‘Zalig die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden’, aldus Jezus Christus tijdens zijn bergrede (Matteüs 5, vers 6). In dat woord ‘gerechtigheid’ ligt volgens ds. Han Wilmink de kernopdracht voor de vastentijd: bezinning op verantwoordelijkheid en verbondenheid met alles wat leeft. Of, zoals de Kokende Dominee het in zijn kookboek Koken met passie kernachtig samenvat: ‘Met een knorrende maag heb je sneller een knagend geweten.’
Om eerlijk te zijn was ik nogal verbaasd zoiets te lezen bij een protestantse prediker. Ik dacht altijd dat vasten voorbehouden was aan katholieken. In het gereformeerde milieu waarin ik opgroeide deden wij in elk geval niet aan dit soort zelfkastijding. Wij konden ons plaatsje in het paradijs niet verdienen door anderhalve maand geen vlees te eten. Wij moesten het hebben van onzekere zaken als ‘heil’ en ‘genade’.
