Je loopt er tien keer langs, voor hij opvalt: de Poolse supermarkt Sklep Polski aan de Amsterdamse Van Woustraat – op vijf minuten lopen van mijn aanrecht. Met de winkeldeur gaat een wereld open aan verse en gerookte worsten en worstjes, ondoorgrondelijke soepen, ingemaakte bosboleetjes en vergeten, wat zeg ik: morsdood gewaande knollen.
Dat alle potjes, zakjes en blikken onbegrijpelijke namen hebben, wakkert de eetlust eigenlijk alleen maar aan. Het enige woord dat beklijfde van een trip naar Polen was wipadki. Dat betekent zoiets als ‘ongelukken’. Het woord stond onder waarschuwingsborden met daarop een achterover vallend mannetje, wodkafles in de hand.
