Berichten met de tag Witvis

Een van de heerlijkste gerechten die ik in Brazilië heb geproefd was een stoofpotje van vis en garnalen luisterend naar de naam moqueca. Dat was op Ilha Grande, een eiland op drie uur rijden van Rio de Janeiro, waar reisgenoot M en ik enkele dagen naartoe reisden om een beetje bij te komen van de pre-carnavalshectiek in de grote stad.

Ook in Rio kun je moqueca eten – het is naast de feijoada die ik gisteren beschreef een van de meest traditionele schotels uit de Braziliaanse keuken. Maar waar beter dan op een plek die rechtstreeks gekopieerd lijkt uit een Bounty-reclame, aan een wankel tafeltje bij de Rei da Mocequa (de mocequakoning), onder de heldere sterrenhemel, met je blote voeten in het zand en een caipirinha in de hand? lees verder

We eten vis deze week, naar recepten van Rick Stein. De man heeft een aardig kookboekenplankje volgeschreven. Het beste, eigenlijk enige echt onmisbare, is Verse Vis. En toch zwichtte ik deze zomer op vakantie in Cornwall ook nog voor zijn laatste werk: Far Eastern Odyssey.

In de etalage van een elektronicawinkel in Wadebridge had ik op een afgeprijsde flatscreen  een stukje van de bijbehorende tv-serie gezien. Rick Stein die in Thailand, in Vietnam, in Cambodja, in India rijstvelden bezoekt, sateetjes proeft bij een straatstalletje en curry’s bereidt. Mooie beelden, die hopelijk nog eens op de Nederlandse televisie zullen worden herhaald.

Het boek lag in grote stapels op de toonbank van Stein’s eigen Deli in Padstow en riep: Koop mij! Je móet mij hebben! Maar 25 pond? Niet eens gesigneerd? Ik dacht aan mijn goede voornemens omtrent kookboeken (lees: stoppen ze te kopen) en bood dapper weerstand. Een uurtje later in de plaatselijke Tesco-supermarkt: dezelfde oosterse odyssee. Voor  15 pond. Tja, en wat zijn dan vijftien Engelse pondjes wanneer je je kar staat vol te laden met Burt’s chili&lemon chips, organic clotted cream en wild Scottish salmon? lees verder

Wie voor tien mensen snel iets eetbaars in elkaar moet draaien, mag best een beetje cheaten. Zelf een authentieke Indiase currypasta bij elkaar vijzelen is op zo’n moment gewoon niet handig. En voor af en toe smaakt dat spul uit een potje zo slecht nog niet. Zeker als je er naar eigen inzicht allerlei verse ingrediënten aan toe voegt. In onderstaande viscurry kunnen in plaats van pompoen en tuinerwten ook andere groenten en kip, lamsgehaktballetjes of tofu in plaats van vis. Geef de komkommerraita er apart bij en zet op tafel vers afgebakken naan (Indiaas brood), papadums en (limoen)chutney.

lees verder

Vandaag begint in Utrecht de Vakantiebeurs. Niet dat ik daar naartoe ga, maar ik laat mij deze week wel inspireren door het thema van de beurs, Discover the undiscovered. Vanuit mijn luie stoel in Den Haag verken ik de keukens van landen waar ik nog nooit geweest ben.

Het feit dat ze er in limoensap gemarineerde rauwe vis eten, lijkt me reden genoeg om een reis naar Peru te overwegen. Geen flauw idee wat er, behalve die zalige ceviche, zoal nog meer op tafel komt. Maar daarover maakt joho.nl/landen/zuid_amerika mij snel iets wijzer: ‘Cuy Chactado is een traditioneel Incagerecht en moet iedere reiziger eigenlijk een keer proberen (stap daarbij wel even over het feit heen dat het gegrilde cavia betreft).’ Oef. ‘Andere aanrader is baby-alpaca.’ Aggut.

lees verder

In mijn kast staan diverse boeken over de Spaanse keuken. Het mooiste is Culinaira Espana, uitgegeven door Könemann en meer een kijk- en leesboek dan een kookboek. Ik heb er hooguit drie gerechten uit gekookt, maar het vele malen opengeslagen wanneer ik op zoek was naar informatie.

Uit The Tapas Cookbook, een boekje dat ik op het vliegveld van Malaga kocht, heb ik de meeste recepten wel geprobeerd. Wat bleef hangen waren de patatas bravas (geroosterde aardappelen in pikante tomatensaus) en de ensalada de marisco (tapa van gebakken garnalen, inktvis en mosselen).

lees verder

Als er een gerecht typerend is voor de zuidelijke Amerikaanse staat Louisiana, is het gumbo wel. Het houdt het midden tussen een soep en een stoofschotel en er bestaan zoveel versies van als er jazzimprovisaties zijn. De basis van elke gumbo is de roux. Dit mengsel van olie en bloem moet langdurig worden verhit en geroerd tot het bruin kleurt. Creolen maken hun roux lichter dan Cajun-koks, die hem bijna zwart laten worden. Daarnaast is de ‘holy trinity’ onmisbaar, een gefruit mengsel van ui, groene paprika en bleekselderij. Mijn gumbo bevat vis, krab en garnalen en is genoeg voor 6 – 8 personen.

lees verder