goed een menu van de lokale afhaalchinees kunnen inlijsten, want de wok kon ik na één kookbeurt al weggooien en de tjaptjoi – er hoeft alleen water bij –  was niet te eten. Met het sudokuboekje heb ik me trouwens wel een paar uur goed vermaakt.  

lees verder

Soms heb ik schoon genoeg van de makkelijke, gevaarloze gezinsmaaltijden die hier elke dag op tafel komen. Hoeveel spaghetti carbonara en vissticks kan een mens hebben, vraag ik mij wel eens af. Helaas kan ik, als ik hier in de vinexwijk eens iets dols wil, geen kant op. Het meest exotische restaurant is een Chin. Ind. Rest. genaamd De Gouden Kom en daar krijg je me met geen stok naartoe.

Ik heb in mijn leven  namelijk al veel teveel Chinese restaurants van binnen gezien. Tien jaar lang reisde ik met een theatergezelschap door het land. Als we na een eeuwigheid in de file veel te laat in Oss, Kerkrade of Emmen uit de bus stapten, zat er maar een ding op. Want alleen bij de Chinees knikken ze vriendelijk als je  binnenkomt met de tekst: ‘Ik wil graag wat eten, maar ik moet over 9 minuten in de schouwburg zijn’. lees verder

De precieze toedracht zou hier te veel tekst kosten, maar vorige week donderdag bevond de kok-van-dienst zich in een auto van het ministerie van Informatie van Oman, in de hoofdstad Muskat. Voorin, chauffeur Salim, naast hem gids Saïd. Bestemming: het Nationale Instituut voor Gastvrijheid om hét nationale gerecht van de Golfstaat te bereiden – en kennis te maken met de Arabische ‘cuisine’ in het algemeen.

Achter bijna elke zin van Salim en Saïd klonk inshallah,maar het is inderdaad Gods wil geweest om hét Omaanse gerecht klaar te maken.

Wat ís eigenlijk het nationale gerecht? Dat moet biryani zijn, zegt de chauffeur. Maar dat is toch een Indiaas gerecht? Jawel, zegt Saïd, maar de keuken van Oman heeft veel Indiase invloeden, net als uit Iran, Pakistan,Jemen  en zelfs Oost-Afrika – Zanzibar was een kolonie van Oman.

lees verder

Dikke kans, dat je vandaag granen eet. Een cracker, een boterham met worst en vanavond een bord pasta. Want hoewel we dankzij Columbus van een broodpap-slurpend volk een natie van aardappeleters geworden zijn, is graan nog steeds overal.

Graan is vanzelfsprekend. Je hebt toch een boterham nodig om die heerlijke boerenkaas op te leggen, en je perfecte Bolognese is niks zonder tagliatelle. Maar graan in de hoofdrol? Als ik mijn collega’s vertel dat ik zo’n lekkere gortsoep heb gegeten, bekijken ze me met afgrijzen. Granen, en dan vooral de minder bekende zoals gierst, gort en quinoa, gaan gebukt onder een zielig imago. Je koopt ze in een stoffige reformzaak als je op dieet bent en eigenlijk zin hebt in biefstuk met aardappelgratin. Tweede-keus-eten waar een beetje lacherig over gedaan wordt en dat zelden in een sterrenrestaurant op je bord verschijnt. Eten om met lange tanden op te kauwen, omdat het zo goed is voor de spijsvertering. Maarten ’t Hart eet ze met gestoomde spinazie en zeewier, maar ja, hij is dan ook de grote calvinistische anti-genieter.  Krijgen jullie er al zin in? lees verder

En toen kwam Nelson Mandela vrij. Ruim 27 jaar was hij opgesloten geweest op Robbeneiland, en hoewel vrienden al die tijd gewerkt hadden aan zijn vrijlating, kwam het moment toch nog onverwacht. Op 11 februari 1990 liep hij de gevangenispoort uit, hand in hand met zijn echtgenote Winnie Mandela, de vrijheid tegemoet.

Ik schreef hier de afgelopen dagen over het boek Hunger for Freedom (Jacana Media), waarin Anna Trapido de levensloop van Mandela beschrijft aan de hand van gerechten die belangrijke momenten in zijn leven markeerden. Zijn vrijlating was zo’n moment. lees verder

Waarom, zo vraag ik mij al jaren af, verkopen groenteboeren en supermarkten in ons land alleen maar grote courgettes? Is dat omdat wij dat willen? Of is dat omdat ze er meer winst op kunnen maken?

Als je ’s zomers in Italië of Frankrijk naar de markt gaat zie
je overal van die kleintjes liggen. Courgettes van 10, hooguit 12 centmeter lang. Kleinere exemplaren hebben meer veel meer smaak dan grote. Ze zijn ook steviger en verliezen minder vocht tijdens het bereiden. lees verder

Waarom, zo vraag ik mij al jaren af, verkopen groenteboeren en supermarkten in ons land alleen maar grote courgettes? Is dat omdat wij dat willen? Of is dat omdat ze er meer winst op kunnen maken? Als je ’s zomers in Italië of Frankrijk naar de markt gaat zie je overal van die kleintjes liggen. Courgettes van 10, hooguit 12 centmeter lang. Kleinere exemplaren hebben meer veel meer smaak dan grote. Ze zijn ook steviger en verliezen minder vocht tijdens het bereiden.

Toegegeven, voor courgettesoep maakt het weinig uit, en als je gevulde courgettes wilt maken zijn die Westlandse jongens van een centimeter of 20, 25 ook wel zo handig. Maar voor gebakken courgettes en voor een rauwe courgettesalade geldt: hoe kleiner hoe smakelijker.

lees verder

Voor het derde jaar werd begin deze maand de verkiezing van het ‘Kookboek van het jaar’ gehouden. Winnaar van 2009 in de categorie Nederlandstalig is het boek Twaalf maanden lekker eten, een uitgave van Albert Heijn. Naar verluid klonk er bij de bekendmaking protest in de zaal. Een Albert Heijnboek? Boeh (schijnt iemand echt geroepen te hebben).

Een verrassende keuze was het zeker. Ten eerste is het eigenlijke doel van zo’n kookboekenprijs om de handel van uitgevers en boekhandels op te krikken, en trekken die met deze winnaar aan het kortste eind. Ten tweede leek de juryvoorzitter, culinair journalist Felix Wilbrink, al bij de nominaties bevooroordeeld: „Het is een gotspe, het bedrijf wat ons van de seizoenen afhaalde komt nu met een goed seizoenskookboek”. lees verder

Het voordeel van rijstsalades is dat ze smakelijker worden wanneer je ze een paar uur laat staan. Dat maakt ze extra geschikt voor de picknick. Deze rijstsalade met komkommer, dille, walnoten en rozijnen gaat regelmatig met me mee naar het strand. Kommen, lepels, servetten, kinderen mee. Koele witte wijn, water, geld voor een ijsje toe. En gratis de zon in de zee zien zakken.

Voor 4 personen:

275 g basmatirijst

150 g walnoten

2 kleine komkommers

1 bosje dille

3 cm verse gemberwortel, geraspt op een fijne rasp

lees verder