Berichten met de tag Speklap

Tussen alle artikelen over overstromingen, terroristische aanslagen en burgeroorlogen stond twee weken terug ook een droevig bericht. Het Nederlandse bevoorradingsschip Harer Majesteits Amsterdam was onderweg van de piratenrijke kusten van Somalië naar de winterse thuishaven Den Helder, toen het bevel kwam om de steven te wenden. Het marineschip moest bij Gibraltar linksaf slaan om de noden van vluchtelingen in Ivoorkust te lenigen. De bemanning zal lelijk op de neus hebben gekeken, zo vlak voor de Kerst.

Ze hebben een troost: ze zijn nu minstens drie weken langer aangewezen op victualiën. Bij de marine betekent dat minstens driemaal “blauwe hap”, Indisch eten – een koloniale erfenis – en vast ook een keertje Zeeuwse rijsttafel, een machtig maal. Letterlijk. lees verder

Zeg eens eerlijk, wie eet er nog wel eens ijsbergsla? Ik moet bekennen dat ik er zelf de afgelopen jaren nuffig mijn neus voor optrok. IJsbergsla stond voor nul smaak (tenzij je watersmaak meetelde), enkel knapperigheid. Knapperigheid die, juist vanwege het ontbreken van bijpassende smaakeigenschappen, nogal grotesk was. Much-ado-about-nothing-sla.

Maar vorige week kreeg ik twee kroppen ijsbergsla die met liefde en zonder haast waren opgevoed in een moestuintje. Ik was het aan de gulle gever verplicht ze de eer te betonen die ze verdienden, en sindsdien denk ik er toch wat genuanceerder over. IJsbergsla kan wel degelijk best lekker zijn en dat gekraak tussen je kiezen heeft toch wel wat.

Van een halve krop maakte ik een salade. Flinterdun gesneden reepjes sla, even geroosterde, grofgehakte walnoten, een restje verbrokkelde roquefort en een dressing van vers sinaasappelsap, citroensap, olijfolie, walnotenolie, fijngeknipte bieslook en zout en peper. Daar was alvast weinig mis mee. lees verder

Schrijf een week over bonen, en je komt vanzelf in Mexico terecht. Daar lusten ze er wel pap van. Mijn Mexicaanse kookbibliotheek bestaat uit slechts twee boeken. Maar samen zijn De Mexicaanse Keuken van Elisabeth Lambert Ortizz (Fontaine Uitgevers) en The Art of Mexican Cooking van Diana Kenney (Potter) goed voor een schat aan bonenrecepten.

De meest basic bereiding van bonen in Mexico heet ‘frijoles de olla’. De bonen worden samen met pepers en kruiderij, soms ook met varkensvlees gekookt in een aardewerken schaal tot ze superzacht zijn en het kookwater soepig. Deze frijoles de olla kunnen vervolgens worden gebakken in reuzel en tot een dikke puree gestampt, luisterend naar de naam frijoles refritos. En van deze twee oer-bonenschotels kent iedere regio dan weer haar eigen versie.

lees verder