Het is bijna zover, het lapje grond achter ons huis omgetoverd tot een echte tuin. Nou ja, echte tuin. De werklui die nu bezig zijn scheppen alleen de voorwaarden. Het groen is officieel mijn taak. Er moeten bloemen komen, en kruiden en groente, en het zal nog wel even duren voordat de gedroomde eettuin een feit is.
Intussen heeft zoon Pep al wat voorwerk gedaan. Met ijverige precisie stopte hij enkele weken geleden drie soorten zaadjes in potten met aarde. Met plechtige toewijding gaf hij de zaadjes iedere avond een scheutje water. En met aandoenlijk enthousiasme praatte hij de eerste groene blaadjes uit de grond. „Kom maar, plantjes, de zon schijnt.”
