Ergens halverwege mijn culivrije vakantie stond ik te koken voor zestien man. Nou ja, acht grote en acht kleine mensen. En koken is ook iets te veel gezegd. Met versgeplukte sperzieboontjes, doperwtjes en courgettes, met barstensrijpe tomaten, bramen en vijgen, met net geoogste sla en zelfgedolven bietjes hoef je nauwelijks iets te doen. In aanvulling op al dat heerlijks uit de moestuin van de buurman had ik een tomme de Vendée (een romig, halfhard geitenkaasje uit de omgeving) gekocht, acht vissen (makrelen, forellen en wijtingen door elkaar – er was niet genoeg van één soort), een potje ansjovis en eentje met kappertjes, twee ons ham, een zak rijst, drie stokbroden, een grote pot crème fraîche uit Isigny en een pak cigarettes (opgerolde koekjes). En er was natuurlijk ook nog de kas van het kasteel waar we vakantie vierden, een klein kruidenpaleis onder glas.
Berichten met de tag Salsa verde
Een warme nazomer is als een ingedutte borrel waar, net wanneer je met je jas in je hand staat, opeens je beste vrienden binnenkomen met een nieuwe voorraad drank en vrolijkheid. Ik ben dol op onverwachte gezelligheid en van dit feestje ga ik tot het einde genieten. Minimaal 25 graden, is ons beloofd. Zou het vanavond nog warm genoeg zijn om aan het strand te eten? Of zullen we de barbecue weer uit het vet halen?
Ja, de barbecue. Dan leggen we er visjes op en we maken een salsa verde. En we poffen aardappels tussen de gloeiende kooltjes. We nodigen alleen maar gezellige mensen uit, vrienden die flessen koele vinho verde meenemen. En vrolijkheid. Laten we hem tot de laatste druppel drinken, de zomer van 2006. Après nous l’hiver.



