De Rotterdamse burgemeester Aboutaleb moet er niets van hebben: een namenlijst van de staat Marokko die voorschrijft hoe ouders hun kind moeten noemen. Hij zou hem “persoonlijk verbranden“.

Maar die opvatting is onverstandig en onwettig, waarschuwen Fouad Abdi en Wibo van Rossum vandaag op nrc.nl/opinie.

Als iemand alleen de Marokkaanse nationaliteit heeft zou de Nederlandse ambtenaar zelfs verplicht zijn het Marokkaanse namenrecht toe te passen. En in geval van een dubbele nationaliteit, “getuigt het van weinig kennis van de multiculturele samenleving als de ambtenaar de burger er niet op wijst dat de gekozen naam problemen kan opleveren.”

Wat die problemen met verboden namen zijn, weet publicist Mohammed Benzakour. “Het kind riskeert erfrechtverlies en bij de Marokkaanse (douane)autoriteiten zullen kind en ouder weinig vriendelijkheid ontmoeten en veel steekpenningen moeten betalen”, schreef hij vorige maand in nrc.next. lees verder›

Op onze vraag of ze misschien zelf achter het afsluiten van haar Youtube-account zat, heeft Denters niet geantwoord.

Tot zover de YouTube-hype. Morgen in de papieren next meer over het waarom van  Twitter.

Een computer kan veel en bespaart ons zo behoorlijk wat tijd. Maar sommige simpele klusjes kan het apparaat niet doen. Zoals een foto beoordelen: “staat er een persoon op of niet?” Daar is menselijke intelligentie voor nodig. Gelukkig biedt Amazon dat sinds 2005 aan. Zet een klusje online en betaal iedere bezoeker die je verzoek uitvoert een paar cent.

Sommige critici vinden deze service van Amazon – genaamd Mechanical Turk – een ,,virtuele sweatshop”. Dom werk voor weinig geld.

Artiest Aaron Koblin laat zich inspireren door Mechanical Turk en heeft als missie “spelenderwijze grote hoeveelheden data omzetten in grote hoeveelheden informatie”. Verbaasde hij vorig jaar de blogosphere met The Sheep Market – hij liet 10.000 mensen op Mechanical Turk een schaap tekenen -, nu laat hij meer dan 2000 Mechanical Turk-gebruikers voor zes dollarcent één toon zingen. Het geheel vormt een liedje, Daisy Bell. lees verder›

Grote kans dat de Britse burger lokale politici binnenkort beter begrijpt. De Vereniging voor Lokale Overheden heeft een zwarte lijst van clichétermen uit het politieke jargon opgesteld. Geen wollig taalgebruik meer in gemeenteraden. Voorzitter van deze club, Margaret Eaton, stelt aan de BBC de retorische vraag:

“Why do we have to have ‘coterminous, stakeholder engagement’ when we could just ‘talk to people’ instead?

Juist! Churchill hield tenslotte ook van klare taal. Voortaan dus “measuring” in plaats van “benchmarking” en je hebt geen “seedbed“, maar een “idea“.

In Nederland moedigt de Nationale Jeugdraad met de Klare Taalprijs kamerleden aan om heldere taal te spreken. In 2008 kreeg Alexander Pechtold deze prijs voor ,,zijn goede woordkeuze, heldere zinnen en enthousiasme”.

Binnenkort publiceren we in nrc.next een groot verhaal over jargon. Welke clichés en vaktermen mogen van jou verbannen worden uit de Nederlandse politiek? Ik stem voor het klassieke aanloopje: ,,Het kan toch niet zo zijn dat…”. We plaatsen een selectie van jullie reacties in de krant.

Er gebeurt wat op de keurige maar ook doodsaaie sociale netwerksite, LinkedIn. Maar liefst 76 reacties  naar aanleiding van de toekenning van een tweejaarlijkse feministische prijs van 10.000 euro. De Joke Smit-prijs ging naar de hoofdredacteur (of is het nou toch -trice?) van het tijdschrift Lof, “voor moeders met ambitie”. De meeste reaguueerders, vooral vrouwelijke tekstschrijvers in de moederende leeftijd, vinden dat onterecht. Zo ongeveer klinkt dat dan:

Ik ben blij dat ik niet de enige blijk die stomverbaasd was over deze keuze. Wat een belediging voor de werkelijk ambitieuze vrouw en de erfenis van Joke Smit.

Voor de inhoudelijke discussie over of Lof nou wel of niet feministisch genoeg is voor Joke Smit verwijzen we u graag door (wel even lid worden van de groep ‘Dutch journalists, editors and copywriters’). Wij vonden het enkel grappig om te zien dat LinkedIn dus daadwerkelijk als discussieplatform voor een vakgroep kan dienen (Twitter in deze kwestie trouwens ook). In het klassieke vakblad onderaan een paar relativerende reacties.

Voor jonge, arme Nigeriaanse vrouwen lijkt Europa het beloofde land. Vrouwen als Gift (27). Als kind had ze een zwaar leven in een klein dorp. Toen een man op straat haar vroeg of ze als au pair rijk wilde worden in Nederland, zei ze meteen ja.

Ik wilde niet leven zoals mijn moeder die ik met tranende ogen boven het vuur zag zwoegen. En nog met lege maag naar bed gaan. Ik voelde dat het mijn enige kans was op een beter leven.

Die man bleek een mensenhandelaar. Gift werd gedwongen tot prostitutie in Europa. Sheila Kamerman en Dick Wittenberg interviewden haar voor een NRC-serie over mensenhandel in Nigeria.

Naast het verhaal van Gift, kan je onder andere ook lezen over Madam Ezra, een vrouw die tweedehands auto’s uit Italië importeert en Nigeriaanse vrouwen exporteert. lees verder›

Echte muzikanten weten het wel.  Wie diep gaat in de muziek, wordt er door bezeten en alles gaat vanzelf. Leden van een band – of een strijkkwartet of what ever - voelen elkaar haarfijn aan: one music one mind.  Echte wetenschap wil dan weten: ’klopt dat one mind wel?’ Geen gekke vraag, want om gelijk te handelen hoef je van binnen helemaal niet hetzelfde in elkaar te zitten.  Maar de kans dat er wel iets hetzelfde is, is  groot. Mensen lijken nu eenmaal sprekend op andere mensen.

En dus werden op het Max Planck Instituut voor Menselijke Ontwikkeling in Berlijn negen beroepsgitaristen bij elkaar gebracht.  In acht verschillende combinaties van twee speelden ze vele malen unisono hetzelfde korte stukje spelen (de eerste zes maten van Fusion #1 van Alexander Buck, misschien een lokale beroemdheid?) , met een badmuts met elektroden op de schedel geplakt.  Het resultaat is gepubliceerd in het internettijdschrift Biomed Central Neuroscience.

Op de video staan drie sessies van het korte muziekfragment. Links de gitaristen, rechts onderin de geluidsgolven van de twee microfoons (let op de droge tikken van de metronoom vooraf!) en daarboven de elektrische hersenactiviteit van zes elektroden (F3, Fz, F4, C3, Cz, C4), boven voor gitarist a, en daaronder voor gitarist a. Aan deze hersengolven is overigens weinig te zien, behalve dat gitarist a schrikbarend weinig hersenactiviteit vertoont. De conclusies uit het onderzoek komen voort uit complexe statistische berekeningen op basis van dit soort registraties.

lees verder›

Ype Driessen en Willem Stam zijn fotostripmaker en collagekunstenaar. Voor nrc.next maken zij elke week een klikstrip over de actualiteit. Elke maandag t/m donderdag publiceren zij op hun eigen website een autobiografische fotostrip. Op televisie (Triana, NPS) speelden ze eerder de schelmenjaren van Wouter en J-P.

De crisisfilter van woensdag 18 maart

• Amerikaanse Congres ook in actie tegen bonussen bij verzekeraar AIG (EN)
• Redt Geithner het of ligt hij er snel uit? (EN)
• De Fransen gaan maar weer eens staken (EN)
• Wereldbank verlaagt groeiprognose China (EN)
• Deze miljardairs werden in 2008 RIJKER (NL)
• Het IMF gaat dollars drukken (NL)
• Waarom Amerikaanse kranten verloren zijn, maar het nieuws niet (EN) Dank voor de tip, reageerder Juha.

Dertig 17 miljoen mensen lopen inmiddels met een iPhone rond. De smartphone van Apple maakt mobiel surfen makkelijker, ziet er prachtig uit en vormt een platform voor duizenden handige programmaatjes. Maar de telefoon heeft één belangrijk mankement: je kan er geen tekst mee knippen en plakken.

Dat is binnenkort verleden tijd. Apple kondigde vannacht een update aan met tal van kleine verbeteringen, en de langverwachte knip- en plakfunctie. De derde update komt uit op het moment dat de iPhone 3G al een jaar bestaat. Vroeger kocht je een nieuwe model en een maand later lag de opvolger in de winkel. Dat is inmiddels niet meer normaal in de mobiele industrie, schrijft NRC-blogger Marc Hijink. lees verder›