Jaren geleden had ik mijn eigen cateringbedrijf. Dat klinkt stukken indrukwekkender dan wat het was: een eenvrouwsoperatie waarbij ik wekelijks voor zo’n 15 mensen kookte en op de fiets tassen vol met plastic bakjes (in mijn herinnering altijd door slecht weer en harde wind) in heel Amsterdam bezorgde. De klanten betaalden 12,50 p.p., wat in euro’s al een koopje zou zijn, maar dit was in het Gulden tijdperk – mijn zakeninstinct was nog niet erg ontwikkeld. Elke week vond ik het een enorme klus om iets geschikts te verzinnen. Lekker, gezond, makkelijk op te warmen, en niet te duur qua inkoop zodat ik er tenminste nog een páár guldens aan overhield. En dan wilde ik ook nog rekening houden met allerlei dieetwensen en voorkeuren (zwanger/vegetariër/lust geen kaas, enzovoorts). Alleen van de herinnering word ik al moe. Ik was voor de horeca duidelijk niet geschikt.
lees verder›
