Berichten met de tag Shiitakes

Vorige week, terwijl collega Marjoleine de Vos in deze kolom haar liefde voor orgaanvlees betuigde, verscheen de VleesWijzer. De Wijzer (www.vleeswijzer.nl) is een initiatief van Milieudefensie Varkens in Nood en laat zien hoe diverse soorten vlees en vleesvervangers scoren op dierenwelzijn en milieubelasting.

De producten op de wijzer zijn, net als bij de VISwijzer, ingedeeld in een stoplichtsysteem. En daar kleeft een nadeel aan: de werkelijkheid kent meer kleuren dan rood, oranje en groen. Zo is bij de inschaling gewerkt met gemiddelden (en maakt het milieutechnisch nogal wat uit met hoeveel en met welke soja een varken is gevoederd), is een complete categorie biologisch scharrelvlees over het hoofd gezien (wild), en vind ik het curieus dat er wél industriële vleesvervangers als Quorn en Valess op staan, maar geen kaas en eieren. Kortom, de werkelijkheid is stukken minder simplistisch dan zo’n kleurenkaart wil doen geloven.

lees verder

Er was eens een geliefde die mij een Japans kookboek schonk. Ik had nog nooit bij een Japanner gegeten, laat staan zelf Japans gekookt en echt onverdeeld blij was ik niet met het kado. Ik moest er nu immers wel iets uit maken. (Waarom geven mannen altijd kado’s waar ze zelf belang bij hebben?)

Drie dagen heeft dat geintje me gekost. Een dag om de Japanse menuleer te bestuderen en recepten te selecteren. Een dag om inkopen te doen in allerlei obscure oosterse pakhuisjes. En een dag om vijf gerechten te bereiden, waaronder in miso gestoofde makreel, en met wasabi gepickelde aubergines. Het lekkerste gerechtje was tot mijn verbazing ook het allersimpelste: biefstuk met teri-yakimarinade.

lees verder

Joodse kippensoep kan je niet alleen genezen, maar blijkbaar ook ziek maken. Terwijl er gisteren nog niets aan de hand was, lig ik vandaag te snuffen in mijn bed. Mooi is dat. Net nu De Hongerige Man en ik een lang weekend naar Parijs zouden. Pas de question dat ik mijn reservering bij l’Arpège ga afzeggen, of die bij Le Duc en bij Chez Janou.

Harde actie is geboden. Dus pak ik The Chinese Herbal Cookbook (uitgeverij Kyle Cathie Limited) erbij, een boek dat ik jaren geleden in de ramsj vond. Ik weet niets van traditionele Chinese geneeskunde, noch van de Chinese voedingsleer die gebaseerd is op de vijf elementen hout, vuur, aarde, metaal en water. Er is nu eenmaal een limiet aan het aantal theorieën waarin je je in een mensenleven kunt verdiepen. Maar vriend G., die de verzen van Lao Tse uit zijn hoofd kent, zegt altijd dat soep goed is voor mijn Qi. Ik wil hem graag geloven want het klinkt zo lekker mystiek. Plus ik ben nu eenmaal dol op soep.

lees verder

Een kookboek heeft variatie nodig. Tenzij het een thema heeft, zoals ‘Dertig amuses om uw gasten te amuseren’ of ‘Hoe bak en versier ik mijn eigen bruidstaart in 75 stappen’, mag je als lezer enige balans verwachten tussen de recepten: zowel voor-, hoofd- als nagerechten, vlees, vis en groente, snel en langzaam, Hollands, mediterraan en Aziatisch. Van alles wat.

Terwijl nrc next-redacteur Titia Ketelaar en ik bezig waren met het samenstellen van mijn boek Eten enzo, merkten we dat ik relatief weinig Aziatische recepten in de krant had gezet. Dat is best gek, want er komt bij mij thuis zeker twee keer per week iets oosters op tafel. Misschien binnenkort maar eens een themaweek aan wijden? In elk geval voegde ik aan het winterhoofdstuk een noedelgerecht toe dat ik regelmatig maak: sobasalade met Chinese broccoli, shi-itakes en sushigember.

lees verder

Vegetarisch eten is niet moeilijk. Je hoeft er alleen maar op te letten dat je geen dieren eet.

Not. Dierlijke producten zitten verborgen in allerlei producten waarvan je het niet zou verwachten. Wie écht volkomen vega wil eten, moet dus etiketten lezen.

Kaas bijvoorbeeld, is gewoonlijk niet vegetarisch. De meeste kazen worden gestremd met enzymen uit de maag van geslachte kalveren. Er bestaat wel vegetarische kaas, op basis van microbacterieel of plantaardig stremsel. Een lijstje met vegetarische kazen vind je op http://www.vegatopia.com.

lees verder