Berichten met de tag Rucola

‘Al die recepten, verzin je die nou zelf? Ik zal niet de enige blogger en receptenschrijver zijn die regelmatig deze vraag krijgt. Ik weet nooit zo goed wat ik erop moet zeggen. Iets écht nieuws verzinnen wat ook nog lekker smaakt (want ik kan wel iets spannends van bloemkool met dropsaus creëren, maar wie wil dat eten?) is verschrikkelijk moeilijk. Soms denk je dat je iets bedacht hebt, blijkt een andere kok in een ander land in een ander tijdperk je allang voor te zijn geweest.

Wie gasten en huisgenoten met iets origineels wil verrassen kan, in plaats van rare combinaties in de  pan te gooien, maar beter op zoek gaan naar onbekende keukens. Zo raakte ik een paar jaar geleden gefascineerd door de keuken van Perzië. Er worden weinig rare of moeilijk verkrijgbare spullen in gebruikt, en met uitzondering van een paar bewerkelijke rijstgerechten is het ook allemaal niet ingewikkeld. Maar de smaken! Verveelde eters veren op. In de lente maakte ik een stoofpotje van lamsvlees, munt en rabarber. Niemand snapte wat erin zat, maar iedereen wilde het recept hebben. Subtiel, intrigerend, verfijnd. Alles smaakt zo sprookjesachtig als het klinkt: Fesenjan. Kuku Sabzi. Shula Kalambar. Khoresht en Shirin Polow.

lees verder

Op de kop af vier jaar geleden ging het in dit hoekje van de krant een week lang over dressings. Dressings als in vinaigrettes, citroen- en oliemengseltjes, mayonaise-achtige sauzen en wat je al niet meer door de sla kunt husselen om er samenhang aan te geven en extra smaak.

Omdat we het nu over maaltijdsalades hebben, zocht ik mijn columns van toen nog eens op, en schrok van wat ik las: ‘Ik maak mijn doordeweekse dressings deprimerend vaak op dezelfde manier. Sjalotje raspen of persen in de knoflookpers, theelepeltje mosterd, eetlepel azijn en drie keer zoveel olijfolie.’ Mijn schrik gold niet deze bekentenis an sich. Wat kan mij het schelen dat iedereen weet hoe fantasieloos mijn dressing toen waren.

Veel schokkender was de constatering dat er in die vier jaar niets is veranderd. Nog steeds maak ik mijn salades vaak  op dezelfde manier aan. Olie, azijn of citroensap, zout, peper, hooguit een keertje mosterd en honing of sojasaus en gembersiroop. Kortom, saai, saai, saai. lees verder

Deze week wordt onze tuin opnieuw aangelegd. Dat was hard nodig, want we hadden er nog niets aan gedaan sinds we vier jaar geleden in ons huis zijn gaan wonen, en de vorige bewoners waren nogal van laisser faire, laisser aller.

Nu ben ik zelf ook geen voorstander van al te aangeharkte tuinen. Het mag best een beetje wild, al is het maar omdat ik te lui ben om onkruid te wieden en te weinig verstand heb van mesten, snoeien, opbinden en meer zulke tuinieren-voor-gevorderden-technieken. Ik wil gewoon een gezellige tuin met een bed vol groente en een fatsoenlijke tafel waaraan we kunnen eten.

lees verder

Leven is keuzes maken. Grote en kleine keuzes. Kiezen voor jezelf of kiezen voor het grote goed. Kiezen terwijl je eigenlijk geen mening hebt, of, lastiger nog, kiezen terwijl je de gevolgen niet kunt overzien.

Omdat de krant deze week toch al bol staat van de gemeenteraadsverkiezingen, maken we er hier in het kookhoekje ook maar meteen een thema van. Wie eet, die kiest namelijk. Kun je je bij politieke verkiezingen nog afzijdig houden door niet te gaan stemmen, daar kom je in de supermarkt niet mee weg. Je móet kiezen. Anders sterf je van de honger.
Leg je bijvoorbeeld die plofkipfilets van 3,13 euro voor een kleine 4 ons in je winkelmandje, of betaal je 3,92 voor dezelfde hoeveelheid scharrelkip? En ben je bereid om 1,19 euro voor 40 gram biologische rucola neer te tellen of kies je een zakje van 75 cent, en neem je die bestrijdingsmiddelen op de koop toe? lees verder

Het is weer om dicht bij de kachel te zitten, of, zoals ik de afgelopen dagen deed, bij een warme oven. De verwarming was stuk, en dit was het enige plekje in huis waar mijn vingers niet al na een kwartier zo gevoelloos werden dat ik niet meer kon typen. Het probleem is opgelost. Mijn werkkamer is weer lekker warm. Maar op de oven ben ik ben nog lang niet uitgekeken.

Vandaag een recept voor winterse plaatpizza met aardappel, pancetta en rucola. lees verder

Soms loop ik door de supermarkt langs 10.000 producten (het doorsnee winkelaanbod) en het enige dat ik kan denken is: wat zullen we NU weer eens eten?

Deze week las ik jullie onbewoondeilandeetlijstjes op het kookblog en dacht: Hmmm lekker, pasteitjes met kerriepompoen en mozzarella (Isa), hmmm lekker, pasta alla puttanesca (Yara), hmmm lekker, ratatouille (Buurman M.), hmmm lekker, ananascurry (Harald), hmmm lekker, citroensorbet met basilicum (Mark). lees verder

Afgelopen dinsdag schreef ik over de gargantueske T-bonesteak, een costata alla fiorentina, die De Hongerige Man en ik bij wijze van lunch verschalkten in een Umbrische osteria. Niet alleen wijzelf waren na afloop verbaasd dat we dat monstrum saampjes hadden weg gehakt. Zelfs de ober was onder de indruk. Hij had DHM immers voorafgaand aan de steak ook nog een bordje antipasta en een spaghetti pecorino e pepe (met schapenkaas en zwarte peper) geserveerd.

Toen we een week later weer binnen liepen, lachte hij ons breed toe. „Fiorentina?” Nee, nee, we houden het bescheidener vandaag, lachten wij terug. Van de dieetliteratuur uit de vorige eeuw – een leven lang fit, de methode Montignac – is me weinig bijgebleven, maar dat een mens er zo’n zes uur over doet om dierlijk spierweefsel te verteren, is om een of andere reden blijven hangen. Het was al tien uur in de avond, en het vooruitzicht tot vier uur ’s nachts zo’n halve koe te liggen verteren sprak ons niet erg aan. Dus bestelde DHM een ‘gewone biefstuk’ en ik een tagliata di vitello.

lees verder

De World Wide Wrap mag dan uitgevonden zijn door de firma Honig; het verpakken van voedsel in een eetbaar omhulsel is dat zeker niet. Overal ter wereld worden etenswaren verpakt in rijstvellen, loempiavellen, tortilla’s, pannekoeken, roti’s, paratha’s, slabladeren of vellen zeewier. Wrapping is een handige methode om snel en efficiënt iets lekkers naar binnen te kunnen werken. Op elke mogelijke locatie, dus ook onderweg, op de camping, op de boot of op een picknickkleedje. Deze hele week wrap ik, wrap jij, wrappen wij. En vandaag wrappen wij roomkaas, rode ui, rucola, gerookte zalm en kappertjes in een tortilla.

lees verder