Berichten met de tag Wijn

‘Misschien zien we wel otters. Of herten!” Ik probeer de interesse van mijn zoon te wekken voor een een korte vakantie in Schotland. Geen reactie. „We gaan met het vliegtuig.” „Piegtuig!”, krijt hij blij, en pakt zijn trein – ja, hij kent het verschil, maar Thomas moet altijd mee.
De eerste herten leiden in het reisgezelschap tot groot enthousiasme. Op fluistertoon worden we naar de ramen gewenkt, er zijn camera’s en verrekijkers. Het is ook indrukwekkend, de sierlijke achteloosheid waarmee ze langs het huis lopen. De gedachte er een op te eten is dan nog ver weg. lees verder

Wie aan Franse kookboeken denkt, denkt al snel aan Escoffier, aan de Larousse Gastronomique, aan de boeken van Elizabeth David en, zeker sinds de film Julie & Julia, aan De Kunst van het Koken van Julia Child. Van Julia ben ik overigens helemaal geen groot fan. Haar recepten zijn vaak onnodig gecompliceerd, en ik vind haar stiekem een beetje een tuttebel.

Enfin, deze week is gewijd aan een aantal van mijn favoriete kookschrijvers. Aan schrijvers bovendien die in Nederland minder bekend zijn. Genoeg reden om mevrouw Child lekker culinair incorrect te negeren en het vandaag te gaan hebben over een andere Amerikaanse, veel leukere chroniqueur van de Franse keuken: Paula Wolfert.

lees verder

In vier dagen Lissabon kun je heel wat proeven van de lokale keuken. Eén gerecht op mijn verlanglijstje is echter niet gelukt: arroz de pato, rijst met eend. Niet dat het nergens op de kaart stond. Bij de meeste tasca’s (eethuisjes) kun je het bestellen voor het belachelijke bedrag van 4 of 5 euro. Maar dan lonkten de ameijoas a Bulhao pato (schelpjes in witte wijn) alweer, de frango no churrasco (kip van de barbecue) of de polvo lageirero (octopus met olijfolie). Het kwam er dus simpelweg niet van. En daarom besloot ik het gerecht bij thuiskomst maar zelf te maken.

lees verder

Natuurlijk weet ik wel dat jij allang pasta kunt koken, eerstejaarsstudent. Met drie vingers in je neus. Maar lukt-ie ook altijd even goed? Of komt er af en toe een dikke kluwen ongare deegslierten uit de pan? Dat overkomt mij namelijk nog wel eens. Ben ik iets te nonchalant bezig en vergeten in de pan te roeren.  Hoe dan ook, het kan geen kwaad zo aan het begin dit studiejaar je vaardigheden wat op te vijzelen.

Pasta koken doe je zo: zet een grote pan met water op hoog vuur (ongeveer 1 liter water per 100 gram pasta). Voeg per liter water een volle theelepel zout toe. Wacht tot het water flink borrelt en voeg de pasta toe. Lange pasta, zoals spaghetti, duw je zodra de slierten slap worden onder water. Roer de pasta na een minuut even om, zodat de boel niet gaat kleven. De kooktijd gaat in wanneer het water opnieuw kookt; draai op dat moment het vuur laag. lees verder

We speelden restaurantje deze week. Kookten een vijfgangen zomerdiner, samengesteld door Sander Overeinder van restaurant As en Ronald Kunis van restaurant De Kas. De recepten zagen er de afgelopen dagen een stuk indrukwekkender uit dan je van mij gewend bent. Chef-koks stellen hun gerechten nu eenmaal graag samen uit meerdere, afzonderlijke bereidingen. Meer werk dus. Beslist meer afwas ook. Maar niet per se moeilijker. Vandaag, na al dat werken, de zoete finale:
Warme aardbeien met sabayon, yoghurtijs en citroenbasilicum.
Dessert voor 4 personen; voor de sabayon:

  • 125 ml champagne of prosecco of een zoete wijn (iets wat je bij het dessert zou willen drinken)
  • 1/4 vanillestokje, opengesneden
  • 50 gram suiker
  • 3 eidooier
  • 300 ml slagroom

lees verder

Geheel onafhankelijk is dit bericht niet, maar ik wil het jullie toch niet onthouden: Vandaag is de aftrap van By the Grape,  een portal voor mensen die van wijn houden maar niet van poeha. Op www.bythegrape.nl vind je dagelijks de laatste wijntrends, wijnweetjes, wijntips en wijncolumns van bekende wijnschrijvers zoals Nicolaas Klei, Ellen Dekkers, Onno Kleyn en Magda van der Rijst en Noelle Ruitenberg. Mijn bijdrage bestaat uit een recept, elke vrijdag, waarbij Cuno van ‘t Hof een passende wijn adviseert.

Hieronder een stukje uit het persbericht: lees verder

Shit. Op m’n antieke taartschaal ligt een kwallenfamilie die het slachtoffer is geworden van een massamoordenaar. Onregelmatige kwabben en brokjes wittige gelei. Hier en daar een bloedspoor. Dit moment had ik me heel anders voorgesteld. Glorieuzer.
Het begon allemaal met een visioen. Vorige week at ik in een restaurant een dessert van aardbeien in gelei. De pudding was van een adembenemende schoonheid. Maar lekker was-ie niet. Er zat nul komma nul smaak aan en bovendien was hij zo stijf, dat het voelde of je op gestolde behanglijm kauwde.

lees verder

Comfort food. Daarbij gaat het nooit alleen om het eten zelf, maar minstens zozeer om de weg ernaartoe. En als er één gerecht is waar een troostende werking van uitgaat, dan is het risotto. Het geduldige roeren, de wetenschap dat je twintig minuten nergens anders aan hoeft te denken dan die rijstkorrels die langzaam maar zeker hun zetmeel prijsgeven terwijl ze zich bijkans onverzadigbaar volzuigen met geurige bouillon, daar knapt een mens van op.

Van alle denkbare risotto’s komt de meest zaligmakende uit Milaan. Risotto Milanese dankt zijn stevige bite aan carnarolirijst, zijn krachtige smaak aan runderbouillon en -merg en zijn goudgele kleur aan saffraan. Niet voor niks wordt hij ook wel risotto giallo genoemd, en geel brengt geluk, als we de Chinezen moeten geloven.
lees verder

Er verschijnen het hele jaar door kook- en wijnboeken. Maar zo tegen het einde van het jaar lijkt het wel of er een culiboekenboom wordt leeggeschud. Desgewenst had ik me de hele maand november starnakel kunnen borrelen op kookboekpresentaties en wijnboekfeestjes.

Nu zijn er rottere manieren om deze koude winterdagen door te komen. Maar helaas. De krant betaalt me om te schrijven, te koken en in zekere zin ook om te eten. Alleen drinken, dat past niet in het budget. Dus liet ik me de meeste boeken per post toesturen. En deze week bespreek ik ze. Welke zijn de moeite waard om op je sinterklaasverlanglijstje te zetten, welke niet?

lees verder

Dit hoekje van de krant stond afgelopen week in het teken van najaarsproducten. Ik kookte met wat ik toevallig bij de groenteboer tegenkwam. Niet dat dat alleen maar seizoensspul was. Naast maïs en aardperen lagen er doodleuk aardbeien te glimmen en bestelde een klant naast mij zelfs asperges.

De aardbeien zouden theoretisch van een laatdragend ras kunnen zijn, maar zagen eruit alsof ze in een kas waren opgefokt. De asperges waren zeker weten ingevlogen. Ik blijf er moeite mee hebben, die veronachtzaming van de vier jaargetijden. Uit protest maak ik vandaag het ultieme herfstgerecht: risotto met rode wijn en paddestoelen.

lees verder