Berichten met de tag Vis

De beschaving van een land is af te meten aan de manier waarop men omspringt met gevangen vis. Libië zal niet beschaafd zijn, want het land sjoemelt met de vangstcijfers van de bedreigde blauwvintonijn. De Filippijnen staan er ook fraai op, maar niet heus. Veel vis op de markten daar is gebutst en gemangeld. Van het dynamietvissen.
China is een twijfelgeval, want ook dat land hield voor de mondiale visautoriteiten jarenlang een oneerlijke boekhouding bij. Maar daar staat tegenover dat de gemiddelde Chinees zijn vis het liefst levend in een zeeaquarium aanwijst aan de kok: dat is culinaire civilisatie.

Langs deze zeevismeetlat gelegd, is Oman zeker een geciviliseerd land. Dat bewees nog eens een bezoek, twee weken terug, aan twee vismarkten in het sultanaat, eentje in de hoofdstad Muskat en eentje in het noordelijker gelegen Sohar – volgens de Omani overlevering de geboorteplaats Sindbad de Zeeman. lees verder

1 portie viskoekjes, 1 grote portie varkenssaté (24 stokjes) en 1 kleine portie (12 stokjes), 1 schaal inktvissalade, 1 pannetje sukiyaki-soep met vis en zeevruchten, 1 portie krab met knoflook en zwarte peper, 1 schaal gebakken rijst (met garnalen), 1 schaal gebakken noedels, 2 halve literflessen Singha-bier, 1 flesje rode Fanta (kersensmaak), 1 flesje groene Fanta (bananensmaak) en 1 fles water. Een maaltijd die ons 720 baht kostte, en volop bewonderende blikken opleverden. Nog nooit hadden de Thai een vierkoppig gezin zoveel zien eten.

Tja, moesten ze maar niet zo gruwelijk lekker koken, daar op de hoek van Naebkehardt Road en Dechanuchit Road in Hua Hin. Door de stad heen zitten talloze van dit soort straatrestaurantjes, maar toen we deze eenmaal ontdekt hadden, wilden we er steeds weer terug. Met name voor de krab – kleine softshellkrabbetjes, door rijstmeel gehaald, gefrituurd en vervolgens roergebakken met een indrukwekkende hoeveelheid knoflook en peper; het recept houd je tegoed – maar ook voor de sukiyaki-soep.
lees verder

Als afsluiting van deze week over duurzame vis, wilde ik iets lekkers maken met garnalen. Garnalen die nu eens niet zijn gevangen door onderbetaalde Vietnamese vissers, die niet zijn opgegroeid ten koste van mangrovebossen en koraalriffen, niet zijn bedolven onder de conserveringsmiddelen, en niet de halve wereld over zijn verscheept. Ik moet alleen eerst nog even iets rechtzetten, en een openstaande vraag beantwoorden.

Afgelopen dinsdag schreef ik dat IJslandse kabeljauw op de groene lijst van de VISwijzer staat. Dat was een vergissing. De kabeljauw uit IJsland staat in de oranje kolom, en heeft dus niet de voorkeur. Wel in de groene kolom staat Pacifische kabeljauw, ofwel kabeljauw uit het noordelijk deel van de Stille Oceaan. Daarnaast kun je kiezen voor biologisch gekweekte kabeljauw uit Schotland. Ook die is oké.

lees verder

Deze week is gewijd aan duurzame vis. Wat houdt ‘duurzaam’ precies in, welke vis kun je zonder gewetensbezwaren eten, en waar kun je die kopen? Clarisse Buma van het Wereld Natuur Fonds legde me het nodige uit via de telefoon en e-mail. Onder andere over het verband tussen de VISwijzer en het MSC-logo dat daarop steeds vaker voorkomt.

De Marine Stewardship Council werd tien jaar geleden in het leven geroepen door het WNF en Unilever, met het doel de visstand gezond te houden. Inmiddels is MSC uitgegroeid tot een wereldwijde, onafhankelijke organisatie die vissers, visverwerkende bedrijven, vishandelaren en restaurants screent op duurzame omgang met de zee. Wie door de keuring komt, mag het MSC-label gebruiken.

lees verder

Voor wie een beetje consciëntieus wil consumeren, is de supermarkt een mijnenveld. Er zijn talloze keurmerken, vignetjes, logo’s. Maar begrijpt iemand waar ze voor staan?

Neem nu ‘Wij spannen ons in voor duurzame visserij’. Een blauw stickertje dat Albert Heijn op vrijwel al haar visproducten plakt. Van kweektilapia tot yellowfintonijn, en van Hollandse garnalen tot gerookte paling. Het klinkt geruststellend. Eet waar je zin in hebt, want AH waakt over onze toekomst. Maar behoorden tonijn en paling niet tot de meest bedreigde vissoorten ter wereld? Wat houdt die duurzaamheidsbelofte dan precies in?

lees verder

In mijn portemonnee zit al jaren een zogenaamde VISwijzer, waarop overzichtelijk in stoplichtkleuren aangegeven welke vis ik – wannabe duurzaam consument – respectievelijk liever niet, af en toe, en onbeperkt mag eten. Maar evengoed sta ik bij de visboer eeuwig te aarzelen. Nergens bordjes met informatie over waar de vis vandaan komt, en ik durf het eigenlijk niet te vragen. Bang om voor snob te worden versleten. Of om mijn aardige Egyptische visboer te beledigen.

Dan maar iets wat ik wel durf: bellen met Clarisse Buma, hoofd persvoorlichting van het Wereld Natuur Fonds. Het WNF is samen met Stichting De Noordzee verantwoordelijk voor de VISwijzer. Bij het screenen van de vissen (en schaal- en schelpdieren), zo vertelt mevrouw Buma, kijken zij niet alleen naar de soort, maar ook naar het vangstgebied, en de vangst- of kweekmethode.

lees verder

Oké, je rookt/snoept/drinkt alweer, werkt te veel/beweegt te weinig/gaat te laat naar bed. Maar dat wil niet zeggen dat je ál je goede voornemens voor 2009 meteen maar aan de wilgen hoeft te hangen. Het besluit om duurzamer te gaan consumeren, dat blijft toch zeker wel overeind?

Makkelijker gezegd dan gedaan, ik weet het. Je moet zo ongeveer afgestudeerd ecoloog zijn om een bewuste keuze te kunnen maken. Neem nou vis. Welke soorten kun je nou nog wel met fatsoen eten, en welke niet? En welke van de soorten waarvan er nog genoeg rondzwemmen, mogen weer niet in het voorjaar omdat ze dan paren? Kun je misschien beter gekweekte vis eten? Maar kwekerijen waren toch juist vervuilend? En werd kweekvis niet gevoerd met wilde vis?

lees verder