Berichten met de tag Sla

Het is bijna zover, het lapje grond achter ons huis omgetoverd tot een echte tuin. Nou ja, echte tuin. De werklui die nu bezig zijn scheppen alleen de voorwaarden. Het groen is officieel mijn taak. Er moeten bloemen komen, en kruiden en groente, en het zal nog wel even duren voordat de gedroomde eettuin een feit is.

Intussen heeft zoon Pep al wat voorwerk gedaan. Met ijverige precisie stopte hij enkele weken geleden drie soorten zaadjes in potten met aarde. Met plechtige toewijding gaf hij de zaadjes iedere avond een scheutje water. En met aandoenlijk enthousiasme praatte hij de eerste groene blaadjes uit de grond. „Kom maar, plantjes, de zon schijnt.”

lees verder

Ik had nog nooit van Jonathan Waxman gehoord, tot ik twee jaar geleden op de kookboekenafdeling van een New Yorkse boekhandel op een ladder stond en vertwijfeld om me heen keek. Ik zocht een boek dat me de essentie van de Amerikaanse keuken zou kunnen leren. Maar er stonden er duizenden, en wat was kaf en wat koren?

Op goed geluk sprak in een man aan die al een tijdje stond te snuffelen in een stapel tweedehands materiaal. „Kunt u mij misschien een goed Amerikaans kookboek aanbevelen?”  De man bleek een wijnschrijver uit Oregon en voor enkele dagen in New York om wat hoofdstedelijke gastronomie op te snuiven. Tot ons beider verbazing hadden we de avond ervoor allebei bij Babbo’s gegeten. We praatten een poosje, waarbij hij me nog enkele restauranttips gaf (Balthazar’s, Prune) en toen zei hij: „Jonathan Waxman, die moet je hebben.”

lees verder

Tegen de achterkant van mijn huis groeit een druivenstruik die ondanks ernstige verwaarlozing en zelfs incidentele mishandeling (door mijn zonen hoor; zo’n natuurbarbaar ben ik ook weer niet) vrucht draagt alsof ze dagelijks door Demeter zelf wordt vertroeteld. De druiven, kleine blauwe met tamelijk zoet vruchtvlees en per druif maar een enkel zaadje, zijn verrukkelijk. Maar het zijn er zoooo veel.
Voordat je nu met adviezen komt (want dat is inderdaad waarop ik hoop); de meest voor de hand liggende oplossingen zijn al geprobeerd en afgekeurd. We deelden uit aan buren en familie. Maar de meeste van onze buren en familie hebben zelf eveneens last van een druiveninfarct. We hebben de druiven uitgeperst in een sapcentrifuge. Maar niemand in mijn gezin blijkt van vers geperst druivensap te houden.

lees verder

Verhongeren is niet meer nodig, beste eerstejaarsstudent; als het goed is kun je na afgelopen week aardappelen, pasta en rijst koken. Vandaag een paar simpele, goedkope manieren om daarvan een lekkere maaltijd te maken. De recepten zijn voor 1 persoon, maar mocht je al nieuwe vrienden hebben opgedaan tijdens de kennismakingstijd, kun je de hoeveelheden vermenigvuldigen.

Aardappel-tonijnsalade:

  • 300 – 400 gram geschilde en gekookte aardappelen (warm of koud)
  • ½ ui of 1 sjalotje
  • 2 – 3 zure augurkjes
  • 1 theelepel scherpe mosterd
  • 2 eetlepels olijfolie
  • 1 blikje (Albacore) tonijn op olie
  • 1 zakje veldsla of rucola

lees verder

Puur en poedelnaakt, zonder smaakverdoezelende reut erdoor, zo zie ik sla het liefste. Maar, ik schreef het al eerder deze week, voor spek maak ik graag een uitzondering. Spek en sla, dat is net zoiets als Sam en Moos. Jip en Janneke. Ginger en Fred. Of als die twee oude mannetjes op het balkon in de Muppetshow. Setjes die de tand des tijds spijkerhard hebben doorstaan.

Naar aanleiding van mijn recept voor slasoep met spek schreef Maarten op het kookblog over molsla met uitgebakken spekjes, en dat je zo’n salade tiède (lauw) moet eten. Ik moest meteen denken aan een salade waar ik jarenlang van genoten heb, en volgens mij velen met mij, maar die de eenentwintigste eeuw desondanks niet lijkt te hebben gehaald. lees verder

Zeg eens eerlijk, wie eet er nog wel eens ijsbergsla? Ik moet bekennen dat ik er zelf de afgelopen jaren nuffig mijn neus voor optrok. IJsbergsla stond voor nul smaak (tenzij je watersmaak meetelde), enkel knapperigheid. Knapperigheid die, juist vanwege het ontbreken van bijpassende smaakeigenschappen, nogal grotesk was. Much-ado-about-nothing-sla.

Maar vorige week kreeg ik twee kroppen ijsbergsla die met liefde en zonder haast waren opgevoed in een moestuintje. Ik was het aan de gulle gever verplicht ze de eer te betonen die ze verdienden, en sindsdien denk ik er toch wat genuanceerder over. IJsbergsla kan wel degelijk best lekker zijn en dat gekraak tussen je kiezen heeft toch wel wat.

Van een halve krop maakte ik een salade. Flinterdun gesneden reepjes sla, even geroosterde, grofgehakte walnoten, een restje verbrokkelde roquefort en een dressing van vers sinaasappelsap, citroensap, olijfolie, walnotenolie, fijngeknipte bieslook en zout en peper. Daar was alvast weinig mis mee. lees verder

Gaan we het nu de hele week hebben over sla? Jazeker, wen alvast maar aan het idee. Met sla kun je meer dan er spekjes doorheen husselen. Hoewel, het moet gezegd, spek en sla vormen wel een ideaal setje. Daar heb je geen hogere culi-school voor nodig, dat wist mijn opa al.

Gek. Hij is meer dan twintig jaar dood, maar als ik mijn ogen dicht doe zie ik mijn opa zitten, aan de tafel in de achterkamer waar het altijd schemerde, zelfs tussen de middag, wanneer hij uit zijn werk naar huis kwam om warm te eten. Mijn oma legde dan een mintgroen tafelkleed over het Perzische kleedje dat een meer permanente positie bekleedde als bedekker van het oude, bekraste tafelblad. lees verder

Sla is een merkwaardige groente. Negen van de tien keer eet je het niet om de sla zelf, maar om wat er in, op of door zit. Zonder een representatief bevolkingsonderzoek te hebben gehouden, durf ik te wedden dat sla in Nederlandse huishoudens zelden naakt op tafel komt, maar min of meer standaard gepimpt wordt met geroosterde pijnboompitten, uitgebakken spekjes, blokjes feta, kers- en zongedroogde tomaatjes, croutons, komkommer, gekookte eieren, olijven, uiringetjes, avocado, bliktonijn, parmezaankrullen, rozijnen, de halve fruitschaal, enzovoort enzovoort.
Maar hoe smaakt nu sla? Heb je wel eens een hap sla genomen zonder iets er in, op of door? Zou je eens moeten proberen. Neem een blaadje kropsla, liefst sla uit de biowinkel, want sla uit de supermarkt smaakt een stuk minder naar sla. Steek zo’n blaadje ekosla – of, nog beter, onbespoten sla uit eigen tuin – en laat de smaak goed op je inwerken.
Wat proef je?
Smaken benoemen is lastig, zo niet onmogelijk. Niet voor niets grossieren wijnschrijvers in de meest vergezochte vergelijkingen. We hebben geen autonome woorden voor de smaak van producten behalve dat product zelf. Sla smaakt dus naar sla.

lees verder