Als ik hier schrijf dat mijn leesclub laatst kwam eten, klinkt dat een stuk cultureel verantwoorder dan het was. Mijn eetclubje kwam een boek bespreken ligt net zo dicht bij de waarheid. Of eigenlijk: er kwamen drie vrienden eten met wie ik kortgeleden in een opwelling besloten had een leesclub op te richten, eentje waarbij goed eten en drinken integraal onderdeel zou zijn van elke bijeenkomst.
Afijn, omdat niemand van ons ooit eerder in een leesclub had gezeten, hadden we geen idee wat te doen. Een boek bespreken ja, maar hoe? Daar zaten we aan mijn keukentafel, ieder met z’n eigen exemplaar van Knut Hamsun’s Mysteriën (uitgeverij De Geus) voor z’n neus. Eerst maar wat eten, riep ik, en zette een schaal gravad lax op tafel. En bubbelwijn, want in Mysteriën wordt voortdurend en liederlijk champagne gedronken en we moesten tenslotte een beetje in de stemming komen. lees verder›
