Berichten met de tag Zalm

Lucky Peach is een nieuw Amerikaans kooktijdschrift, het eerste nummer van het kwartaalblad ligt nét in de winkel. Geestelijk vader is Dave Chang, chef-eigenaar van de Momofuku-restaurants in New York, onder andere bekend van de Japanse ramen-noedels – momofuku is Japans voor ‘gelukkige perzik’. Het blad is een libertijns ratjetoe. Glossy voedselporno en dito commerciële prietpraat waarin andere kookbladen grossieren ontbreken volledig. Chang gaat met een collega op schransreportage naar Japan, het instant noedelkaf wordt van het instant noedelkoren gescheiden en Anthony Bourdain – die rauwdouwer van Kitchen Confidentials – verkoopt er zijn ongezouten opinies.

lees verder

Soms, wanneer ik zalm eet, moet ik denken aan Therese, ’t meest flegmatische meisje op aard. Tja, dat was wat met haar, altijd zo stil en bedaard. Alleen als ze zwom had ze ’t echt naar d’r zin. Wanneer ze een vijver zag, plonsde ze erin. En dan zwom ze, om en om. En ze zwom en ze zwom en ze zwom.

Het is best een treurige geschiedenis eigenlijk. Therese’s fietsclubje wordt uitgemoord, haar verloofde begrijpt haar niet, en op haar trouwdag eindigt ze in een schaal mayonaise. (Mayonèèèze, zingt Wim Sonneveld zo heerlijk smeuïg.) Dat komt, in haar vorig bestaan was Therese een zalm. Daarom was ze zo koel en zo kalm. lees verder

Ik ben een steady mens wat betreft mijn liefdes en vriendschappen maar met zalm heb ik een knipperlicht-relatie. Het kan jaren goed gaan tussen ons en dan ineens, van de ene dag op de andere, is de liefde helemaal over.

Dat heeft meestal te maken met een niet meer helemaal kraakvers visje dat ik ergens krijg voorgezet. Ook zo’n helemaal doorgebakken moot kan mij voor maanden iedere lust ontnemen. Want, o, wat wordt zalm een wee visje als je ’m te lang in de pan laat liggen. Helemáál niet aantrekkelijk. lees verder

Barbecuen doe ik het liefst doordeweeks, spontaan, aan het einde van een onverwacht zomerse dag. Dat voelt extra feestelijk, alsof je zomaar een paar uur op vakantie bent in je eigen achtertuin.

Voordeel van zo’n ad hoc barbecue is ook dat je je niet druk hoeft te maken over wat er op dat rooster gaat. Je legt erop wat je in huis hebt, en het houtskoolaroma doet de rest. Vrijwel alles is goed, al zijn het knakworstjes of tosti’s met kaas en tomaat. (Die laatste zijn zelfs erg lekker op de barbecue, vooral als je ze maakt van dikke sneden zuurdesembrood besprenkeld met olijfolie.) lees verder

 Wat is gewoon eten, vroeg ik mij hier afgelopen dinsdag hardop af. Wat eet een normaal mens op een doordeweekse dag in januari? Diezelfde namiddag stond ik in de rij voor de kassa van een grootgrutter, en dat bleek de ideale gelegenheid om mijn eigen vraag te beantwoorden.

In de supermarkt kijken wat anderen in hun karretje stoppen is bijna net zo leuk, en net zo prikkelend voor de fantasie, als op een terrasje zitten en om je heen kijken. Zo zag ik een mevrouw die niets anders kocht dan drie kilo half-om-half gehakt. Drie kilo! Was het de kokkin van een weeshuis of had ze veertien zonen in de groei? Was ze getrouwd met een leeuwentemmer? Had ze zich voorgenomen in 2010 vegetariër te worden, maar wilde ze nog één keer haar carnivore lusten bevredigen? Het gehakt was niet eens in de aanbieding.

lees verder

Het moet niet gekker worden. We zitten al sinds vorige week elke dag aan de borrel, hier in dit hoekje van de krant. En aan de borrelhappen, want die zijn onmisbaar wil je niet na twee glazen wijn al giechelig worden en na drie domweg dronken.

Vandaag alvast een recept voor oudejaarsavond: gravad lax. Ik weet het, twee weken geleden stond al een recept voor Zweeds gemarineerde makreel in deze krant. Maar gravad lax is nu eenmaal ideaal feesteten. Het ziet er buitengewoon imponerend uit, vormt een goede bodem om op te drinken en is echt, heus, geloof me, supermakkelijk om te bereiden. De aquavit in het recept geeft hem extra oempf.

lees verder

Het is vrijdagmiddag 5 uur. Kerstborrel. En de gevaarlijkst denkbare tijd ervoor. Je bent a. moe van een hele week werken, b. uitgelaten omdat het eindelijk weekend is, c. hongerig en dorstig omdat je sinds dat broodje kroket en glaasje melk om 12 uur in de kantine niks meer gegeten en gedronken hebt.

Je drinkt een biertje. En ach, je bent er nu toch, je drinkt er nog één. Je denkt: ik moet eigenlijk wat eten. Je koerst op het buffet af. Er liggen nog twee eenzame wokkels op een bord, een aangevreten olijf en een schaaltje gemeen roze en groene kerstschuimpjes. Je herinnert je hoe misselijk je vorig jaar werd van die kerstschuimpjes en loopt door naar de bar. lees verder

Vorige week bracht de Engelse televisiekok Rick Stein een bliksembezoek aan Amsterdam. Dat gebeurde op uitnodiging van zijn Nederlandse uitgever, Tirion, ter gelegenheid van het verschijnen van zijn boek Van Kust tot Kust. Tijdens een kookdemonstratie annex signeersessie in de Bijenkorf werden er alvast tegen de honderd van verkocht. Zijn televisieprogramma’s mogen dan alleen op de BBC en de Belgische televisie worden uitgezonden, ook in ons land heeft Rick Stein niet te klagen over fans.
In Van Kust tot Kust heeft hij gerechten verzameld uit kustgebieden over de hele wereld. Niet alleen visrecepten, maar ook een recept voor pizza Margharita uit Napels en een voor erwten-ham-soep uit Cornwall. Die erwtensoep lijkt verdacht veel op de onze; er worden zelfs spekboterhammen bij geserveerd. Het recept ziet er best goed uit, maar ik ga het toch niet maken. Voorafgaand aan zijn presentie bij de Bijenkorf had Stein namelijk Hollandse erwtensoep gegeten bij restaurant Dor-rius op de Nieuwezijds Voorburgwal. En, zo vertelde hij me, die vond hij stiekem lekkerder dan zijn eigen erwtensoep.
lees verder

Het is komkommertijd, ook in dit uithoekje van de krant. De komende weken geen complete columns, geen weekthema’s, maar gewoon elke dag een lekker, simpel, zomers recept.
Vandaag – om dan toch maar in stijl te blijven – een gerecht met komkommer. Je zou het tussen de koude komkommersalades, de tzatziki’s, raita’s en komkommersoepen bijna vergeten, maar komkommer is ook warm een heerlijke groente. Vooral bij vis.

lees verder

Ik wíst het. Wij zijn niet het enige gezin waar de planning regelmatig in het honderd loopt zodat er nauwelijks tijd overblijft om fatsoenlijk te koken. Wij zijn niet de enigen die op zulke dagen dingen eten die op andere, relaxtere dagen de toets der kritiek nauwelijks zouden doorstaan. Prutjes die we eigenlijk stiekem best lekker vinden (want anders hadden we wel pizza’s besteld).

Al snel na mijn coming out in de krant van gisteren veranderde nrcnext.nl/koken in een openbaar biechtblog. Het ene na het andere drukkedagenrecept stroomde binnen, bijna zonder uitzondering voorzien van schuldbewuste opmerkingen als ‘oké, ik beken’, ‘om toch nog het idee te hebben iets gekookt te hebben’, ‘snelle hap maar toch wel met wat vitamientjes‘, en ‘als ik niet oppas, eet ik het drie keer per week’.

Dat lucht op hè mensen?

lees verder