Berichten met de tag Yoghurt

Soms heb ik schoon genoeg van de makkelijke, gevaarloze gezinsmaaltijden die hier elke dag op tafel komen. Hoeveel spaghetti carbonara en vissticks kan een mens hebben, vraag ik mij wel eens af. Helaas kan ik, als ik hier in de vinexwijk eens iets dols wil, geen kant op. Het meest exotische restaurant is een Chin. Ind. Rest. genaamd De Gouden Kom en daar krijg je me met geen stok naartoe.

Ik heb in mijn leven  namelijk al veel teveel Chinese restaurants van binnen gezien. Tien jaar lang reisde ik met een theatergezelschap door het land. Als we na een eeuwigheid in de file veel te laat in Oss, Kerkrade of Emmen uit de bus stapten, zat er maar een ding op. Want alleen bij de Chinees knikken ze vriendelijk als je  binnenkomt met de tekst: ‘Ik wil graag wat eten, maar ik moet over 9 minuten in de schouwburg zijn’. lees verder

De precieze toedracht zou hier te veel tekst kosten, maar vorige week donderdag bevond de kok-van-dienst zich in een auto van het ministerie van Informatie van Oman, in de hoofdstad Muskat. Voorin, chauffeur Salim, naast hem gids Saïd. Bestemming: het Nationale Instituut voor Gastvrijheid om hét nationale gerecht van de Golfstaat te bereiden – en kennis te maken met de Arabische ‘cuisine’ in het algemeen.

Achter bijna elke zin van Salim en Saïd klonk inshallah,maar het is inderdaad Gods wil geweest om hét Omaanse gerecht klaar te maken.

Wat ís eigenlijk het nationale gerecht? Dat moet biryani zijn, zegt de chauffeur. Maar dat is toch een Indiaas gerecht? Jawel, zegt Saïd, maar de keuken van Oman heeft veel Indiase invloeden, net als uit Iran, Pakistan,Jemen  en zelfs Oost-Afrika – Zanzibar was een kolonie van Oman.

lees verder

Vandaag het laatste recept in een serie over de Indiase keuken: chicken tikka massala. De eerlijkheid gebied erbij te vertellen dat niet eens  zeker is of het hier wel echt een Indiaas recept betreft.

Het verhaal gaat dat chicken tikka masala is bedacht door in Indiase en Pakistaanse restauranthouders in zestiger jaren Engeland, als tegemoetkoming aan hun cliëntèle die gewend waren aan vlees verdronken in gravy.  Tegenwoordig is CTM, zoals het gerecht liefkozend wordt aangeduid, veruit het populairste afhaalgerecht in heel Groot Brittannië.

lees verder

Gerechten met rund- of varkensvlees zul je niet snel tegenkomen in India, maar des te meer schotels met lamsvlees. Vandaag een recept voor een lamsklassieker uit de provincie Kashmir: rogan josh.

Josh betekent ofwel ‘heet’ ofwel ‘intens’, en beide betekenissen zijn maar al te zeer van toepassing op deze geurige, hartverwarmende curry. De letterlijke vertaling van rogan is trouwens ‘dierlijk vet’, maar tenzij je vegetariër bent en toch al niet van plan was dit recept te gaan maken, hoef je je daar niet door te laten afschrikken. Een klein randje vet aan het vlees geeft juist een mooie diepe smaak aan het gerecht en het is echt niet of je puur lamsvet zit te eten.
lees verder

Het komt vaker voor dat een next-week te kort is om een eetthema te behandelen, maar zelden waren vijf dagen zo te kort als nu het over Indiase curry’s gaat. India telt ruim 1 miljard inwoners en ik durf te wedden dat er, nou misschien niet 1 miljard, maar dan toch zeker miljoenen verschillende curry’s worden gemaakt. En wij hebben er pas drie gehad.

Daar komt bij dat een Indiase curry een behoorlijk lijstje aan ingrediënten en handelingen vergt, en daarom veel ruimte in deze kolom. Ik kom er dus nauwelijks aan toe te vertellen wat je allemaal bij zo’n curry kunt serveren in de serie rijst, naan, chapati’s, papadums, dahl, raita’s, chachumbers en chutneys.

lees verder

De gemeenteraadsverkiezingen deze week zijn aanleiding om het hier in de kookrubriek ook eens over kiezen te hebben. Zo’n rare stap is dat niet. Wie eten wil moet keuzes maken. Elke dag weer.

Loop maar eens een willekeurige supermarkt in en ga voor het zuivelschap staan. Drieëntwintig soorten yoghurt. De één bevat extra calcium, de andere geheimzinnige bacteriën voor je darmen. De derde bevat geen spoortje vet. Welke zou nou het gezondst zijn? En welke is ook nog lekker?

Next stop, de groenteafdeling. Koop je vier biologische mandarijntjes voor drieënhalve euro als je een hele zak kunt krijgen voor tweevijfennegentig? Kies je tomaten uit een Westlandse kas of tomaten uit Spanje? En die asperges uit Peru, die zien er aanlokkelijk uit. Zouden daar meer of minder voedselkilometers aan kleven dan aan peultjes uit Kenia?

Bezoek voor de grap nog even wijnstraat. Honderdeneen etiketten. Als je mazzel hebt staat er een vage beschrijving van de wijn op (volop sappig fruit; gossie), en waar je hem bij kunt drinken (gepocheerde tongfilet met wittewijn-truffelsaus; nee maar, dat treft). Maar van welke kreeg je nou vorige keer zo’n koppijn? Toch maar die rosé uit de aanbieding doen?
Zoveel producten. Zo weinig informatie. Je zou er stress van krijgen.

lees verder

Wat een schitterende dag om te stemmen vandaag. Nee, ik heb het niet over de gemeenteraadsverkiezingen. Ik heb het over de stem die je als consument bijna dagelijks uitbrengt in de supermarkt. Een stem voor een beter milieu bijvoorbeeld. Voor een diervriendelijker vleesindustrie. Voor een fatsoenlijk bestaan voor boeren. Voor doorzichtiger productiemethoden. Voor gezonder, beter en duurzamer eten.

Wie betaalt, bepaalt namelijk. Of, zoals Karien deze week schreef op het kookblog: ‘Als we willen dat de voedingsmiddelenindustrie betere producten maakt dan is het beste wat we kunnen doen bewuste keuzes maken. De industrie luistert zeker naar NGO’s, protesten, onderzoeken en het eigen geweten. Maar ze luisteren altijd nog het meeste naar de consument. Wat die niet koopt, zullen ze ook niet maken. In die zin heeft de consument altijd het laatste woord.’ lees verder

Herfstvakantie is een fijn excuus om zomaar wat aan te rommelen in de keuken. Natuurlijk, dan mislukt er wel eens wat, en het kan zomaar gebeuren dat je goede spullen vernacheld in de vuilnisbak belanden. Pijnlijk, inderdaad. Maar bedenk vooral dat ze niet voor niets zijn gestorven. Op een dag verrijzen diezelfde ingrediënten uit hun as tot iets moois. Van elke mislukking leer je immers. En op een dag gaat het wél goed.
Zo hebben alle pakken zure melk die ik in het verleden door de gootsteen heb gespoeld, postuum een duidelijk doel gekregen. Ze zijn geofferd om de schepping mogelijk te maken van de perfecte yoghurt. Nu, na al die onzalige yoghurts die maar niet wilden dikken, weet ik hoe het moet. Hoe lang de melk moet koken, hoe heet hij moet zijn wanneer je de yoghurtkweek toevoegt, hoe je ervoor zorgt dat hij dik wordt.

lees verder

Behalve Pippi Langkous ken ik maar één kind dat niet van snoep houdt. Wat er ook wordt uitgedeeld, dit meisje schudt ongeïnteresseerd haar hoofd. Merkwaardig. Alle andere kinderen die ik ken zijn er namelijk net zo gek op als grote mensen op geld. Snoep is hun raison d’être.
Zodra je het s-woord laat vallen beginnen hun oogjes te glinsteren. Lego, stiften en nunchuk veranderen op slag in waardeloze bijzaken. Snoep! Nog voor je de p hebt uitgesproken zwermen ze om je heen, de mollige klauwtjes zwevend boven de schatkist, als grijparmen boven een bak vol goedkope horloges op de kermis. En dan begint het. Het gemarchandeer.
‘Hoeveel mogen we er?’ ‘Hoezo, hoeveel mogen we er? Eén natuurlijk.’ ‘Maar hij neemt een lolly en dat is veel meer dan een winegum.’ ‘Dan neem jij toch ook een lolly.’ ‘Nee, ik wil geen lolly. Ik wil drie winegums, want dat is net zoveel als een lolly.’ ‘Net zoveel wat?’ ‘Gewoon, net zoveel. Hoeveel mag ik er nou?’ ‘(Zucht)… Je mag twee winegums.’

lees verder

Afgelopen dinsdag schreef ik over de preoccupatie van de Britten met voedsel van eigen bodem. Vandaag twee andere zaken die me opvielen in de Engelse supermarkt. Veel bekende Britse koks hebben een eigen productlijn. En in de strijd om de sympathie van de consument zetten producenten de meest hilarische teksten op hun etiketten.

Om het eerste te illustreren: Jamie Oliver leende zijn naam aan pesto en olijfolie. Ainsley Harriott’s blije hoofd staat op barbecuesauzen. Rick Stein zette zijn handtekening op haverbiscuitjes. Nigella Lawson en Anthony Worral Thompson doen in keukenapparatuur. En Hugh Fearnley Whittingstall (die man met lange krullen en een nerderig brilletje van The River Cotttage Cookbook) verkoopt brandnetelbier en yoghurt.
Uit nieuwsgierigheid kocht ik zo’n pot Rich Organic Live Guernsey Yoghurt van Hugh (zie www.rivercottage.net). De yoghurt was rijk en romig, en hoewel gehomogeniseerd beslist van zuivere komaf. Maar de nasmaak had iets metaligs, waardoor-ie het toch echt niet haalde bij de yoghurt van Helsett Farm waar we in Cornwall aan verslaafd waren geraakt.

lees verder