Berichten met de tag Walnoten

Deze zomer gaan wij voor het eerst sinds jaren niet op kampeervakantie naar  de Veluwe. De afgelopen weken heb ik mezelf -als er weer een herfstig buitje viel- regelmatig gefeliciteerd met deze  beslissing. Toch mis ik de dennenlucht van het bos waar we altijd staan ook een beetje. En het geklooi rond de tent. En het karretje bij de ingang van de camping waar zoon en dochter iedere ochtend van die oer-Hollandse croissantjes en stokbrood gingen halen.

Dat stokbrood zit sinds jaar en dag verpakt in dezelfde papieren zak. Er staat een tekeningetje op van twee wijnglazen en een brandend kaarsje en daarnaast staat een  ‘serveersuggestie’ (een van mijn lievelingswoorden). ‘Snij het brood in de lengte door, bestrijk beide helften met leverworst en verwarm het in de oven. Garneer eventueel met augurken’.  Ik genoot ieder jaar zeer van die zak. lees verder

Een paar weken geleden ontstond op het kookblog (www.nrcnext.nl/koken) een gesprek over het gebruik van de oven. Ik schreef bijna: ‘discussie’, maar dat was het helemaal niet; iedereen was het roerend met elkaar eens. Het ging erover dat het soms zo onoverkomelijk is om dat grote apparaat een bak  hitte te laten produceren, als je alleen even iets wil gratineren of één miezerig bolletje knoflook wil poffen.

Zelf probeer ik er een gewoonte van te maken om altijd meerdere gerechten tegelijk in de oven te zetten. Of een complete maaltijd. Dat past best, ook als je niet zo’n semi-professioneel, kamerbreed, roestvrijstalen geval hebt staan. En als de oven goed gevuld is heb ik geen last van schuldgevoel over onheus verstookte kilowatts.
lees verder

Tientallen grote kabeljauwen vingen we – zeg maar gerust: kábels van jauwen – ergens halverwege Vlaanderen en Engeland. De vier bemanningsleden van de visboot van het Gilde van Beroepsmatige Handlijnvissers hadden, een paar maanden terug, hun vangst nauwelijks aan dek of schipper Fred Klapwijk mepte ze met een knuppel op de kop. „Dat is tegen de stress”, grijnsde hij en bedolf de vissenlijken meteen onder het schaafijs. Een crue grap, dacht ik. Mis: het was superieure warenkennis.

lees verder

Ik ben een zzp’er; een Zelfstandige Zonder Personeel en moet in die hoedanigheid verplicht ingeschreven staan bij de kamer van koophandel. Zo’n inschrijving  kost een euro of veertig per jaar en in ruil daarvoor krijg je dan heel veel ongewenste post. Krantjes met opgewekt ondernemers nieuws, reclamefolders vol nietapparaten en fineliners en brieven van accountantskantoren die zich over mijn treurige administratie willen ontfermen.

Waarschijnlijk kan ik me – als ik enige moeite doe –  wel afmelden voor al dit ongewenste drukwerk, maar tot nu toe is dat er door tijdgebrek en laksheid niet van gekomen. Gelukkig maar, want tussen alle onzin trof ik recentelijk een brief van de directeur van de Makro aan. lees verder

We koken Perzisch deze week. Als ik iemand in een paar zinnen zou moeten uitleggen wat dat is, Perzisch eten, dan zou ik waarschijnlijk iets zeggen over de bossen vol groene kruiden die ze gebruiken. En over de geheimzinnige, geurige specerijenmengsels, met rozenblaadjes en pistachenoten, kardamom, gember en nootmuskaat. Natuurlijk zou ik saffraan noemen, de kostbare gouden draadjes die Perzische feestgerechten hun aroma en grandeur geven. Maar vooral zou ik vertellen over het gebruik van zuur.

lees verder

‘Al die recepten, verzin je die nou zelf? Ik zal niet de enige blogger en receptenschrijver zijn die regelmatig deze vraag krijgt. Ik weet nooit zo goed wat ik erop moet zeggen. Iets écht nieuws verzinnen wat ook nog lekker smaakt (want ik kan wel iets spannends van bloemkool met dropsaus creëren, maar wie wil dat eten?) is verschrikkelijk moeilijk. Soms denk je dat je iets bedacht hebt, blijkt een andere kok in een ander land in een ander tijdperk je allang voor te zijn geweest.

Wie gasten en huisgenoten met iets origineels wil verrassen kan, in plaats van rare combinaties in de  pan te gooien, maar beter op zoek gaan naar onbekende keukens. Zo raakte ik een paar jaar geleden gefascineerd door de keuken van Perzië. Er worden weinig rare of moeilijk verkrijgbare spullen in gebruikt, en met uitzondering van een paar bewerkelijke rijstgerechten is het ook allemaal niet ingewikkeld. Maar de smaken! Verveelde eters veren op. In de lente maakte ik een stoofpotje van lamsvlees, munt en rabarber. Niemand snapte wat erin zat, maar iedereen wilde het recept hebben. Subtiel, intrigerend, verfijnd. Alles smaakt zo sprookjesachtig als het klinkt: Fesenjan. Kuku Sabzi. Shula Kalambar. Khoresht en Shirin Polow.

lees verder

Deze week was gewijd aan een aantal van mijn favoriete, doch in Nederland minder bekende kookschrijvers. Simon Hopkinson, Marcella Hazan, Jonathan Waxman en Paula Wolfert passeerden al de revue. Vandaag wil ik je graag voorstellen aan Maggie Beer.

Niet dat ik ook maar iets te klagen heb over mijn eigen moeder (en haar kookkunsten), maar áls ik er een tweede bij mocht kiezen, gewoon voor de heb, dan zou Maggie hoog op mijn lijstje staan. Dat zou betekenen dat ik in Australië geboren was en opgevoed op een fazantenboerderij-annex-fazantenrestaurant in de Barossa Valley. Best een leuke gedachte. Ik ben dol op het platteland. En op restaurants bovendien. lees verder

Voor dit recept kun je behalve wilde spinazie ook snijbiet gebruiken. De omelet wordt luchtiger wanneer je hem de laatste paar minuten onder een hete grill zet. Serveer hem met brood, zwarte olijven en eventueel een salade van tomaat met fijn geraspte ui. Koud smaakt ie trouwens ook prima, dus neem hem gerust mee in je picknickmand. 
 
Voor 2 personen:

  • 300 g wilde spinazie
  • 4 eieren
  • 1 teentje knoflook, fijngesneden
  • 2 eetlepels olijfolie
  • 80 g (schapen)feta
  • 10 walnoten, grof gehakt

lees verder

Deze week is gewijd aan duurzame vis. Wat houdt ‘duurzaam’ precies in, welke vis kun je zonder gewetensbezwaren eten, en waar kun je die kopen? Clarisse Buma van het Wereld Natuur Fonds legde me het nodige uit via de telefoon en e-mail. Onder andere over het verband tussen de VISwijzer en het MSC-logo dat daarop steeds vaker voorkomt.

De Marine Stewardship Council werd tien jaar geleden in het leven geroepen door het WNF en Unilever, met het doel de visstand gezond te houden. Inmiddels is MSC uitgegroeid tot een wereldwijde, onafhankelijke organisatie die vissers, visverwerkende bedrijven, vishandelaren en restaurants screent op duurzame omgang met de zee. Wie door de keuring komt, mag het MSC-label gebruiken.

lees verder

Op dit blog verzocht Suzanne deze week om een recept voor gevulde portobello’s. Vegetarisch gevuld wel te verstaan en een kerstdiner waardig. Welnu. Om er een echt feestgerecht van te maken, heb ik de paddestoelen niet alleen gevuld, maar ook ingelijst in bladerdeeg én er een klassieke rodewijnsaus bij gemaakt. De vulling kun je een dag van tevoren maken en de wijn voor de saus kan dan ook alvast worden ingekookt. De taartjes zelf kun je ’s middags voorbereiden en ’s avonds afbakken.

Voor 4 personen:

lees verder